تعریف علویت: مدیریت دین، سکولاریسم و امور مذهبی در ترکیه
| عنوان | تعریف علویت: مدیریت دین، سکولاریسم و امور مذهبی در ترکیه |
|---|---|
| نویسنده | ارسلان، برنا زنگین |
| تاریخ انتشار: | 2015 |
| محل انتشار | - انجمن غیر نظامیان |
| موضوع | دیانت، علویت، اسلام، مدیریت دین، سکولاریسم، دیانت، علویت، اسلام، مدیریت دین، سکولاریسم |
| نوع | دوره ای |
| زبان | ترکی |
| دیجیتال | بله |
| نسخه خطی | خیر |
| کتابخانه: | دانشگاه اوزیغین |
| شناسه دارایی کتابخانه | 1305-9971 |
| شماره ثبت | a2ab44f5-de80-4029-9e9d-e2eeb9846cbe |
| محل کتابخانه | علوم انسانی و اجتماعی |
| تاریخ | 2015 |
| متن نمونه | برای مدتی طولانی، محافل علمی و سیاسی، دیانت را به عنوان یک نهاد استثنایی سکولاریسم در ترکیه و به عنوان شاخصی از ناتوانی ما در سکولار شدن کافی می دانستند. اما امروزه به ویژه در رشته انسان شناسی، نقدی بر این رویکرد صورت می گیرد که دین و سکولاریسم را در تقابل با یکدیگر و با مرزهای مشخص از هم جدا می دانند و تأکید می شود که سکولاریسم به عنوان یک رویه دولت-ملت، خود را در ارتباط با حوزه دین تثبیت می کند (اسد، 2003). وقتی از این منظر به آن نگاه میکنیم، میبینیم که برای نمونههای مختلف، دولت سکولار از حوزه دین کنارهگیری نمیکند، برعکس، حوزه دین را مدیریت میکند (Turner, 2013) و در حوزه دین (به معنای امروزی) نقش بنیادی دارد (اسد، 2003). پیش از این، با اشاره به مفهوم «مدیریت دین» برایان ترنر، تأکید کردیم که دیانت یکی از نهادهای اساسی در شکلدهی و مدیریت حوزه دینی و سکولاریسم در طول تاریخ جمهوری بوده است (ترنر و زنگین ارسلان، 2013). این مقاله بر آن است تا با استفاده از مفهوم «مدیریت دین»، رویکرد حکومت به موضوع علویت را تحلیل کند. رژیم جمهوری خواه علوی را با انحلال آن در هویت سکولار به رسمیت شناخت و به این معنا علوییت را نادیده گرفت. در طول دولت حزب عدالت و توسعه، با روند اتحادیه اروپا، دولت به سمت «ابتکار علوی» روی آورد. او اما تاکید می کند که در این روند حکومت به دنبال به رسمیت شناختن علوییت نبود، بلکه با وجود علویان به دنبال تعریف آن از منظر خود بود. نشان میدهد که این تعریف از طریق فهم دین اسلام اهل سنت، با استناد به اسلام اهل سنت و با یک سلسله راهکارهای مدیریتی از جمله انتقال آن به فرهنگ مکتوب زیر نظر دیانت، محقق میشود. دیانت از دیرباز به عنوان نهادی استثنایی از سکولاریسم ترک به شمار میرود و شواهدی که نشان میدهد سکولاریسم در ترکیه واقعاً ناقص است. اما اخیراً دانشمندان انسانشناسی سکولاریسم این رویکرد را مورد انتقاد قرار دادهاند. که دین و سکولاریسم را مخالف، و با مرزهای روشن تفکیک می کند. منتقدان استدلال کردهاند که سکولاریسم بهعنوان یک عمل دولت-ملت، خود را در رابطه با حوزه دین ساخته است (اسد، 2003). از این منظر نگاه کنیم، مشاهده می کنیم که برای نمونه های مختلف، دولت سکولار از حوزه دینی خارج نمی شود. بلکه حوزه دین را مدیریت می کند (ترنر، 2013) و آن را به معنای مدرن می سازد (اسد، 2003). قبلاً با اشاره به مفهوم برایان اس ترنر در مورد «مدیریت دین»، ما استدلال کرده بودیم که در طول تاریخ جمهوری، دیانت یکی از نهادهای مهمی بوده است که زمینه دین و سکولاریسم را در ترکیه شکل داده و مدیریت کرده است (ترنر و زنگین ارسلان، 2013). در این مقاله، من رویکرد دولت به علویگرایی را با اشاره به مفهوم «مدیریت دین» تحلیل میکنم. این مقاله نشان میدهد که رژیم جمهوریخواه علوییت را با تجزیه آن به یک هویت سکولار به رسمیت شناخت. به این معنا، در واقع علویان را با هویت مذهبی خود به رسمیت نمی شناخت. در دوره حزب عدالت و توسعه، علویان روند افتتاح به عنوان بخشی از روند ادغام اتحادیه اروپا آغاز شد. با این حال، مقاله استدلال میکند که در این فرآیند، دولت رویکردی داشت که علوییت را از منظر خود تعریف کند، نه اینکه آنها را در قالب خود بشناسد. دولت می خواست علویت را از طریق و با استناد به اسلام سنی و با استفاده از یک سلسله راهبردهای حکومتی، مانند تولید فرهنگ مکتوب علوی با رهبری دیانت، تعریف کند. |
| Cilt | 39 |
