بازگشت به جستجو

گرامیداشت یاد و خاطره آتاتورک

عنوان	گرامیداشت یاد و خاطره آتاتورک
نویسنده	پیتارد، یوجین
تاریخ انتشار:	1939-04
نوع	دوره ای
زبان	نامشخص
دیجیتال	بله
نسخه خطی	خیر
کتابخانه:	دانشگاه تورنتو
شناسه دارایی کتابخانه	ISSN: 0041-4255, DOI: 10.37879/ttkbelleten.1418201
شماره ثبت	cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_df0b8841d34843faaa43e11620b36dc2
محل کتابخانه	دایرکتوری DOAJ از مجلات دسترسی آزاد
تاریخ	1939-04
یادداشت‌ها	من این افتخار را داشتم که چندین بار در استانبول، آنکارا و در خانه‌ای که در یالووا به منظور انزوا و استراحت بر روی پایه‌هایی در یالوا ساخته بود، این مرد شگفت‌انگیز را که ترکیه افتخار و سعادت دیدار در غم‌انگیزترین لحظه تاریخ خود را داشت، نزدیک کنم. می توان حدس زد که چه نوع خاطراتی را از این تأملات حفظ کرده ام که برخی از آن ها آنقدر کوتاه هستند که زودگذر و برخی طولانی تلقی شوند. وقتی این سطور را می نویسم، دوباره هیجانی را احساس می کنم که روزی که برای آخرین بار آتاتورک را ملاقات کردیم، ما را فرا گرفت: ما در چانکایا بودیم. آتاتورک که شاید احساس می‌کرد بیمار، ضعیف و به‌طور خطرناکی مبتلا شده است، می‌خواست کمی بیشتر از خودش برایمان بگوید، زیرا می‌دانست که پشتیبانی ما نزدیک است.
Erişim bilgileri	Available Online

مشاهده در منبع دانشگاه تورنتو دانشگاه تورنتو - موتور جستجوی نسخه های خطی عثمانی

دانشگاه تورنتو

گرامیداشت یاد و خاطره آتاتورک

نویسنده پیتارد، یوجین

تاریخ انتشار 1939-04

نوع دوره ای

زبان نامشخص

دیجیتال بله

نسخه خطی خیر

کتابخانه دانشگاه تورنتو

شناسه دارایی کتابخانه ISSN: 0041-4255, DOI: 10.37879/ttkbelleten.1418201

شماره ثبت cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_df0b8841d34843faaa43e11620b36dc2

محل کتابخانه دایرکتوری DOAJ از مجلات دسترسی آزاد

تاریخ 1939-04

یادداشت‌ها من این افتخار را داشتم که چندین بار در استانبول، آنکارا و در خانه‌ای که در یالووا به منظور انزوا و استراحت بر روی پایه‌هایی در یالوا ساخته بود، این مرد شگفت‌انگیز را که ترکیه افتخار و سعادت دیدار در غم‌انگیزترین لحظه تاریخ خود را داشت، نزدیک کنم. می توان حدس زد که چه نوع خاطراتی را از این تأملات حفظ کرده ام که برخی از آن ها آنقدر کوتاه هستند که زودگذر و برخی طولانی تلقی شوند. وقتی این سطور را می نویسم، دوباره هیجانی را احساس می کنم که روزی که برای آخرین بار آتاتورک را ملاقات کردیم، ما را فرا گرفت: ما در چانکایا بودیم. آتاتورک که شاید احساس می‌کرد بیمار، ضعیف و به‌طور خطرناکی مبتلا شده است، می‌خواست کمی بیشتر از خودش برایمان بگوید، زیرا می‌دانست که پشتیبانی ما نزدیک است.

Erişim bilgileri Available Online