Yazar
Kadırgan, Pırıl
Basım Tarihi
2024-08-30T14:17:12Z
Konu
Şeker., Şeker, Üretimi ve rafine edilmesi, İnsan beslenmesinde şekerler, Tarihçe., Sağlık açısından., Tıp, Türkiye, Tarih, 14. yüzyıl, 15. yüzyıl, Tıbbi bakım, 15. yüzyıl.
Tür
Belge
Dil
İngilizce
Dijital
Evet
Yazma
Hayır
Kütüphane
Özyeğin Üniversitesi
Kayıt Numarası
29c3ce2c-b069-42b4-8a61-5b13b3175486
Lokasyon
Tasarım, Teknoloji ve Toplum Bölümü
Tarih
2024-08-30T14:17:12Z
Örnek Metin
Bu tez, erken modern çağda Osmanlı İmparatorluğu'nda insanların gıda ve sağlık arasındaki iç içe geçmiş ilişkileri nasıl algıladıklarını, özellikle şekere odaklanarak araştırmayı amaçlamaktadır. Güneydoğu Asya kökenli şeker kamışı, 7. yüzyılda Doğu Akdeniz bölgesine ulaştı. Uzun ve meşakkatli bir süreçte üretilen şeker kamışından elde edilen şeker, ortaçağ Arap, Avrupa ve Osmanlı dünyasında bir arzu nesnesi ve bir statü göstergesi haline geldi. Şeker, tıbbi kullanım da dahil olmak üzere birçok pratik amaç için kullanıldı. Tez, 14. ve 15. yüzyıllara ait dört Osmanlı tıp el yazmasını inceleyerek şekerin Osmanlı sağlık sistemindeki rolünü humoral teori çerçevesinde araştırıyor. Tıbbi yazılara göre şekerin sıcak ve nemli olduğu kabul ediliyordu. Balgamın vücuttan atılması ve öksürüğün hafifletilmesi için beyaz şeker, katı beyaz şeker (taberzad) gibi farklı şeker türleri kullanılmıştır. Faydalarından dolayı şeker kullanılması tavsiye edilen tatlılar da vardır. Tez bulguları, nadide ve değerli bir emtia olan şekerin, kültürel ve sembolik anlamlarının yanı sıra, hümoral teoriye dayalı Osmanlı sağlık sisteminde ilaç olarak da önemli bir rol oynadığını göstermektedir. Üstelik Osmanlı tıp yazmalarından elde edilen bilgiler, dönemin Avrupa tıp anlayışında şeker kullanımıyla örtüşmektedir. Bu tez, şekere Osmanlı odaklanarak, erken modern çağda İmparatorluğu'nda insanlar gıda ve sağlık arasındaki iç içe geçmiş ilişkileri nasıl algıladıklarını keşfetmeyi amaçlamaktadır. Güneydoğu Asya'dan gelen şeker kamışı, 7. yüzyılda Doğu Akdeniz'e ulaştı. Uzun ve meşakkatli bir süreçte üretilen şeker kamışından elde edilen şeker, Orta Çağ'da Arap, Avrupa ve Osmanlı dünyasında bir arzu nesnesi ve statü göstergesi haline geldi. Şeker, tıbbi bakımı da dahil olmak üzere birçok pratik amaç için kaydetti. Bu tez, 14. ve 15. yüzyıllara ait dört Osmanlı tıp yazmayı inceleyerek, humoral teori çerçevesinde şekerin Osmanlı sağlık sistemindeki rolünü araştırıyor. Tıp yazmalarına göre şeker sıcak ve nemlidir. Beyaz şeker, katı beyaz şeker (tabarzad) gibi farklı şeker türleri balgamı vücuttan atmak ve öksürüğü gidermek için kullanılır. Ayrıca faydaları için şeker kullanılması tavsiye edilen tatlılar da vardır. Şeker, hastalıkların özellikleri ve sağlık sorunları için kullanılıyordu. Hastanın mizacına göre şeker veya bal ile tarife hazırlanabilir. Tez, kültürel ve sembolik anlamlarının yanı sıra sıra ender ve değerli bir meta olan şekerin hümoral teorisine dayalı Osmanlı sağlık tedavisi bir ilaç olarak önemli bir rol oynadığını gösteriyor. Şekeri tıbbi bakım için etkili bir şekilde kullanıldı. Ayrıca Osmanlı tıp yazmalarından eski bilgiler, dönemin Avrupa tıp anlayışında şeker kullanımı ile örtüşmektedir.
