اوضاع سیاسی عراق قبل از حکومت ممالیک (1747-1749)
| عنوان | اوضاع سیاسی عراق قبل از حکومت ممالیک (1747-1749) |
|---|---|
| نویسنده | المالکی، علی جواد کاظم |
| نوع | كتاب |
| زبان | عربی |
| دیجیتال | بله |
| نسخه خطی | خیر |
| کتابخانه: | کتابخانه سلطنتی دانمارک |
| شناسه دارایی کتابخانه | ISSN: 2073-6584 |
| شماره ثبت | cdi_almandumah_primary_1238043 |
| محل کتابخانه | دایرکتوری DOAJ از مجلات دسترسی آزاد |
| یادداشتها | عراق در اواخر قرن هفدهم پس از میلاد شاهد وخامت اوضاع بود که پیامدهای سیاسی و نظامی ناگواری را تهدید می کرد. در نتیجه شورش های متعدد جانیچی ها، بروز درگیری ها بین هنگ های آنها و همچنین وضعیت بی ثباتی سیاسی. به دلیل کثرت والیانی که موفق به حکومت بر استانداری بغداد شدند. این وضعیت هرج و مرج و بی ثباتی سیاسی تا زمانی که حسن پاشا در سال 1704 قدرت را به دست گرفت، ادامه یافت که آغاز دوره جدیدی بود. با توجه به قدرت و مهارت او. پس از مرگ وی در سال 1724 پس از میلاد، دختر احمد پاشا (1724-1747) جانشین وی شد و دوره حکومت او یکی از دوره های مهم در تاریخ جدید عراق به شمار می رود. مرگ او در سال 1747 خبر خوبی برای امپراتوری عثمانی بود تا کنترل مستقیم خود بر عراق را دوباره به دست آورد. اما از سوی دیگر، علاوه بر شورش جنچی ها، آغاز قیام های ایلی و کردی بود. درگاه اعلای یک سری اقدامات را برای آرام کردن اوضاع انجام داد. در دوره (1747-1749) سه شخص به نوبت در فرمانداری بغداد بهعنوان (والی دیاربکر، حاج احمد پاشا، و فرماندار کسریه، لی احمد پاشا) حضور داشتند. بصره و فرماندار سابق موصل، الصدر محمد پاشا التریاکی). پس از آنکه این سه پاشا در فاصله زمانی بین مرگ احمد پاشا و قدرت گرفتن دامادش در برپایی حکومت سلطان ناکام ماندند، این وضعیت هرج و مرج و بی ثباتی سیاسی، دولت باب اعلی را بر آن داشت که با انتصاب سلیمان آغا به عنوان والی بغداد در سال 1749 به منظور آرام کردن اوضاع، اقداماتی را انجام دهد. ممالیک (الکلا مند) در عراق و بغداد و بصره و ماردین تحت حکومت او قرار گرفتند و بدین ترتیب ممالیک زمام امور را به دست گرفتند. حکومت عراق. در مورد روابط عثمانی و ایران و نفوذ آنها بر عراق در آن دوره، اگرچه در یک زمان جنگی بودند و دوستانه نبودند، بلکه از بد به بدتر میرفتند و در روزگار نادرقلی خان رو به وخامت بودند، پس از کشته شدن نادرخان در سال 1747، عراق از تهدید ایرانیان در امان ماند. زیرا ایران در آن دوره صحنه هرج و مرج و ناآرامی و درگیری بین قدرت خواهان شد و امپراتوری عثمانی تلاشی برای دخالت در امور داخلی آن نداشت. زیرا پس از مرگ احمد بن حسن پاشا در همان سال، در صدد از بین بردن نفوذ مملوک در بغداد بود و متوجه شد که دخالت خود در امور داخلی بی فایده است، به خصوص که از این دست تجربیات را پشت سر گذاشته بود. |
| Görüntüle | مجلة اداب ذي قار, 2021 (34), p.201-222 |
