Yazar
Camiz, Alessandro
Basım Tarihi
2020
Basım Yeri
-
U+D sürümleri, Roma
Konu
Kent tarihi, Mimarlık tarihi, Kent morfolojisi, Mimarlık, Arkeoloji
Tür
Kitap
Dil
İngilizce
Dijital
Evet
Yazma
Hayır
Kütüphane
Özyeğin Üniversitesi
Demirbaş Numarası
9788894118889
Kayıt Numarası
c7d85c69-7392-4946-9e0d-393f9105f778
Lokasyon
Mimarlık
Tarih
2020
Örnek Metin
Son dönemdeki kentsel morfoloji çalışmaları kentsel dokuları zamanla değişen canlı organizmalar olarak ele almakta (Strappa, Carlotti ve Camiz, 2016), hatta yollar bile organizma olarak değerlendirilebilmekte ve bunların art zamanlı deformasyonları son zamanlarda çekiciler teorisi ile yorumlanmaktadır (Camiz, 2018). Bu makale, Roma'daki Pons Milvius yakınındaki Clodia ve Flaminia boyunca Tevere Nehri'nin her iki yakasındaki esnekliği analiz ediyor ve bunları bir nokta çekicinin değişen konumunun etkisi olarak yorumluyor. Flaminia yoluyla MÖ 220'de kurulan sansürcü Gaius Flaminius Nepos (Messineo ve Carbonara, 1992), daha eski bir Etrüsk rotası boyunca uzanan Via Clodia'nın yerine MÖ 225'te asfaltlanmıştı. Nehrin iki yakasını birbirine bağlayan ve pons Mollis olarak da bilinen pons Milvius, M. Aemilius Scaurus tarafından MÖ 109 yılında inşa edilmiştir (Messineo ve Calci, 1991), ancak ahşaptan yapılmış daha eski bir yapıdan MÖ 207 gibi erken bir tarihte bahsedilmektedir (Palombi, 2019). Merkezi bir simetriyi takip ederek, iki caddenin her iki doğrusal yolu boyunca bir bükülme meydana gelir. Bu merkezi-simetrik konfigürasyon, köprünün rampalarının temelden sonra meydana gelen modifikasyonunun sonucu olarak yorumladığımız, yol güzergahı içerisinde farklı bir çekim modelinin keşfedilmesine yol açtı. Belgelerin, ikonografik ve kadastral kaynakların ve arkeolojik kanıtların çapraz karşılaştırılması, deformasyonun ve bunun sonucunda ortaya çıkan kentsel katmanlaşmanın (Strappa, 2018) yan rampaların yıkılmasından sonra iki ayrı aşamada meydana geldiğini gösteren hipotezin doğrulanmasına yol açmıştır. Güney taraftaki rampa MS 28 Ekim 312'de yapılan Ponte Milvio Savaşı'ndan önce Maxentius tarafından yıkılmış, kuzeydeki rampa ise 1805 yılında Giuseppe Valadier tarafından köprünün restorasyonu sırasında yıkılmıştır.
Editör
Strappa, G., Carlotti, P., Ieva, M.
