از نظر ابن خلدون شکل گیری ذهن و معرفت

Name: از نظر ابن خلدون شکل گیری ذهن و معرفت
Author: Ünal Süngü، Arife، Çelik، Sönmez

عنوان	از نظر ابن خلدون شکل گیری ذهن و معرفت
نویسنده	Ünal Süngü، Arife، Çelik، Sönmez
محل انتشار	دانشگاه ابن حلدون - دانشگاه ابن حلدون
موضوع	مجله مطالعات ابن خلدون (آنلاین)، 1397-1397، ج3 (2)، ص259-272
نوع	كتاب
زبان	ara,tur
دیجیتال	بله
نسخه خطی	خیر
کتابخانه:	کتابخانه لیتیر
شناسه دارایی کتابخانه	EISSN: 2651-379X, DOI: 10.36657/ihcd.2018.48
شماره ثبت	cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_0e6b32e5f96b462ea29078e825c2ab56
محل کتابخانه	دایرکتوری DOAJ از مجلات دسترسی آزاد
یادداشت‌ها	چهاردهم ابن خلدون (1332-1406)، فیلسوف اسلامی که در قرن یازدهم می‌زیست، فکر می‌کند که خداوند انسان‌ها را به برکت هوششان بر سایر موجودات جهان برتری می‌دهد. از نظر او عقل توانایی است که انسان را به سطوح بالاتر انسانیت می برد. ابن خلدون که متأثر از نظریات فیلسوفان اسلامی پیش از خود نیز در مورد عملکرد ذهن بود، با نامگذاری ذهن به ترتیبی خاص به عنوان عقل حدسی، ذهن تجربی و نظری در فرآیند تولید علم، رویکردی متفاوت و کاملاً بدیع از آنان به نمایش گذاشت. ابن خلدون بیان می کند که انسان از بدو تولد علم به ارمغان نمی آورد و دانشی را که به دست می آورد بعداً با ابزارهای مختلف ادراک به دست می آورد. به گفته وی، انسان هایی که با توانایی یادگیری متولد می شوند، با تعامل با محیط شروع به یادگیری چیزها می کنند. او با این تفکر نظری را مطرح می کند که همسو با فیلسوفان اسلامی مانند ابن خلدون، فارابی و ابن سینا و آیاتی در قرآن کریم است. ابن خلدون که داده‌های حسی و ذهنی را منابع اطلاعاتی در فرآیند کسب و یادگیری دانش می‌داند، نمی‌پذیرد که حقایق موجودات معنوی فراحساس (جهان‌ها) تنها با توانایی‌های شناختی انسان قابل درک است. به عقیده او در این دنیا با همنشینی با ذهن فعال نمی توان به معرفت واقعی دست یافت. ذهن حدی دارد که نمی تواند از آن فراتر رود و انسان با ادراکات فلسفی نمی تواند به معرفت حقیقی برسد.
Detaylı Başlık	İbn Haldun’a göre akıl ve bilginin oluşumu

مشاهده در منبع کتابخانه لیتیر کتابخانه لیتیر - موتور جستجوی نسخه های خطی عثمانی

کتابخانه لیتیر

از نظر ابن خلدون شکل گیری ذهن و معرفت

نویسنده Ünal Süngü، Arife، Çelik، Sönmez

محل انتشار دانشگاه ابن حلدون - دانشگاه ابن حلدون

موضوع مجله مطالعات ابن خلدون (آنلاین)، 1397-1397، ج3 (2)، ص259-272

نوع كتاب

زبان ara,tur

دیجیتال بله

نسخه خطی خیر

کتابخانه کتابخانه لیتیر

شناسه دارایی کتابخانه EISSN: 2651-379X, DOI: 10.36657/ihcd.2018.48

شماره ثبت cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_0e6b32e5f96b462ea29078e825c2ab56

محل کتابخانه دایرکتوری DOAJ از مجلات دسترسی آزاد

یادداشت‌ها چهاردهم ابن خلدون (1332-1406)، فیلسوف اسلامی که در قرن یازدهم می‌زیست، فکر می‌کند که خداوند انسان‌ها را به برکت هوششان بر سایر موجودات جهان برتری می‌دهد. از نظر او عقل توانایی است که انسان را به سطوح بالاتر انسانیت می برد. ابن خلدون که متأثر از نظریات فیلسوفان اسلامی پیش از خود نیز در مورد عملکرد ذهن بود، با نامگذاری ذهن به ترتیبی خاص به عنوان عقل حدسی، ذهن تجربی و نظری در فرآیند تولید علم، رویکردی متفاوت و کاملاً بدیع از آنان به نمایش گذاشت. ابن خلدون بیان می کند که انسان از بدو تولد علم به ارمغان نمی آورد و دانشی را که به دست می آورد بعداً با ابزارهای مختلف ادراک به دست می آورد. به گفته وی، انسان هایی که با توانایی یادگیری متولد می شوند، با تعامل با محیط شروع به یادگیری چیزها می کنند. او با این تفکر نظری را مطرح می کند که همسو با فیلسوفان اسلامی مانند ابن خلدون، فارابی و ابن سینا و آیاتی در قرآن کریم است. ابن خلدون که داده‌های حسی و ذهنی را منابع اطلاعاتی در فرآیند کسب و یادگیری دانش می‌داند، نمی‌پذیرد که حقایق موجودات معنوی فراحساس (جهان‌ها) تنها با توانایی‌های شناختی انسان قابل درک است. به عقیده او در این دنیا با همنشینی با ذهن فعال نمی توان به معرفت واقعی دست یافت. ذهن حدی دارد که نمی تواند از آن فراتر رود و انسان با ادراکات فلسفی نمی تواند به معرفت حقیقی برسد.

Detaylı Başlık İbn Haldun’a göre akıl ve bilginin oluşumu