فلسفه تأثیر صوفیانه بر ویژگی های طراحی: انتخاب فلسفه جلال الدین رومی به عنوان الگو
| عنوان | فلسفه تأثیر صوفیانه بر ویژگی های طراحی: انتخاب فلسفه جلال الدین رومی به عنوان الگو |
|---|---|
| نویسنده | عبدالعال، ایمان محمد انیس، محمد، سنجک ابراهیم مصطفی |
| نوع | كتاب |
| زبان | عربی |
| دیجیتال | بله |
| نسخه خطی | خیر |
| کتابخانه: | کتابخانه سلطنتی دانمارک |
| شناسه دارایی کتابخانه | ISSN: 2356-9654 |
| شماره ثبت | cdi_almandumah_primary_939218 |
| محل کتابخانه | دایرکتوری DOAJ از مجلات دسترسی آزاد |
| یادداشتها | در سالهای اخیر کتابهای زیادی با موضوع تصوف و معنویت در میراث اسلامی منتشر شده است که هر یک از منظری که به این موضوع پرداخته میشود با دیگری متفاوت است. پدیده تصوف پدیده ای است با دامنه وسیع و ابعاد وسیع. اصطلاح تصوف اصطلاحی است که در اسلام برای معنویت به کار می رود، زیرا بزرگترین جریان معنوی است که در همه ادیان و نه تنها در اسلام جریان دارد. بسیاری از پژوهشگران ارشد، به ویژه در بریتانیا، تأثیر نوافلاطونی را بر تصوف ذکر کرده اند، چنان که نیکلسون خاورشناس در مقدمه معروف خود بر گلچین های خود، از جمله اشعار جلال الدین رومی، که تأثیر زیادی بر شعر صوفیانه و در نتیجه بر هنرهای پلاستیکی تا امروز در میان اعراب و بیگانگان داشته است، اشاره کرده اند. مولانا جلال الدین رومی نظم مولوی، رقص و آواز صوفیانه را تأسیس کرد که از مهم ترین نتایج جلال الدین رومی بود که از زمان عثمانی گسترش یافت، گسترش یافت و به مصر رسید و سپس به دامن مصری ها تبدیل شد. هنر صوفیانه برای اولین بار در عصر صفویه در قرن سیزدهم و چهاردهم میلادی بر دیوارها و سقف زیارتگاه های ایران ظاهر شد. هنر نقاشی صوفیانه خود را از نقاشی بودایی گرفته است. محمود سعید، احمد مصطفی و امانی زهران از مهمترین هنرمندانی که در آثار خود به ذکر و دین و عبادت علاقه داشتند میتوان اشاره کرد. از طریق این مفهوم، به جستوجوی چینهای دنیای غیر مادی و بیان پنهان در پس عناصر مادی میپردازیم که اهمیت بعد غیر مادی را در طراحی مدرن تأیید میکند و همچنین حضور عناصری را تأیید میکند که بعد عملکردی و بعد معنوی را در طراحی ترکیب میکنند و در عین حال روشهایی را برای طراحی مدرن مبتنی بر ساخت و ساز هنری و معنوی استنتاج میکنیم، مانند روشهای جدید برای طراحی داخلی، طراحی مبلمان و پارچههای معاصر. |
| Görüntüle | Majallat al-ʻimārah wa-al-funūn wa-al-ʻulūm al-insānīyah, 2019 (13), p.29-60 |
