تعیین اختلاف در تعداد آیات بر اساس سوره ها
| عنوان | تعیین اختلاف در تعداد آیات بر اساس سوره ها |
|---|---|
| نویسنده | ÖGE، علی، ÜREN، هلیل ابراهیم |
| محل انتشار | دانشگاه بازدید - دانشگاه بازدید |
| موضوع | شماره |
| نوع | كتاب |
| زبان | ara,eng,tur |
| دیجیتال | بله |
| نسخه خطی | خیر |
| کتابخانه: | کتابخانه لیتیر |
| شناسه دارایی کتابخانه | ISSN: 2757-6949, EISSN: 2757-6949, DOI: 10.14395/hid.939361 |
| شماره ثبت | cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_2444611b254c496d84601be52f7dc5cc |
| محل کتابخانه | فهرست DOAJ از مجلات دسترسی آزاد (WRLC) |
| یادداشتها | در مورد تعداد آیات ارقام مختلفی بیان شده است که گواه اعجاز و منحصر به فرد بودن کتاب بزرگ ما قرآن کریم در سوره و در کل قرآن است. این وضعیت در موضوعات اولوم القرآن تحت عنوان عدول است، علمی است که قواعد و اصول آن به گونه ای تعیین شده است که اجازه تحریف هایی مانند اضافات و حذف های قرآن کریم را نمی دهد. انتساب به پیامبر و اصحابش با علم محکمی انجام شده است. در این علم که به بررسی تعداد حروف، کلمات، آیات و سوره های قرآن می پردازد، علمای اسلام به طور عمیق به این موضوع پرداخته و نظرات مختلفی را بیان کرده اند. اگر چه عدد 6666 بر اساس مقبولیت عمومی خودنمایی می کند، اما این عدد دقیق نیست و تعداد آیات مصحف کنونی 6236 است. صحابه، تابعین و علمای بعدی در مورد تعداد آیات نظرات متفاوتی داشتند. از صحابه هرز. علی (متوفی 40/661) (ره) 6236، عبدالله بن مسعود (متوفی 32/652) 6218، ابی ب. کعب (متوفی 33/654) اعداد را 6210 و عبدالله بن عباس (متوفی 68/687) اعداد را 6216. هرتز. عددی که علی (علیه السلام) داده است برابر است با عددی که در مصحفی داریم. سعید ب. از تبیون کوبیر (متوفی 95/714) اعداد را 6216، محمد بن سیرین (متوفی 110/729) را 6216، عطا ابن ابی رباح (متوفی 115/732) را 6177، حمید و تاویل را 222/75 و حمید و تاویل را 214 و 219 (م. ائمه تلاوت، مردم مدینه با ذکر اعداد 6217، اهل مکه 6219، اهل بصره 6205، اهل کوفه 6236 و اهل دمشق 6220، نظرات مختلف خود را بیان کردند. فقط در همه 114 سوره اختلاف وجود ندارد، بلکه در 7 سوره اختلاف وجود دارد. اما در مورد تعداد آیات برخی از سوره ها بحثی نیست، آنها با مصحف موجود یکی هستند و فقط در مورد اینکه کدام آیات مستقل هستند بحث می شود. دلایلی برای شکل گیری نظرات مختلف وجود دارد. هرتز تلاوت های پیامبر(ص) در هنگام تدریس قرآن و یا بیان برخی از وقایع پیش آمده را می توان یکی از دلایل اصلی اختلاف در تعداد آیات دانست. زیرا در همه اینها هرتز. پیامبر نیز مکان هایی را که باید وقف شوند را آموزش داد. با گذشت زمان، هرتز. پیامبر برخی از آیات را بیهوده می خواند. اصحابی که شاهد این وضعیت بودند، تصور می کردند که این اطلاق که از ترکیب چند آیه ساخته شده، یک آیه است. در نتیجه ارقام مختلفی در روایات صحابه آمده است. این که آیا بسمله و حروف و مکتّاء در ابتدای سوره ها جزء آیات مستقل محسوب می شوند یا نه، موجب شده است که در مورد تعداد آیات، نظرات مختلفی پدید آید. علاوه بر این دلایل، برخی از آیاتی که به صورت یک آیه در مصحف هایی که داریم، بیش از یک آیه شمرده می شود، یا برخی از آیات که به صورت یک آیه وارد شده است، جمع شده و به صورت یک آیه شمرده می شود که از دلایل تعارض در تعداد آیات است. از آنجایی که قرائت قرائت قرون اول در مکه، مدینه، کوفه، بصره و دمشق متمرکز بود، برخی از قراء در شهرهایی که در آن قرار داشتند و با ذکر این شهرها شهرت یافتند. به ذهنشان آمد در ارزیابی تعداد آیات به جای قرآن به این شهرها اشاره شد. وقتی مدینه ذکر می شود، مدنیّیول-اول، مدنیّیول-احیر; وقتی حجاز، مدینه و مکه ذکر می شود; وقتی از عراق، بصره و کوفه یاد می شود; وقتی از حرمیه یاد می شود، مدینه و مکه; وقتی از دمشق یاد می شود، دمشق و حمصی فهمیده می شود. از سوی دیگر جابری «حیمسی» را به عنوان یک مکتب جداگانه پذیرفت. علمای ما از ادوار اولیه تاکنون آثار متفاوتی در مورد تعداد آیات ارائه کردهاند. علاوه بر این، آثاری که ابوعمرو الدینی و برهان الدین الجابری در این زمینه نوشته اند، به عنوان منبع اصلی مورد قبول علمای ما قرار گرفته است و نظرات این علما در مورد تعداد آیات همواره در سرلوحه قرار داشته است. در این مقاله از آثار دیگری که در این زمینه نوشته شده است بهره مند می شویم و اختلافات در تعداد آیات سوره به سوره را با در نظر گرفتن «البیان فی عدی العین الکران» دانی و «حسن المدّد فی القرآن» جابری ارزیابی می کنیم، که در این زمینه به این موضوع اشاره خواهیم کرد. آیات یکی یکی در مورد تعداد آیات که دلیل بر اعجاز و منحصر به فرد بودن کتاب آسمانی ما قرآن در سوره و در سراسر قرآن است، روایات مختلفی گفته شده است. این وضعیت با علمی با عنوان «اضافه العیا» در میان علوم قرآنی، علمی است که قواعد و اصول آن به گونهای تعیین شده است که اجازه تحریف از قبیل اضافه یا ناقص بودن قرآن را نمیدهد و با زنجیرهای بیوقفه به پیامبر و صحابه برخورد شده است. در این علم که تعداد حروف، کلمات، آیات و سوره های قرآن را بررسی می کند، علمای اسلامی به تفصیل به این موضوع پرداخته و نظرات مختلفی را مطرح کرده اند. اگر چه عدد 6666 به طور کلی خودنمایی می کند، اما این عدد دقیق نیست و تعداد دقیق آیات موجود در مصحف 6236 است. صحابه، جانشینان و علمای بعدی نظرات مختلفی را بیان کرده اند. از صحابه، علی (متوفی 40/661) عدد 6236 و نیز عبدالله بن مسعود (متوفی 32/652) 6218، عبی بن. کعب (متوفی 33/654) 6210 و عبدالله بن عباس (متوفی 68/687) 6216. عددی که علی داده است برابر است با عدد مصحف موجود در دست ما. از جانشینان، سعید بن. جبیر (متولد 95/714) عدد 6216 و همچنین محمد بن سیرین (متوفی 110/729) 6216، عطاء ابن ابو رباح (متوفی 115/732) 6177 و حمید التویل (د. 275292) از اموات 14 را آورده است. قیرعت، مدینه با عدد 6127، مکانی با 6219، بصران با 6205، کوفه با 6236 و دمشقی با 6220 نظرات متفاوتی ارائه کردند. در تمام 114 سوره اختلاف وجود ندارد و فقط در 75 سوره اختلاف وجود دارد. اما در شماره آیات برخی از سوره ها بحثی وجود ندارد، فقط بحث در مورد اینکه کدام آیات در یک متن جدا شده است. دلایلی برای نظرات متفاوت وجود دارد. تلاوت هایی که پیامبر(ص) در تعلیم قرآن و یا در برخی از وقایع پیش آمده، ممکن است یکی از دلایل اصلی اختلاف در تعداد آیات باشد. زیرا در همه اینها پیامبر مکان های وقف را آموزش می داد. با گذشت زمان پیامبر صلی الله علیه و آله آیاتی را با وصل می خواند. صحابی که شاهد این وضعیت بود، معتقد بود که این قرائت که از ترکیب چند آیه انجام شده، تنها یک بیت است. در نتیجه اعداد مختلفی در روایات صحابه آمده است. اینکه آیا بسمله و حروف المقاطع در آغاز سورهها به عنوان آیه جداگانه تلقی میشدند نیز باعث ایجاد دیدگاههای متفاوتی درباره تعداد آیات شد. علاوه بر این دلایل، دلیل دیگری بر اختلاف در مورد تعداد آیات بود که برخی آیات در مصحف هایی که داریم به صورت یک آیه بیش از یک آیه شمرده شده اند یا اینکه برخی از آیات در یک واحد جمع شده و یک آیه به حساب می آیند. از آنجایی که مطالعات قیراط در قرون اول بیشتر در مکه، مدینه، کوفه، بصره و دمشق متمرکز بود، برخی از قری ها در شهرهایی که در آن زندگی می کردند مشهور شدند و با نام این شهرها در هنگام ارزیابی اعداد داده ها، این شهرها به جای این القرها ذکر شد. مدنی الاول و مدنی الاخر با کلمه مدنی و همچنین مدینه و مکه با الحجاز به ذهن متبادر شد. بصره و کوفه با عراق؛ مدینه و مکه با الحرامی و نیز دمشق و الحمسیه با الشام. جابری «الحمسیه» را به عنوان یک مکتب جداگانه پذیرفته است. علمای ما از ادوار اولیه تالیفات مختلفی در رابطه با تعداد آیات نوشته اند. اما آثاری که ابوعمرو الدانی و برهان الدین جابری در این باره نوشته اند، از سوی علمای ما به عنوان منبع اصلی پذیرفته شده و دیدگاه آنان در مورد تعداد آیات همواره در پیش زمینه بوده است. در این مقاله با بهرهگیری از سایر آثار مرتبط، دو اثر برجسته در این زمینه، البیان فی اضافه آی القرآن الدینی و حصن المداد فی فن العدد جابری را مورد توجه قرار میدهیم و اختلافات را در تعداد آیات ارزیابی میکنیم و آیات مورد بحث را یک به یک بیان میکنیم. |
| Detaylı Başlık | Âyet Sayılarındaki İhtilafların Sûrelere Göre Tespiti |
