مروری بر مجله ای حاوی آیین های گمشده قرن نوزدهم - کتابخانه ملی مجموعه آیینی علی امیری مجله شماره AEMNZ758

Name: مروری بر مجله ای حاوی آیین های گمشده قرن نوزدهم - کتابخانه ملی مجموعه آیینی علی امیری مجله شماره AEMNZ758
Author: DİNÇ، Sema، COŞGUN، Gökhan

عنوان	مروری بر مجله ای حاوی آیین های گمشده قرن نوزدهم - کتابخانه ملی مجموعه آیینی علی امیری مجله شماره AEMNZ758
نویسنده	DİNÇ، Sema، COŞGUN، Gökhan
نوع	كتاب
زبان	ara,eng,tur
دیجیتال	بله
نسخه خطی	خیر
کتابخانه:	کتابخانه سلطنتی دانمارک
شناسه دارایی کتابخانه	ISSN: 2757-6949, EISSN: 2757-6949, DOI: 10.14395/hid.1251865
شماره ثبت	cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_9bce3985d21348ceb76b040c0b3ece9a
محل کتابخانه	جستجوی آکادمیک EBSCOhost کامل شد
یادداشت‌ها	مجلات، آثاری متشکل از اشعار هستند که قبل از قرن پانزدهم، دفترچه یادداشت نامیده می شدند و بعدها در طول قرن ها به انواع مختلفی تقسیم شدند. مجلات مستقل متشکل از نعت، معراجیه، عین، سرود و توحید از انواع مجلات مذهبی به شمار می روند. علاوه بر این، دیده شده است که هر از چند گاهی اشعاری با محتوای مذهبی در مجلات ترانه سروده می شده است. اخیراً مجلات به عنوان اسناد تاریخی مورد توجه قرار گرفتند. این وضعیت بر اساس دلایل معقول زیادی با توجه به اهداف نگارشی مجلات است و در واقع نشان می دهد که ممکن است برای واجد شرایط شدن به عنوان یک سند تاریخی خیلی دیر شده باشد. وقتی در زمینه تاریخ موسیقی ما در نظر گرفته می شود، یکی از این دلایل این است که مجلات دارای آثاری هستند که نبض آن دوره را حفظ می کنند. با این حال، این واقعیت که این آثار برای سرشناسان کاخ نوشته شده است، به عنوان سوابق مهمی در مورد آثار موسیقی اجرا شده در کاخ های عثمانی تلقی می شود. در عین حال یکی از مسائلی که اهمیت مجلات را آشکار می کند این است که به خاطر سپردن اشعار طولانی در حافظه انسان آسان می شود. اگرچه مجلات عجولانه زیادی وجود دارد، اما نسخه های خطی قابل توجه و دقیقی نیز به نام هایی مانند مجله شیخ گلیب نوشته شده است. مجله آیینی شماره AEMNZ758 که در مجموعه علی امیری کتابخانه ملی است که به بررسی آن خواهیم پرداخت، مجله ای است که می توان آن را زودهنگام برای مجلات اختصاصی در نظر گرفت که شامل 26 آیین است و شامل دو آیین است که گمان می رود فراموش شده / گم شده است، اگرچه نویسنده آن ناشناخته است. بعد از تشریفات، بخشی شامل ده غزل و یک بیت در مجله وجود دارد. 7 غزل به فارسی و 3 غزل به ترکی عثمانی نوشته شده است. گرچه نویسنده این مجله که مشتمل بر 59 صفحه است ناشناخته است، اما با توجه به یافته های ما، به نظر می رسد که نگارش آن بین سال های 1844 تا 1870 بوده باشد. با این حال، چند عنصر وجود دارد که این مجله را در هنگام بررسی برجسته می کند. اولین مورد این است که دوره تاریخی آن مصادف با دوره ای است که ترکیبات مذهبی شروع به گسترش گسترده کردند، در حالی که ترکیبات مذهبی متمرکز شده بودند. یکی دیگر این که شامل غزلیات آیین حکاذین سیدحافظ عبدالرحیم دده است که گمان می رود از بین رفته است و غزلیات آیین اصفهانی حمامی زاده اسماعیل دده افندی که گمان می رود فراموش شده است. علاوه بر این، گنجاندن نام فرت و اطلاعات رویه ای متعدد در برخی از آیین ها نیز به عنوان عناصری که بر ترکیب بندی ها روشن می شود، توجه را به خود جلب می کند. در مقایسه مجلات از اثر سادتین هپر به نام آداب مولوی استفاده شده و مقایسه ها به ویژه از طریق مجله شیخ گالیب صورت گرفته است. در مقایسه مشاهده شد که اشعار بسیاری از آیین ها دقیقاً یکسان است. اما در آیین ها تعارضاتی مانند تغییر نام مقام، حذف یا زیاده روی در غزل و یا تغییر در محل غزل وجود دارد. علاوه بر این، گمان می رود که این مجله که در آن به اطلاعات دیگری در رابطه با قدمت شهید شیخ نکشی افندی رسیدیم، به پژوهش های دیگری نیز با این جنبه ها فکر کند. علاوه بر گنجاندن این اطلاعات به صورت مقایسه ای، مناسب بودن تغییرات در اشعار نیز مورد ارزیابی قرار گرفت. تفاوت در مجلات موضوع مطالعه ما صرفاً برای افشای محتوای مجلات است، بدون اینکه هدف از اثبات صحت هیچ یک از آنها باشد. شاید دو مورد از مهم ترین عناصر مجله این باشد که اشعار آیین های هکازینه و اصفهان در این دست نوشته یافت می شود. غزلیات آیین هیکاذین تا جایی که می توانیم مشخص کنیم، اثری است که کمتر در مجلات یافت شده است، اما تاکنون موضوع پژوهش دانشگاهی نبوده است. مشخص شده که مراسم مذکور بعداً به مجله ای که در اختیار داریم اضافه شده است. در این تحقیق، کل غزلیات آیین هیکازین به صورت مقایسه ای از این دو اثر گنجانده شده است، همانطور که در مجله آیینی شماره 572 در کتابخانه آثار نادر دانشگاه استانبول نیز یافت می شود. اگرچه در بسیاری از منابع آمده است که آیین اصفهان به فراموشی سپرده شده است، اما بر اثر تحقیقات اخیر مجلات در برخی از اسناد دیده شده است. اما بخشی از این آیین در یک مقاله پژوهشی کوتاه به رشته تحریر درآمده و برای اولین بار در این پژوهش به طور کامل از جمله عبارات ذکری به آن پرداخته شده است. برخی کاربردهای جدید از تعابیر مناجات خوانی نیز در این آیین نسبت به سایرین دیده می شد. با توجه به اهداف و ویژگی‌های کلی مجلاتی که به لطف جنبه‌هایی که بر آن دوره می‌تابیدند، در انتظار کشف بودند، سعی شده است با این مجله تصویری از آن دوره ارائه شود. مکموها آثاری متشکل از اشعاری هستند که قبل از قرن پانزدهم دفترچه یادداشت نامیده می شدند و بعدها در طول قرن ها به انواع مختلفی تقسیم شدند. نعت ها، معراسیه ها، آیین ها، سرودها و کاسیدها را می توان از انواع مذهبی مکموها برشمرد. علاوه بر این شاهد بوده است که هر از چند گاهی در مجلات ترانه آثار مذهبی نوشته می شود. تلقی مجلات به عنوان یک سند تاریخی مربوط به یک دوره زمانی نزدیک است. با توجه به اهداف نگارشی مجلات، این وضعیت بر اساس دلایل قابل قبول بسیاری است. وقتی در چارچوب تاریخ موسیقی اسلامی (؟) در نظر گرفته می شود، یکی از این دلایل این است که مجلات دارای آثاری است که نبض آن دوره را می گیرد. اما این که این آثار برای سرشناسان کاخ نوشته شده اند نیز به عنوان سوابق مهمی در مورد آثار موسیقی اجرا شده در کاخ های عثمانی دیده می شود. در عین حال ویژگی سهولت به خاطر سپردن آثار با غزلیات بلند در حافظه انسان از مواردی است که اهمیت مجلات را آشکار می کند. اگرچه نویسنده آیین مکموه به شماره AEMNZ758 در مجموعه علی امیری کتابخانه ارزن که به بررسی آن خواهیم پرداخت، مشخص نیست، اما این مجله ای است که می توان آن را برای مکموهای انحصاری که شامل 26 آیین است و شامل دو آیین گم شده است، زود در نظر گرفت. اما بعد از تشریفات، بخشی شامل یک سخنرانی، 10 غزل و یک بیت است. 7 غزال به زبان فارسی و 3 تای آن به زبان ترکی عثمانی است. اگرچه نویسنده این مجله 59 برگ ناشناخته است، به نظر می‌رسد که بنا به تصمیم ما بین سال‌های 1844 و 1870 نوشته شده باشد. بدیهی است که مجله مورد مطالعه ما از نظر محتوایی به مجلات دیگر نزدیک است. با این حال، چند عنصر وجود دارد که این مجله را در نقطه بررسی برجسته می کند. اولین مورد این است که فاصله تاریخی آن با دوره‌ای که مجموعه‌های آیینی در زمانی که ترکیب‌های آیینی تشدید می‌شدند، شروع به گسترش کردند. دیگر اشعار آیین هیکاذین شیدا حافظ عبدالرحیم دده است که گمان می رود گم شده و آیین اصفهان که گمان می رود فراموش شده از حمامی زاده اسماعیل دده افندی است. با این حال، این واقعیت که برخی از آیین‌ها شامل نام‌های زمین و تعداد زیادی از اطلاعات چرخه‌های متریک هستند، توجه را به عنوان عناصری که بر ترکیب‌بندی‌ها روشن می‌کنند، جلب می‌کند. مقايسه مكموا از كار هپر به نام «مولوي آينلري» و مقايسه به ويژه بر سر مكمواي شيح گاليب صورت گرفته است. در مقایسه مشاهده شد که اشعار بسیاری از آیین ها دقیقاً یکسان است. اما در آداب تعارضاتی مانند تغییر نام مقام، کم یا زیاد بودن غزل یا تغییر غزل وجود دارد. علاوه بر این، گمان می رود که این مجله که در آن به اطلاعات دیگری در مورد قدمت شداربان آئین ناکشی افندی برمی خوریم، به مطالعات دیگری نیز با این جنبه ها فکر کند. علاوه بر گنجاندن این اطلاعات به صورت مقایسه ای، مناسب بودن تغییرات در متن نیز مورد ارزیابی قرار گرفت. دو مورد از عناصری که مجله را شاید مهم‌ترین آن‌ها می‌کند، غزلیات آیین‌های حکازین و اصفهان در این نسخه خطی است. غزلیات آیین هیکاذین تا آنجایی که می توانیم مشخص کنیم، اثری است که کمتر در مجلات یافت شده است، اما تاکنون مورد بررسی دانشگاهی قرار نگرفته است. مشخص شد که آیین مذکور بعداً به مجله ای که در اختیار داریم اضافه شده است. در این تحقیق، کل اشعار آیین هیکاذین به صورت مقایسه ای از دو اثر گنجانده شده است، همانطور که در مجله مناسک شماره 572 در کتابخانه آثار کمیاب دانشگاه استانبول نیز آمده است. اگرچه در بسیاری از منابع آمده است که آیین اصفهان به فراموشی سپرده شده است، اما در برخی از سوابق بر اثر تحقیقات اخیر مجلات دیده شده است. اما بخشی از این آیین در یک مقاله پژوهشی کوتاه به رشته تحریر درآمده است و برای اولین بار در این پژوهش به گونه ای پرداخته شده است که همه آن را همراه با عبارات مناجاتی در بر می گیرد. با توجه به اهداف و ویژگی های کلی مجلات که در انتظار آشکار شدن به مناسبت جنبه های روشنگر این دوره بودند، سعی شد با این مجله تصویری از یک دوره افشا شود.
Görüntüle	Hitit İlahiyat Dergisi, 2023-06, Vol.22 (1), p.303-334

مشاهده در منبع کتابخانه سلطنتی دانمارک کتابخانه سلطنتی دانمارک - موتور جستجوی نسخه های خطی عثمانی

کتابخانه سلطنتی دانمارک

مروری بر مجله ای حاوی آیین های گمشده قرن نوزدهم - کتابخانه ملی مجموعه آیینی علی امیری مجله شماره AEMNZ758

نویسنده DİNÇ، Sema، COŞGUN، Gökhan

نوع كتاب

زبان ara,eng,tur

دیجیتال بله

نسخه خطی خیر

کتابخانه کتابخانه سلطنتی دانمارک

شناسه دارایی کتابخانه ISSN: 2757-6949, EISSN: 2757-6949, DOI: 10.14395/hid.1251865

شماره ثبت cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_9bce3985d21348ceb76b040c0b3ece9a

محل کتابخانه جستجوی آکادمیک EBSCOhost کامل شد

یادداشت‌ها مجلات، آثاری متشکل از اشعار هستند که قبل از قرن پانزدهم، دفترچه یادداشت نامیده می شدند و بعدها در طول قرن ها به انواع مختلفی تقسیم شدند. مجلات مستقل متشکل از نعت، معراجیه، عین، سرود و توحید از انواع مجلات مذهبی به شمار می روند. علاوه بر این، دیده شده است که هر از چند گاهی اشعاری با محتوای مذهبی در مجلات ترانه سروده می شده است. اخیراً مجلات به عنوان اسناد تاریخی مورد توجه قرار گرفتند. این وضعیت بر اساس دلایل معقول زیادی با توجه به اهداف نگارشی مجلات است و در واقع نشان می دهد که ممکن است برای واجد شرایط شدن به عنوان یک سند تاریخی خیلی دیر شده باشد. وقتی در زمینه تاریخ موسیقی ما در نظر گرفته می شود، یکی از این دلایل این است که مجلات دارای آثاری هستند که نبض آن دوره را حفظ می کنند. با این حال، این واقعیت که این آثار برای سرشناسان کاخ نوشته شده است، به عنوان سوابق مهمی در مورد آثار موسیقی اجرا شده در کاخ های عثمانی تلقی می شود. در عین حال یکی از مسائلی که اهمیت مجلات را آشکار می کند این است که به خاطر سپردن اشعار طولانی در حافظه انسان آسان می شود. اگرچه مجلات عجولانه زیادی وجود دارد، اما نسخه های خطی قابل توجه و دقیقی نیز به نام هایی مانند مجله شیخ گلیب نوشته شده است. مجله آیینی شماره AEMNZ758 که در مجموعه علی امیری کتابخانه ملی است که به بررسی آن خواهیم پرداخت، مجله ای است که می توان آن را زودهنگام برای مجلات اختصاصی در نظر گرفت که شامل 26 آیین است و شامل دو آیین است که گمان می رود فراموش شده / گم شده است، اگرچه نویسنده آن ناشناخته است. بعد از تشریفات، بخشی شامل ده غزل و یک بیت در مجله وجود دارد. 7 غزل به فارسی و 3 غزل به ترکی عثمانی نوشته شده است. گرچه نویسنده این مجله که مشتمل بر 59 صفحه است ناشناخته است، اما با توجه به یافته های ما، به نظر می رسد که نگارش آن بین سال های 1844 تا 1870 بوده باشد. با این حال، چند عنصر وجود دارد که این مجله را در هنگام بررسی برجسته می کند. اولین مورد این است که دوره تاریخی آن مصادف با دوره ای است که ترکیبات مذهبی شروع به گسترش گسترده کردند، در حالی که ترکیبات مذهبی متمرکز شده بودند. یکی دیگر این که شامل غزلیات آیین حکاذین سیدحافظ عبدالرحیم دده است که گمان می رود از بین رفته است و غزلیات آیین اصفهانی حمامی زاده اسماعیل دده افندی که گمان می رود فراموش شده است. علاوه بر این، گنجاندن نام فرت و اطلاعات رویه ای متعدد در برخی از آیین ها نیز به عنوان عناصری که بر ترکیب بندی ها روشن می شود، توجه را به خود جلب می کند. در مقایسه مجلات از اثر سادتین هپر به نام آداب مولوی استفاده شده و مقایسه ها به ویژه از طریق مجله شیخ گالیب صورت گرفته است. در مقایسه مشاهده شد که اشعار بسیاری از آیین ها دقیقاً یکسان است. اما در آیین ها تعارضاتی مانند تغییر نام مقام، حذف یا زیاده روی در غزل و یا تغییر در محل غزل وجود دارد. علاوه بر این، گمان می رود که این مجله که در آن به اطلاعات دیگری در رابطه با قدمت شهید شیخ نکشی افندی رسیدیم، به پژوهش های دیگری نیز با این جنبه ها فکر کند. علاوه بر گنجاندن این اطلاعات به صورت مقایسه ای، مناسب بودن تغییرات در اشعار نیز مورد ارزیابی قرار گرفت. تفاوت در مجلات موضوع مطالعه ما صرفاً برای افشای محتوای مجلات است، بدون اینکه هدف از اثبات صحت هیچ یک از آنها باشد. شاید دو مورد از مهم ترین عناصر مجله این باشد که اشعار آیین های هکازینه و اصفهان در این دست نوشته یافت می شود. غزلیات آیین هیکاذین تا جایی که می توانیم مشخص کنیم، اثری است که کمتر در مجلات یافت شده است، اما تاکنون موضوع پژوهش دانشگاهی نبوده است. مشخص شده که مراسم مذکور بعداً به مجله ای که در اختیار داریم اضافه شده است. در این تحقیق، کل غزلیات آیین هیکازین به صورت مقایسه ای از این دو اثر گنجانده شده است، همانطور که در مجله آیینی شماره 572 در کتابخانه آثار نادر دانشگاه استانبول نیز یافت می شود. اگرچه در بسیاری از منابع آمده است که آیین اصفهان به فراموشی سپرده شده است، اما بر اثر تحقیقات اخیر مجلات در برخی از اسناد دیده شده است. اما بخشی از این آیین در یک مقاله پژوهشی کوتاه به رشته تحریر درآمده و برای اولین بار در این پژوهش به طور کامل از جمله عبارات ذکری به آن پرداخته شده است. برخی کاربردهای جدید از تعابیر مناجات خوانی نیز در این آیین نسبت به سایرین دیده می شد. با توجه به اهداف و ویژگی‌های کلی مجلاتی که به لطف جنبه‌هایی که بر آن دوره می‌تابیدند، در انتظار کشف بودند، سعی شده است با این مجله تصویری از آن دوره ارائه شود. مکموها آثاری متشکل از اشعاری هستند که قبل از قرن پانزدهم دفترچه یادداشت نامیده می شدند و بعدها در طول قرن ها به انواع مختلفی تقسیم شدند. نعت ها، معراسیه ها، آیین ها، سرودها و کاسیدها را می توان از انواع مذهبی مکموها برشمرد. علاوه بر این شاهد بوده است که هر از چند گاهی در مجلات ترانه آثار مذهبی نوشته می شود. تلقی مجلات به عنوان یک سند تاریخی مربوط به یک دوره زمانی نزدیک است. با توجه به اهداف نگارشی مجلات، این وضعیت بر اساس دلایل قابل قبول بسیاری است. وقتی در چارچوب تاریخ موسیقی اسلامی (؟) در نظر گرفته می شود، یکی از این دلایل این است که مجلات دارای آثاری است که نبض آن دوره را می گیرد. اما این که این آثار برای سرشناسان کاخ نوشته شده اند نیز به عنوان سوابق مهمی در مورد آثار موسیقی اجرا شده در کاخ های عثمانی دیده می شود. در عین حال ویژگی سهولت به خاطر سپردن آثار با غزلیات بلند در حافظه انسان از مواردی است که اهمیت مجلات را آشکار می کند. اگرچه نویسنده آیین مکموه به شماره AEMNZ758 در مجموعه علی امیری کتابخانه ارزن که به بررسی آن خواهیم پرداخت، مشخص نیست، اما این مجله ای است که می توان آن را برای مکموهای انحصاری که شامل 26 آیین است و شامل دو آیین گم شده است، زود در نظر گرفت. اما بعد از تشریفات، بخشی شامل یک سخنرانی، 10 غزل و یک بیت است. 7 غزال به زبان فارسی و 3 تای آن به زبان ترکی عثمانی است. اگرچه نویسنده این مجله 59 برگ ناشناخته است، به نظر می‌رسد که بنا به تصمیم ما بین سال‌های 1844 و 1870 نوشته شده باشد. بدیهی است که مجله مورد مطالعه ما از نظر محتوایی به مجلات دیگر نزدیک است. با این حال، چند عنصر وجود دارد که این مجله را در نقطه بررسی برجسته می کند. اولین مورد این است که فاصله تاریخی آن با دوره‌ای که مجموعه‌های آیینی در زمانی که ترکیب‌های آیینی تشدید می‌شدند، شروع به گسترش کردند. دیگر اشعار آیین هیکاذین شیدا حافظ عبدالرحیم دده است که گمان می رود گم شده و آیین اصفهان که گمان می رود فراموش شده از حمامی زاده اسماعیل دده افندی است. با این حال، این واقعیت که برخی از آیین‌ها شامل نام‌های زمین و تعداد زیادی از اطلاعات چرخه‌های متریک هستند، توجه را به عنوان عناصری که بر ترکیب‌بندی‌ها روشن می‌کنند، جلب می‌کند. مقايسه مكموا از كار هپر به نام «مولوي آينلري» و مقايسه به ويژه بر سر مكمواي شيح گاليب صورت گرفته است. در مقایسه مشاهده شد که اشعار بسیاری از آیین ها دقیقاً یکسان است. اما در آداب تعارضاتی مانند تغییر نام مقام، کم یا زیاد بودن غزل یا تغییر غزل وجود دارد. علاوه بر این، گمان می رود که این مجله که در آن به اطلاعات دیگری در مورد قدمت شداربان آئین ناکشی افندی برمی خوریم، به مطالعات دیگری نیز با این جنبه ها فکر کند. علاوه بر گنجاندن این اطلاعات به صورت مقایسه ای، مناسب بودن تغییرات در متن نیز مورد ارزیابی قرار گرفت. دو مورد از عناصری که مجله را شاید مهم‌ترین آن‌ها می‌کند، غزلیات آیین‌های حکازین و اصفهان در این نسخه خطی است. غزلیات آیین هیکاذین تا آنجایی که می توانیم مشخص کنیم، اثری است که کمتر در مجلات یافت شده است، اما تاکنون مورد بررسی دانشگاهی قرار نگرفته است. مشخص شد که آیین مذکور بعداً به مجله ای که در اختیار داریم اضافه شده است. در این تحقیق، کل اشعار آیین هیکاذین به صورت مقایسه ای از دو اثر گنجانده شده است، همانطور که در مجله مناسک شماره 572 در کتابخانه آثار کمیاب دانشگاه استانبول نیز آمده است. اگرچه در بسیاری از منابع آمده است که آیین اصفهان به فراموشی سپرده شده است، اما در برخی از سوابق بر اثر تحقیقات اخیر مجلات دیده شده است. اما بخشی از این آیین در یک مقاله پژوهشی کوتاه به رشته تحریر درآمده است و برای اولین بار در این پژوهش به گونه ای پرداخته شده است که همه آن را همراه با عبارات مناجاتی در بر می گیرد. با توجه به اهداف و ویژگی های کلی مجلات که در انتظار آشکار شدن به مناسبت جنبه های روشنگر این دوره بودند، سعی شد با این مجله تصویری از یک دوره افشا شود.

Görüntüle Hitit İlahiyat Dergisi, 2023-06, Vol.22 (1), p.303-334