موهای سفید در شعر عباسی تا پایان قرن چهارم هجری قمری
(الشيب في الشعر العباسي حتى نهاية القرن الرابع الهجري)

عنوان موهای سفید در شعر عباسی تا پایان قرن چهارم هجری قمری
عنوان اورجینال الشيب في الشعر العباسي حتى نهاية القرن الرابع الهجري
نویسنده الشمری، ثائر سمیر حسن
نویسنده اورجینال الشمري، ثائر سمير حسن
تاریخ انتشار: 1435
محل انتشار امان، اردن - امان، اردن: دار صفا برای انتشار و توزیع
موضوع تاریخ و نقد
نوع كتاب
زبان عربی
دیجیتال خیر
نسخه خطی خیر
تعداد صفحات 304
ابعاد فیزیکی 304 صفحة
کتابخانه: کتابخانه های دانشگاه مینه سوتا
شناسه دارایی کتابخانه ISBN: 9789957248758, ISBN: 9957248758
شماره ثبت cdi_globaltitleindex_catalog_151242404
محل کتابخانه درخواست کنید
تاریخ 1435
یادداشت‌ها در این کتاب آمده است که صحبت از سفیدی مو و افراط در شرح آن در عصر عباسیان به اوج خود رسیده است. شریف المرتضی در وصف آن می‌گوید (و می‌دانم که زیاده‌روی در وصف موی سفید و کثرت معانی آن و کامل بودن بیان آن در شعر قدیم به سختی یافت می‌شود، شاید بنده‌ای در آن ذکر شده و بی‌نظیر بوده است، ولی در عصاره‌های شعر امروزی آن بیشتر وارد شده است). عصر عباسیان نشان دهنده اوج شکوفایی شعر عربی بود. تعداد ابیات ثبت شده در این کتاب به چهار هزار بیت رسید که در میان حدود یکصد شاعر عباسی به اضافه شصت و سه شاعر از اعصار پیش از این عصر توزیع شده است. این پژوهش مشتمل بر پنج فصل بود که فصل اول آن به بحث در مورد موهای سفید و زنان پرداخته بود و نگارنده در آن سعی کرده بود نگرش زنان را نسبت به شاعرانی که خاکستری کرده بودند و سپس نگرش آن شاعران را نسبت به آنان آشکار سازد. بر همه محققین می‌دانند که عصر عباسی، عصر اختلاط فرهنگ‌ها و تمدن‌های مختلف و نیز اختلاط اقوام مختلف در دوران خلافت عباسی بوده است. یعنی دولت عرب در این عصر دیگر منزوی از جهان نبود، بلکه با اقوام دیگری مانند فارس ها، ترک ها و دیگران مخلوط شد. این اختلاط، به عنوان یک نتیجه اجتناب ناپذیر و به دلیل رونق دولت عباسی و تجملات مادی، به انبوه کنیزان و کنیزان منجر شد که باعث شد شاعران به آنها روی بیاورند و در شعر خود با آنها معاشقه کنند، زیرا هرگز زنان را به زیبایی خود ندیده بودند. برخی از این شاعران در خانه خود زنانی داشتند و همین امر باعث شد تا بین خود رابطه و دوستی برقرار کنند. علاوه بر این، این کنیزان با این شاعران به شور و شوق می پرداختند. همانطور که نویسنده اشاره کرده است، این عشق بین شاعر و زن نتوانست آنطور که شاعر آرزو کرده است ادامه پیدا کند و دلیل آن بسیار ساده است، یعنی ظاهر شدن موهای سفید، این گناه نابخشودنی در زن. فصل دوم کتاب به صحبت در مورد موهای سفید و جوانی اختصاص دارد و در این فصل سعی شده مواضع شاعران در قبال جوانی از دست رفته آشکار شود. از این رو این شاعران نسبت به آن جوانی که رفته مواضع بسیاری داشتند. از جمله گریه بر جوانان بود که گویا با این کار عزیزی را از دست داده اند: ای جان من آرزوی جوانی را دارد که بر آن افسرده شده ام. بر جوانی گریان شده ام، گریه بر مصیبت جاری شده است. همان‌طور که نویسنده توضیح داد، شاعر در این دو بیت با گریه‌ای بر دوران جوانی اش می‌گرید که خواننده را به این حس می‌رساند که جوانی که سپری شده، شخصی عزیز برای شاعر است، نه فقط تغییر رنگ. همان گونه که انسان بر مرگ عزیزی گریه می کند، شاعر نیز بر جوانی اش گریه می کند که برای او نیز عزیز است. فصل سوم به موهای سفید و خرد می پردازد. حول محور انواع حکمت و انگیزه‌های آن‌ها می‌چرخید که شاعران مو خاکستری را به خواندن آنها برمی‌انگیخت. این نویسنده خاطرنشان کرد: اگر انسان معمولی وقتی پیر می‌شود در خرد خود هنرمند است، پس شاعری که به عنوان هنرمندی که همیشه در خلاقیت هنری سرآمد است، ممتاز است؟ خرد ثمره تجارب فراوان و احساس صادقانه از آثار زندگی و حقایق و اسرار آن است و از این رو قادر است این احساس خالصانه را در جان خوانندگان برانگیزد و آنان را به تفکر عمیق و تعمق در امور دنیا ترغیب کند. و اما فصل چهارم، درباره موی سفید و مرگ بود و سعی داشت دیدگاه شاعران را نسبت به مرگ که موی سفید پیام آور و شاهد آن بود، آشکار کند. نویسنده در اینجا نوشته است: سفیدی مو برای شاعرانی که بر سرشان نازل می شد، فال بد بود. به همین دلیل شبح مرگ در هر زمان و مکان، در بیداری و خواب، در حال ایستادن و نشستن آنها را فراگرفته بود، که در نهایت باعث شد تا شکایت خود را از آن در شعرهای خود بیان کنند. موی خاکستری رسولی است که از طریق مرگ فرستاده شده است تا هر که را از این دنیا نزدیک می کند هشدار دهد: موهای سفید به شما اجازه می دهند که سخنرانی های رسمی داشته باشید. شما دعوت نکردید. روح از شما شکایت می کند که در شرف رفتن هستید. رسول بعد از رسول در آستانه ملاقات با شماست. فصل پنجم به بررسی هنری اختصاص داشت و این فصل بین سه بخش تصویر شاعرانه، گفتگو و فرهنگ لغت زبانی موهای خاکستری تقسیم شد. -- کتابشناسی: ص. 281-303
Baskı الطبعة الأولى
مشاهده در منبع کتابخانه های دانشگاه مینه سوتا کتابخانه های دانشگاه مینه سوتا - موتور جستجوی آثار تاریخی، آرشیوها و نشریات
کتابخانه های دانشگاه مینه سوتا - موتور جستجوی آثار تاریخی، آرشیوها و نشریات کتابخانه های دانشگاه مینه سوتا

موهای سفید در شعر عباسی تا پایان قرن چهارم هجری قمری

(الشيب في الشعر العباسي حتى نهاية القرن الرابع الهجري)
نویسنده الشمری، ثائر سمیر حسن
نویسنده اورجینال الشمري، ثائر سمير حسن
تاریخ انتشار 1435
محل انتشار امان، اردن - امان، اردن: دار صفا برای انتشار و توزیع
موضوع تاریخ و نقد
نوع كتاب
زبان عربی
دیجیتال خیر
نسخه خطی خیر
تعداد صفحات 304
ابعاد فیزیکی 304 صفحة
کتابخانه کتابخانه های دانشگاه مینه سوتا
شناسه دارایی کتابخانه ISBN: 9789957248758, ISBN: 9957248758
شماره ثبت cdi_globaltitleindex_catalog_151242404
محل کتابخانه درخواست کنید
تاریخ 1435
یادداشت‌ها در این کتاب آمده است که صحبت از سفیدی مو و افراط در شرح آن در عصر عباسیان به اوج خود رسیده است. شریف المرتضی در وصف آن می‌گوید (و می‌دانم که زیاده‌روی در وصف موی سفید و کثرت معانی آن و کامل بودن بیان آن در شعر قدیم به سختی یافت می‌شود، شاید بنده‌ای در آن ذکر شده و بی‌نظیر بوده است، ولی در عصاره‌های شعر امروزی آن بیشتر وارد شده است). عصر عباسیان نشان دهنده اوج شکوفایی شعر عربی بود. تعداد ابیات ثبت شده در این کتاب به چهار هزار بیت رسید که در میان حدود یکصد شاعر عباسی به اضافه شصت و سه شاعر از اعصار پیش از این عصر توزیع شده است. این پژوهش مشتمل بر پنج فصل بود که فصل اول آن به بحث در مورد موهای سفید و زنان پرداخته بود و نگارنده در آن سعی کرده بود نگرش زنان را نسبت به شاعرانی که خاکستری کرده بودند و سپس نگرش آن شاعران را نسبت به آنان آشکار سازد. بر همه محققین می‌دانند که عصر عباسی، عصر اختلاط فرهنگ‌ها و تمدن‌های مختلف و نیز اختلاط اقوام مختلف در دوران خلافت عباسی بوده است. یعنی دولت عرب در این عصر دیگر منزوی از جهان نبود، بلکه با اقوام دیگری مانند فارس ها، ترک ها و دیگران مخلوط شد. این اختلاط، به عنوان یک نتیجه اجتناب ناپذیر و به دلیل رونق دولت عباسی و تجملات مادی، به انبوه کنیزان و کنیزان منجر شد که باعث شد شاعران به آنها روی بیاورند و در شعر خود با آنها معاشقه کنند، زیرا هرگز زنان را به زیبایی خود ندیده بودند. برخی از این شاعران در خانه خود زنانی داشتند و همین امر باعث شد تا بین خود رابطه و دوستی برقرار کنند. علاوه بر این، این کنیزان با این شاعران به شور و شوق می پرداختند. همانطور که نویسنده اشاره کرده است، این عشق بین شاعر و زن نتوانست آنطور که شاعر آرزو کرده است ادامه پیدا کند و دلیل آن بسیار ساده است، یعنی ظاهر شدن موهای سفید، این گناه نابخشودنی در زن. فصل دوم کتاب به صحبت در مورد موهای سفید و جوانی اختصاص دارد و در این فصل سعی شده مواضع شاعران در قبال جوانی از دست رفته آشکار شود. از این رو این شاعران نسبت به آن جوانی که رفته مواضع بسیاری داشتند. از جمله گریه بر جوانان بود که گویا با این کار عزیزی را از دست داده اند: ای جان من آرزوی جوانی را دارد که بر آن افسرده شده ام. بر جوانی گریان شده ام، گریه بر مصیبت جاری شده است. همان‌طور که نویسنده توضیح داد، شاعر در این دو بیت با گریه‌ای بر دوران جوانی اش می‌گرید که خواننده را به این حس می‌رساند که جوانی که سپری شده، شخصی عزیز برای شاعر است، نه فقط تغییر رنگ. همان گونه که انسان بر مرگ عزیزی گریه می کند، شاعر نیز بر جوانی اش گریه می کند که برای او نیز عزیز است. فصل سوم به موهای سفید و خرد می پردازد. حول محور انواع حکمت و انگیزه‌های آن‌ها می‌چرخید که شاعران مو خاکستری را به خواندن آنها برمی‌انگیخت. این نویسنده خاطرنشان کرد: اگر انسان معمولی وقتی پیر می‌شود در خرد خود هنرمند است، پس شاعری که به عنوان هنرمندی که همیشه در خلاقیت هنری سرآمد است، ممتاز است؟ خرد ثمره تجارب فراوان و احساس صادقانه از آثار زندگی و حقایق و اسرار آن است و از این رو قادر است این احساس خالصانه را در جان خوانندگان برانگیزد و آنان را به تفکر عمیق و تعمق در امور دنیا ترغیب کند. و اما فصل چهارم، درباره موی سفید و مرگ بود و سعی داشت دیدگاه شاعران را نسبت به مرگ که موی سفید پیام آور و شاهد آن بود، آشکار کند. نویسنده در اینجا نوشته است: سفیدی مو برای شاعرانی که بر سرشان نازل می شد، فال بد بود. به همین دلیل شبح مرگ در هر زمان و مکان، در بیداری و خواب، در حال ایستادن و نشستن آنها را فراگرفته بود، که در نهایت باعث شد تا شکایت خود را از آن در شعرهای خود بیان کنند. موی خاکستری رسولی است که از طریق مرگ فرستاده شده است تا هر که را از این دنیا نزدیک می کند هشدار دهد: موهای سفید به شما اجازه می دهند که سخنرانی های رسمی داشته باشید. شما دعوت نکردید. روح از شما شکایت می کند که در شرف رفتن هستید. رسول بعد از رسول در آستانه ملاقات با شماست. فصل پنجم به بررسی هنری اختصاص داشت و این فصل بین سه بخش تصویر شاعرانه، گفتگو و فرهنگ لغت زبانی موهای خاکستری تقسیم شد. -- کتابشناسی: ص. 281-303
Baskı الطبعة الأولى
کتابخانه های دانشگاه مینه سوتا - موتور جستجوی آثار تاریخی، آرشیوها و نشریات
کتابخانه های دانشگاه مینه سوتا شما در حال هدایت مجدد هستید...

لطفاً صبر کنید