نویسنده
عبدال تاپ، سید عبدالمجید، شیما
محل انتشار
قاهره، مصر -
دانشگاه عین شمس، مرکز تحقیقات خاورمیانه و آینده پژوهی
نوع
كتاب
زبان
ara,eng
دیجیتال
بله
نسخه خطی
خیر
کتابخانه
کتابخانه سلطنتی دانمارک
شناسه دارایی کتابخانه
ISSN: 2536-9504, EISSN: 2735-5233, EISSN: 2536-9504, DOI: 10.21608/mercj.2019.52717
شماره ثبت
cdi_crossref_primary_10_21608_mercj_2019_52717
محل کتابخانه
فهرست مجلات دسترسی آزاد
یادداشتها
فحشا از نظر تمام ادیان آسمانی ممنوع است. با این حال، در برخی از دورهها، تن فروشی و روسپیها در سراسر کشور به دلیل حمایت دولت گسترش یافت و منبع اصلی درآمد خزانه دولت بود. در همان ابتدا، فحشا مقدس بود. پس از آن به یک پدیده اجتماعی تبدیل شد که در آن میل مطلق به فحشا جایگزین باور مذهبی شد. فحشا به خاطر خودش به یک نیاز اصلی تبدیل شده است. در مصر باستان، تن فروشی در مقیاس محدودی بود و تا دوران روم ادامه داشت. در زمان عباسیان فاحشه خانه ها که توسط مردان و زنان اداره می شد هنوز وجود داشت. حکومت مملوک برای مدتی طولانی ادامه داشت، زمانی که فحشا برای مدتی پنهان شد، سپس علنی شد. در دوره عثمانی، عده ای طرفدار فحشا بودند و برخی دیگر مخالف آن بودند. بلافاصله پس از تهاجم فرانسه در دوره (1798-1801)، فرانسویها درهای فحشا را باز کردند، دقیقاً مانند فرانسه. آنها فاحشه خانه ها را سازماندهی کردند و به زنان مصری اجازه دادند که بدون هیچ محدودیتی یا حمله پلیس به فحشا بپردازند. از آن زمان تن فروشی رسمی شد. انتظار نمی رفت زمانی که فرانسوی ها مصر را ترک کردند ممنوع شود. در آغاز قرن نوزدهم، روسپیگری هنوز وجود داشت و توسط دولت به رسمیت شناخته شد. تا سال 1834 به رسمیت شناخته شد. در پرتو چنین دادههایی، پژوهش حاضر قصد دارد مراحل مختلف آن را دنبال کند و سعی کند آن دورهها را در تاریخ مصر مدرن، در چارچوب روشن کردن دلایل فحشا، اشکال و نامهای مختلف آن، علاوه بر نامهای متفاوت مالیاتهای تحمیلی بر روسپیها، برجسته کند. این مطالعه همچنین با هدف شناخت شکل جدید فحشا و دلایل قرنطینه کردن فاحشه توسط ناپلئون و دلایل اجازه دادن به فحشا توسط محمدعلی پاشا در آغاز حکومتش و اینکه چرا وی در سال 1834 تصمیم به ممنوعیت آن گرفت. البغاء و البغایا، و قامت هذه الحکومات بمسندة البغاء كمصدر أساسي للخزانة، فقط كان البغاء عند نشأته مفسدا ثم تحول هذا البغ محلات المقدس فيما بعد از إلي ظاهرة اجتماعية، حلت قضاة فيطها الغاء. الدينية، وأصبح البغاء مطلوباً، ففي مصر القديمة كان البغاء المقدس على نطاق ضيق و استمر حتي عهد الرومان، فعندما أصبحت مصر تحت العباسيين ظلت بيوت البغاء موجودة يديها النساء و الرجال و جاه. انتشر فيها البغاء بصورة كبيرة، و ظل البغاء بصورة كبيرة، و ظل البغاء خفيقا فترة من الزمن ثم بدأ يظهر جهرا و ظل البغاء أيام العثمانيين بد بين مؤيدين أو عقبهين ضمين. (1798-1801) يلبسون البغاء صورته الموجودة في بلادهم، فقد قاموا بتنظيم أماكن للبغاء، و فتحوا الباب أمام البغايا المصريات للعمل في حرية تامة، دون أن يت عرض لمخذة، و فتحوا الباب أمام البغايا المصريات للعمل في حرية تامة، دون أن يت عرض لمخذة، و. البغاء فی مصر شكلا رسمیا، و لم یكن من المتوقع أن یختفی البغاء من مصر بخروج الفرنسیین، بلفی مشخص القرن التاسع عشر، نجد أن تلك الحرفة لا تزال موجودة و لا تزال تحظی باعتراف الحكومة، ولب كانتة باعتراف الحكومة، ولب كانت. و قد استمرت هذه الحرفة معترف بها حتي عام 1834، في ضوء ذلك، تهدف هذه الدراسة إلي تتبع هذه المراحل في محاولة لإلقاء الضوء علي هذه الفترات من تاريخ مصر الحدي. البغاء والأسماء المختلفة التي أطلقت علي البغايا و الأسماء المتنوعة للضرائب التي كانت تفرض علي هؤلاء البغايا، و ما هي الصورة الجديدة التي أخذها البغاء و الأسباب الجرتي علي. البغي، و الأسباب التي تحكم في حكم محمد علي باشا ليصرح بالبغاء في أوائل فترة حكمه، و أيضا الأسباب التي جعلت محمد علي باشا بتحريمه عام 1834م.
Görüntüle
Majallat buḥūth al-Sharq al-Awsaṭ fī al-ʻulūm al-insānīyah wa-al-adabīyah, 2019-09, Vol.2019 (51), p.1-36
