انسان متعارف به عنوان انسان سازمان
(Conventional human as organization man)
| عنوان |
انسان متعارف به عنوان انسان سازمان |
| عنوان اورجینال
|
Conventional human as organization man
|
| محل انتشار |
-
پژوهشکده حوزه و دانشگاه (RIHU) |
| نوع |
دوره ای |
| زبان |
عربی |
| دیجیتال |
بله
|
| نسخه خطی |
خیر
|
| کتابخانه: |
Bibliotecas UMA - Universidad de Málaga |
| شناسه دارایی کتابخانه |
ISSN: 2345-6698, EISSN: 2588-4697 |
| شماره ثبت |
cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_c32833179b904aa8b297be7eff5a5d74 |
| محل کتابخانه |
در دسترس آنلاین |
| یادداشتها |
جایگاه انسان در علوم اجتماعی به گونه ای است که باعث می شود همگرایی آن با علوم طبیعی در عینیت معرفتی و وحدت روش شناختی به چالشی اساسی تبدیل شود. مطالعات فلسفی باید بتواند با ارائه پرسشهای معرفتشناختی، هستیشناختی، روششناختی و انسانشناختی در سراسر علوم انسانی، این اختلاف و تمایز بین علوم انسانی و علوم طبیعی را برجسته کند. انسان سازمان و سازمان به عنوان موضوع مدیریت با پرسش های فلسفی و انسان شناختی مواجه بوده است. نظام فلسفی اسلام با حفظ مبانی متافیزیکی خود، انسان را در مرکز مطالعات فلسفی قرار می دهد. از این میان، فلسفه متعالی به عنوان آخرین دستاورد در فلسفه اسلامی به گونه ای خاص به غیر از مطالعات فلسفی اسلامی سابق به این موضوع پرداخت. در این مقاله، علاوه بر طرح اصول کلیدی انسانشناسی فلسفه متعالی ملاصدرا، تأثیر بالقوه آن بر علم مدیریت و سازمان تحت عنوان انسان سازمانی بررسی شده است. اما پیش از آن، مروری کوتاه بر برخی از ایده های نظری در مورد انسان سازمانی ارائه شد. آنها باعث ایجاد پیچش های اساسی در تئوری های مدیریت و سازمان شده اند. |
| متن نمونه |
اسلام و مديريت، 1392-07، ج2 (4)، ص7-24.
|
