نظام حکومتی و اداری عثمانی در ایالت الجزیره (1518-1830)

Name: نظام حکومتی و اداری عثمانی در ایالت الجزیره (1518-1830)
Author: سحر ماهود محمد

عنوان	نظام حکومتی و اداری عثمانی در ایالت الجزیره (1518-1830)
نویسنده	سحر ماهود محمد
محل انتشار	بغداد، عراق - دانشگاه بغداد، دانشکده آموزش دختران
نوع	كتاب
زبان	ara,eng
دیجیتال	بله
نسخه خطی	خیر
کتابخانه:	کتابخانه سلطنتی دانمارک
شناسه دارایی کتابخانه	ISSN: 1680-8738, EISSN: 2663-547X
شماره ثبت	cdi_emarefa_primary_557984
محل کتابخانه	فهرست مجلات دسترسی آزاد
یادداشت‌ها	الجزایر به دلیل موقعیت جغرافیایی مهمی که در دریای مدیترانه دارد، علاوه بر منابع اقتصادی که در طبیعت سرزمین جغرافیایی و آب و هوای متنوع آن نمایان می شود، یکی از کشورهای مهم امپراتوری عثمانی به شمار می رود که آن را در کانون توجه عثمانی ها قرار داده است. علاوه بر این، آنچه علاقه عثمانی ها را به الجزایر افزایش داد، سقوط اندلس به دست اسپانیایی ها در سال 1492 میلادی بود و مسلمانان مجبور به ترک آن شدند. اروپایی‌ها به این امر راضی نبودند، بلکه به تعقیب مسلمانان تا سواحل شمال آفریقا شتافتند و کنترل خود را بر بسیاری از بنادر و شهرهای آن تحمیل کردند که باعث شد امپراتوری عثمانی به آن روی آورد و آن را به مسلمانان بازگرداند، به‌ویژه پس از درخواست اعراب از امپراتوری عثمانی، به ویژه تلگراف‌های عثمانی، مخصوصاً تلگراف‌های عثمانی‌ها، به ویژه تلگراف‌های الجزایر. خواستار نجات آنها از ظلم اروپا هستند. علاقه امپراتوری عثمانی به الجزایر پس از تماس برادران عروج و خیرالدین با آن افزایش یافت که عثمانی ها به آنها کمک کردند تا اینکه توانستند کنترل خود را بر الجزایر تحمیل کنند و حکومت عثمانی را در آنجا مستقر کنند. پس از آن، امپراتوری عثمانی برای ایجاد یک سیستم اداری که با سیستم حکومتی خود سازگار بود، تلاش کرد، زیرا الجزایر را به استان ها تقسیم کرد و در راس هر استان یک فرماندار قرار داد که به اولین فرماندار شهر الجزایر متصل بود. در این تحقیق، تمرکز بر چگونگی قرار گرفتن الجزایر تحت سلطه عثمانی ها و رویه های اداری توسط امپراتوری عثمانی برای حکومت بر ایالت الجزایر بود که از سال 1518 پس از میلاد که حکومت باکلاربکیه تأسیس شد تا زمانی که الجزایر در سال 1830 میلادی تحت سلطه فرانسه قرار گرفت، ادامه یافت.
Görüntüle	Mağallaẗ kulliyyaẗ al-tarbiyaẗ li-l-banāt, 2015, Vol.26 (1), p.291-306

مشاهده در منبع کتابخانه سلطنتی دانمارک کتابخانه سلطنتی دانمارک - موتور جستجوی نسخه های خطی عثمانی

کتابخانه سلطنتی دانمارک

نظام حکومتی و اداری عثمانی در ایالت الجزیره (1518-1830)

نویسنده سحر ماهود محمد

محل انتشار بغداد، عراق - دانشگاه بغداد، دانشکده آموزش دختران

نوع كتاب

زبان ara,eng

دیجیتال بله

نسخه خطی خیر

کتابخانه کتابخانه سلطنتی دانمارک

شناسه دارایی کتابخانه ISSN: 1680-8738, EISSN: 2663-547X

شماره ثبت cdi_emarefa_primary_557984

محل کتابخانه فهرست مجلات دسترسی آزاد

یادداشت‌ها الجزایر به دلیل موقعیت جغرافیایی مهمی که در دریای مدیترانه دارد، علاوه بر منابع اقتصادی که در طبیعت سرزمین جغرافیایی و آب و هوای متنوع آن نمایان می شود، یکی از کشورهای مهم امپراتوری عثمانی به شمار می رود که آن را در کانون توجه عثمانی ها قرار داده است. علاوه بر این، آنچه علاقه عثمانی ها را به الجزایر افزایش داد، سقوط اندلس به دست اسپانیایی ها در سال 1492 میلادی بود و مسلمانان مجبور به ترک آن شدند. اروپایی‌ها به این امر راضی نبودند، بلکه به تعقیب مسلمانان تا سواحل شمال آفریقا شتافتند و کنترل خود را بر بسیاری از بنادر و شهرهای آن تحمیل کردند که باعث شد امپراتوری عثمانی به آن روی آورد و آن را به مسلمانان بازگرداند، به‌ویژه پس از درخواست اعراب از امپراتوری عثمانی، به ویژه تلگراف‌های عثمانی، مخصوصاً تلگراف‌های عثمانی‌ها، به ویژه تلگراف‌های الجزایر. خواستار نجات آنها از ظلم اروپا هستند. علاقه امپراتوری عثمانی به الجزایر پس از تماس برادران عروج و خیرالدین با آن افزایش یافت که عثمانی ها به آنها کمک کردند تا اینکه توانستند کنترل خود را بر الجزایر تحمیل کنند و حکومت عثمانی را در آنجا مستقر کنند. پس از آن، امپراتوری عثمانی برای ایجاد یک سیستم اداری که با سیستم حکومتی خود سازگار بود، تلاش کرد، زیرا الجزایر را به استان ها تقسیم کرد و در راس هر استان یک فرماندار قرار داد که به اولین فرماندار شهر الجزایر متصل بود. در این تحقیق، تمرکز بر چگونگی قرار گرفتن الجزایر تحت سلطه عثمانی ها و رویه های اداری توسط امپراتوری عثمانی برای حکومت بر ایالت الجزایر بود که از سال 1518 پس از میلاد که حکومت باکلاربکیه تأسیس شد تا زمانی که الجزایر در سال 1830 میلادی تحت سلطه فرانسه قرار گرفت، ادامه یافت.

Görüntüle Mağallaẗ kulliyyaẗ al-tarbiyaẗ li-l-banāt, 2015, Vol.26 (1), p.291-306