فراوانی ستودنی و تقویت ستودنی تر: مجموعه شعر
(الفيض المحمدي والمدد الأحمدي وهو ديوان)
| عنوان |
فراوانی ستودنی و تقویت ستودنی تر: مجموعه شعر |
| عنوان اورجینال
|
الفيض المحمدي والمدد الأحمدي وهو ديوان
|
| نویسنده |
ابوالهدی الصیادی، محمد بن حسن وادی، 1849 یا 1850-1910 یا 1911 |
| محل انتشار |
-
چاپخانه الجوائب |
| نوع |
كتاب |
| زبان |
عربی |
| دیجیتال |
خیر
|
| نسخه خطی |
خیر
|
| ابعاد فیزیکی |
1 online resource. |
| کتابخانه: |
کتابخانه کنگره |
| شناسه دارایی کتابخانه |
2021666263 |
| شماره ثبت |
22053533 |
| متن نمونه |
این دیوان، «الفیض المحمدی و المداد الاحمدی و هوا دیوان» (فضای ستوده و تقویت ستودنی تر: دیوان اشعار)، کتابی از اشعار است که بیشتر در مدح حضرت محمد و یا در تضرع و یاری از برکت اوست. برخی از آیات با این مضمون متفاوت است، برای مثال، مناجات های منظوم خطاب به احمد الرفاعی، بنیانگذار فرقه معروف صوفی که نویسنده آن، ابوالهدی الطیادی، از رهبران برجسته (و بحث برانگیز) بود. ابوالهدی نویسنده ای پرکار بود که از ریشه های فروتن در روستاهای سوریه برخاست و معلم و مشاور سلطان عبدالحمید دوم شد. او یک شخصیت مذهبی بود که اهمیت زیادی داشت و یک دلال قدرت بود که نفوذش در دربار عثمانی بی رقیب بود. او مسئول انتصاب به مقامات عالی بسیاری از معاصران، به ویژه احمد عزت العابد (1851-1924)، مشاور سوری سلطان بود. حضور ابوالهدی به عنوان یک عرب در دربار شاهنشاهی او را درگیر سیاست عثمانی-اسلامی کرد و باعث شد که تصمیمات او در بسیاری از نقاط امپراتوری احساس شود. او با شخصیت های اصلی جنبش اصلاحات اسلامی، مانند محمود شکری آلوسی (1856-1924) در عراق و محمد عبده (1849-1905) در مصر ارتباط داشت. رهبری صوفیان رفاعیه باعث شد تا دستورات رقیب سعی در تضعیف ادعاهای مذهبی و موقعیت دادگاهی او داشته باشند. تاریخ با ابوالهدی مهربانی نکرده است. به قدرت رسیدن سریع او، موقعیت کلیدی حمایتی و ابهامات نوشته هایش باعث شد تا او را تاریک گرا، مرتجع و کلاهبردار بنامند. طعنه آمیز به نظر می رسد که یکی از پیوندهای مورد علاقه سلطان با اتباع عرب خود، تا امروز به طور گسترده در تاریخ نگاری عرب نادیده گرفته شود. نویسنده و روزنامهنگار خستگیناپذیر، بیش از 200 اثر دارد. اشعار این مجموعه در بیشتر موارد کوتاه هستند. زوج ها و ابیات کوتاه با اشعار طولانی تر در هم آمیخته شده اند. آیات بسیاری در مناسبت های خاص، مانند جشن بعد از رمضان، سروده شده یا برای بزرگداشت یک واقعه سروده شده است.
|
| Tür |
text |
