نویسنده
علی سرزی
تاریخ انتشار
1401
محل انتشار
-
انتشارات دانشگاه علامه طباطبایی، ۱۴۰۱.
موضوع
ناکارآمدی، اقتصاد سیاسی، نهادگرایی، نهادهای سیاسی و مدیریت عمومی (عمومی)، JF20-2112، نهادهای سیاسی و مدیریت دولتی - آسیا (فقط مطالعات آسیایی)، JQ1-6651
نوع
دوره ای
زبان
فارسی
دیجیتال
بله
نسخه خطی
خیر
ابعاد فیزیکی
electronic resource
کتابخانه
کتابخانه دانشگاه اولوداغ بورسا
شناسه دارایی کتابخانه
edsdoj.5787c6eead004ad98d9fb2e5801f0ba6
شماره ثبت
7jqfce7azj
محل کتابخانه
LCC: مؤسسات سیاسی و مدیریت عمومی (عمومی)، LCC: مؤسسات سیاسی و مدیریت عمومی - آسیا (فقط مطالعات آسیایی)
تاریخ
1401
متن نمونه
اقتصاد ایران در دهههای گذشته با وجود درآمد هنگفت حاصل از صادرات نفت، رشد بالایی را تجربه نکرده است. این امر نشان دهنده ناکارآمدی تخصیص منابع در اقتصاد ایران است. علت چنین تخصیص نادرست منابع توسط نظریه های مختلف مورد بحث قرار گرفته است. در این مقاله از رویکرد اقتصاد سیاسی برای تبیین چنین ناکارآمدی استفاده شده و نشان داده خواهد شد که رویکرد بهتر و جامع تری در مقایسه با توضیحات رقیب ارائه می دهد. ایده اصلی مقاله این است که آرایش نهادی در نظام سیاسی پس از انقلاب ایران از یک سو تکامل یافته و کیفیت نهادها از سوی دیگر منجر به نرخ تنزیل اجتماعی بالا میشود که بر کوتاهمدت تا بلندمدت گرایی غالب است. از نقطه نظر نهادی، نهاد با کیفیت بالا به رفع برخی محدودیتهای اقتصاد سیاسی کمک میکند و انگیزههایی را برای فعالان اقتصادی فراهم میکند تا از مزایای بلندمدت به جای کوتاهمدت پیروی کنند. در غیاب نهادهای باکیفیت، حامیان تخصیص وضع موجود بر نیروهای حامی تخصیص مجدد برای دستیابی به تخصیص بهینه غالب می شوند. در نتیجه، انتقال از تعادل منفی فعلی به تعادل برتر مسدود می شود. به عبارت دیگر، اصلاحات اقتصادی نیازمند نهادهای باکیفیت است که از تخصیص مجدد منابع موجود حمایت کنند. در غیر این صورت، محدودیتهای مختلف اقتصاد سیاسی مانع از اولویتبندی تخصیص برتر به پایینتر میشود.
DOI
10.22054/tssq.2022.70365.1338
ISSN
2476-2806, 2476-6828
İlişki
https://tssq.atu.ac.ir/article_15014_b1782810fa02e3ccf59bf30a1a1ebfc8.pdf; https://doaj.org/toc/2476-2806; https://doaj.org/toc/2476-6828
