مجموعه رسائل اخلاقی و عرفانی
| عنوان | مجموعه رسائل اخلاقی و عرفانی |
|---|---|
| تاریخ انتشار: | 1645 |
| نوع | دیگر |
| زبان | عربی |
| دیجیتال | بله |
| نسخه خطی | خیر |
| کتابخانه: | کتابخانه دانشگاه پومپئو فابرا |
| شماره ثبت | cdi_europeana_collections_9200519_ark_12148_btv1b10090184x |
| محل کتابخانه | در دسترس آنلاین |
| تاریخ | 1645 |
| متن نمونه | دیجیتال سازی از یک سند جایگزین انجام شده است: R 7818. چندین دست و حداقل دو کپی کننده مختلف وجود دارد که به نظر می رسد برادر باشند. بدون کولوفون، شماره های VI، VIII و IX به نظر می رسد با یک دست باشند. نسخه شماره 5 (ج 18) در 9 ربیع الاول یک سال تکمیل شد که اشکال آن به دلیل پیرایش، همراه با نام نسخ کننده ناپدید شد. شماره توسط یحیی بن. سید سمابه لکقلوی (؟). Le n° XI l’a été (f. 167) par le même Yaḥyà b. سید سمابه در 4 غیغه 1054 هجری قمری. در اراضی (ارازی) مرحوم هواقا احمد آمی، در ناحیه (امعل) صالحکاوی در ططاح. شماره سیزدهم f. 170 از همان یحیی ب. سید سمابه در 8 شعبان 1057 هجری قمری. شماره چهاردهم (f. 173v) توسط همین نسخه نویس در 7 شعبان 1056 هجری قمری. شماره پانزدهم (ف. 189) – که می تواند در همان دست باشد. در شهر (قصبه) گیروهی (گروهی). شماره شانزدهم (f. 179v) در 22 محرم 1053 هجری قمری بود. توسط سید [بیگ محد] [نوشته به شکل]. شماره هفدهم (f. 184v) «برای استفاده خودش» توسط سید یحیا بن. سید سمابه حسینی لکقلوی، دوم ربیع الاول 1054 هجری قمری. ; شماره هجدهم (ف. 199) توسط سید بیگ محد. لکقلوی، ساکن تطاح، در مسجد میان حافظ در گیروهی در ماه غیغه 10 [5] 2 هجری قمری. ناشناس، نسخه شماره XX (ف. 221v) توسط سید بیگ محد بوده است. در 24 الحغه 1052 هجری قمری. آن شماره بیست و یکم (ج 224 ج) اثر سید بیگ محد. ب سید سمابه [بنابراین برادر نسخ کننده شماره های پنجم، یازدهم و...] در آغاز محرم 1053 هجری قمری. شماره بیست و ششم بالاخره (ج 257 ج) توسط سید یحیی لکقلوی حسینی است، اما تاریخ ندارد. بیت فارسی قرار داده شده توسط نسخه نویس را می توان در f. 10 و در کلفون های f. 167 و 170 ولت و 199. مقایسه با M.T. دانیش پاژوه، فهرست میکروفیلمها، اول، تهران، 1348 ه.ش./1969، ش 740، ص. 532I.- F. 1v.- ḤIKĀYAT-i MAŠĀYYIH. گزیدهای از متن حاوی حکایتهایی درباره معروف کرهی و شافی مطلبی. II.- ف. 2- 3.- عقرب الطارق (ج. 2). رساله ای که شاید عقرب الطوروق ایذا لم یاوغد الرفیق میر سید علی بن. شهاب الدین محد. الحمدانی (مقایسه با فارسی 32,VII) (؟).III.- F. 3- 6v.- FATHALBARĪ FĪ MAWT ALIHTIYYARĪ. تفسیر ناقص (شرح) در پایان (به ترتیب در ف 3، 3، 4، 4، 5، 5، 6، 6 و 6 به فصول آغاز می شود و آخر آن، دار فضائل ماوط یاحتیاری، ناقص است. ف. 7- 8.- به عربی.- [حمسه فریضه]. مجموعه ای از پنجاه نسخه اسلام.V.- F. 10v- 18.- ‛ILM-i VUṢŪL al-HaqĪQAT VA l-MA‛RIFAT (ر.ک. ج 10). رساله که نسخه دیگری از آن در شماره هجدهم (مادر زیر) آمده است. VI.- F. 19v- 48.- ĀDĀB-i HALVAT (f. 19). رساله ای که برای پسرش [محسن الدین] نوشته شده است (نک : ج 47 ج) توسط احمد ب. محد. بیابانکی، معروف به «علاءالدوله سیمنانی» (متوفی 736ق./1336).VII.- F. 49v- 59.- ŠUHŪDIYYA (f. 59). عهدنامه احمد ب. سید اسماعیل الحسینی القادری (ف. 50) [احتمالاً بنیانگذار قادری کشمیر در قرن شانزدهم، متوفی در سرینگر]. امیرحسرو دهلوی. رجوع کنید به فارسی 317(II).IX.- F. 68- 70v.- (QAṢĪDA-i) ĞALLĀ’ al-RŪḤ. عبدالرحمن امامی. رجوع کنید به فارسی 317 (III). رساله اخلاق تألیف [شیح نورالدین] علی بن. حسام الدین معطقی [برهانپوری (متوفی 975ق/1567)] (ف. 71v). منقسم به سوره های (فصل) است. رساله عرفانی در جدایی و میل به وصال، به کوشش سید نور [الدین] (ج 120). این رساله که در اواخر قرن چهاردهم تألیف شده است، احتمالاً اثری از نورالدین معروف به نور قطبی اعلم بن است. ‛آل الدین پندوی بنگالی (د. 818ق./1415).XII.- F. 167v.- [شارح-ای اسمع-الاح (…) از ذابن-ای سوریه نق]. اسماء الهی - در مجموع چهارده - طبق انجیل سریانی و خواص آنها. نسخه ای دیگر در BnF: فارسی ضمیمه 1845(I).XIV.- F. 171- 173v.- ŻAFAR-NĀMA. مجموعه پندهایی که بوزورغمهر ارائه کرده و به درخواست کیسرا انوشیروان (چوسرو اول) جمع آوری شده است. نسخه های دیگر در BnF: ضمیمه فارسی 260(V) و 1415; همین متن نیز موجود است - ادغام در فصل دوم باب اول طریح گزیده - در ms. ضمیمه فارسی 170 و 171 و 173 و 1438.XV.- F. 175v- 189.- TANBĪHALMURĪDĪN (نک : ج 176). رساله اخلاقی که برای صوفیان نوشته امام ابونصر احمد بن. محد. الحدادی. این اثر در هشت فصل (باب) (در تن، نفس و ...) تنظیم شده است. متنی گردآوری شده «از هفتاد و هفت کتاب» توسط نویسندهای که بهنظر نمیرسد نامش ذکر شود.XVII.- F. 183-184v (نسخهشده در حاشیه). FIRĀSAT. رساله قیافه شناسی از میر سید علی همدانی (ج 183) [مقایسه با شماره دوم، پیشین]. همان متن شماره V، فوق، بدون عنوان یا نام نویسنده. ترجمه فارسی و تفسیر بی نام با ذکر مثال در ف. 210 ج تعالیم شیخ نورالدین.XX.- F. 217- 221v.- IRŠĀD alTĀLIBĪN (f. 217). مخفف (مختصار) است (ر.ک. ج 221v)، بدون تقسیم مشهود و نام نویسنده آن ذکر نشده است.XXI.- F. 222- 224v.- [RISĀLA-i FAQRIYYA]. منسوب به شهاب الدین ابوحفس عمر بن. ‛عبدالله سهروردی [متوفی. در 632 ه./1234].XXII.- F. 225- 233v.- ŠARHQALKĀFĪ (f. 225). تفسیر، تألیف موسی شیخ زاده قریشی بن. محد. مسلم (ج 225)، از کافی. این تفسیر شامل جداول مختلف (ğadval) در f. 228- 233v.XXIII.- F. 233v- 236v.- [DAV‛AT-i ASMĀ’-i A‛ŻAM]. در این نسخه که ناقص به نظر می رسد، 22 اسم الهی با مهرهایی (حاتم) که با هر یک از آنها ساخته می شود، ارائه شده است. بدون نام مؤلف.XXIV.- F. 237- 252v.- RISĀLA (f. 237v) [DAR TAWḤĪD]. رساله ظاهراً بی نام در مراحل اتحاد عرفانی، مشتمل بر یک سلسله تفاسیر سوره های قرآن (LI، 55، سپس شانزدهم، 128، و غیره) که با 14 روبائی و 14 جزء یک بند ترقی آمیخته شده است (f. 247v)؛ با یک نتیجه (حاتیمه) (ف. 248) و به دنبال آن یک فصل (فصل) در مورد تقسیم زمان (توزی‛ای اوقات) به پایان می رسد. ABĪ ṬĀLIB]. نصایح علی.XXVI.- F. 254- 257v.- NAṢĪḤAT-NĀMA. نصایح عبدالله انصاری [مقایسه کنید با ضمیمه فارسی 111(I)] به نظام الملک طوسی (نک : ج 254). نسخه دیگری در BnF: ضمیمه فارسی 1845 (II); نسخه مختلف در فارسی متمم 1210 (f. 206v, sq.).XXVII.- F. 254- 256v (در حاشیه).- [LUĠAT-i ‛ARABĪ VA FĀRSĪ VA SINDĪ]. واژگان عربی، فارسی و هندی (سندی)، به خط عربی، در قالب شعری از بیت. بنابراین، حدود 281 اصطلاح عربی به فارسی و سندی ترجمه شده است.XXVIII.- F. 258v- 261.- [AD‛IYYA].- مجموعه ای از فرمول های دعوت که توسط پیامبران یا افراد مقدس مختلف آموزش داده شده است.XXIX.-F. 261v-263 و همچنین f. 168v- 169v.- [DU‛Ā]. سه دعا، از جمله (ج 262) دعای علی، با توضیحاتی به فارسی در فضیلت آن. رساله نفس (نفس)، اثر محمود بن. سعید النصر[ی] ب. حسن، شاید در سال 1019 هجری (/1610) سروده شده و عوالم مختلف را تداعی می کند. نسخه ای که به f ختم می شود. 267 ولت، ناتمام است.F. 174 شامل یک ورق کوچک درج شده است که دارای فرمول عربی است. در حاشیه f. 81v، کتیبه balaġa نشان می دهد که حداقل عدد X ترکیب شده است. پس، تصحیحات را در دست نسخه نویسان می یابیم. می توانیم در f بخوانیم. 1 نسخه روایات، گزیده ای به زبان فارسی از فتووات و عصاره ای به زبان سندی [مانند ف. 19 و 48 ولت]. در f. 8 v-9 نامه ای (مکتوب) از نصیرالدین محمود خیر دیهلوی. در f. 18 ولت متنی بر ایمان; در f. 19 بیت فارسی، از جمله دو بیت از سعدی (مانند ج 62). در f. 49 بیت از ابوسعید ابی الحیر و رباعیات که یکی از آنها منسوب به عمر هیام است. در f. 49 ولت، یک روبائی و عصاره ای از شعرخام گاهان نوما. در f. 50 از شرح اسماءالله محی الدین بن عربی. در f. 50v، 51 و 57v-58، عصارهای از شرخ لمعات عراقی [ر.ک. فارسی 49]. در f. ج 51، بریده ای از تفسیر عربی امامی. در f. 52، تفسیر ده بیت ابن عربی. ما در f. 52 v-3 گزیده ای از رساله شاه نعمت الله ولی; در f. 59 یک بیت عرب; در f. 60 ولت یک غزال ملاشکیبی. In f. 61 گزیده ای از مثنوی (فصول دار بیان انکی مهلثش و دار بیان انکی چین طالی کلام) و در ف. 61v از حکایات در مورد صوفیان. در f. 62 عصاره مختلف. در f. 73v عصاره ای از کشف اللوضات; در f. آیات 117 ولتی به زبان سندی و فارسی. در f. 118 متون حرز، فراخوان ها و دستور العمل ها. به همین ترتیب در f. 118v همراه با آیات عربی. در f. 119-9v متنی به زبان فارسی در مورد غذا می خوانیم. در f. 120 یادداشت و بیت. در f. استخراج 167 ولت به زبان عربی و f. 168 - به فارسی - بیست و شش قانون مربوط به مسلمانان. در f. 175 نمودار یک مهر و دستور العمل برای آشتی دادن همسران را نشان می دهد. در همان f. 175 و f. 180، 181، 181v-2، 223v-4v و 263، رباعیات و مصلا. در f. 180 جلد یک باب (فصل) در صلوات و ملفوظ توسط شیخ علال الدین بوهاری. در f. 222v یک یادداشت در مورد واژگان صوفیانه. در f. 234 ج ابیات فارسی، رباعی از فهرالدین عراقی و غزلی از ملاصفاعی. فراخوانی به f. 236v و رباعیات فارسی در ف. 253. رژگونه با f. 256 ولت از غزل حافظ تا ف. 257-259v و 261-1v. در f. 258 فرمولی برای Āšūrā. در f. 259، نقل قول و آیات حفیظ; در f. 260-60v، آیات سندی و فارسی; در f. 261 ق، غزل حکیم حسن; و در f. 267 حکایت از عرفا. در f. 9، متن دستور العملی را می خوانیم که میر حفیظ الله بن |
| Kaynak | Europeana Collections |
