بازگشت به جستجو

روند زمانی جایگزینی دولت های نظامی شام از توتوش اول تا صلاح الدین

عنوان روند زمانی جایگزینی دولت های نظامی شام از توتوش اول تا صلاح الدین
نویسنده مهدی محمدی
موضوع ایوبیان، حام
نوع كتاب
زبان فارسی
دیجیتال بله
نسخه خطی خیر
کتابخانه: کتابخانه سلطنتی دانمارک
شناسه دارایی کتابخانه ISSN: 2008-6253, EISSN: 2476-3306, DOI: 10.22108/jhr.2022.135235.2417
شماره ثبت cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_0e0cedc0db864516bcee190362551f79
محل کتابخانه فهرست DOAJ از مجلات دسترسی آزاد، جستجوی آکادمیک EBSCOhost کامل شد
یادداشت‌ها چکیده از زمان شکل گیری سلجوقیان در شام، این منطقه دستخوش ناآرامی بود که روند آشفته دوران پس از حمدانیان را ادامه داد. آنچه در شام در دوره سلجوقی رخ داد، سلسله جایگزینی حکومت ها توسط سربازان همان سلسله یکی پس از دیگری از سال 478 تا 570 هجری قمری بود. این تحقیق با هدف پاسخگویی به این سؤال بود: روند جایگزینی دولت ها در این دوره چگونه بود؟ برای این هدف، باید دلایل ظهور و سقوط حکومت‌های شام و سوابق سلسله‌های جانشین را تحلیل کرد. با استفاده از روش کمی تاریخی، روند این جانشینی ها ترسیم شد. بر اساس این مطالعه، روند زمانی جایگزینی دولت ها در طول زمان افزایش یافته بود. اغتشاشات پیشین حل و فصل شد و حاکمان کوتاه مدت - میراث قبایل عرب - توسط سلسله های طولانی مانند سلسله های زنگید و ایوبی تغییر یافت. در بازه زمانی ارائه شده در این مقاله، چندین دولت محلی به این ترتیب سقوط کردند که از جمله آنها می توان به بنی عمار در طرابلس اشاره کرد. شکل دیگری از سرنگونی حکومتی وجود داشت که از درون برخاسته و حکومت را به دست گرفت. کسانی که به دولت سابق خدمت کردند، سپس صاحبان قدرت شدند و در نتیجه سلسله هایی مانند سلسله های بوری، اتابگ زنگید و ایوبیان به وجود آمدند. از آنجایی که این شکل از تسخیر در اصطلاح سیاسی آن زمان به عنوان یک قیام تعریف می شد و سلسله های جدید نیازمند تلاش مستمر برای حفظ قدرت و جمع آوری مشروعیت کافی برای خود بودند، مراحل شروع و تداوم را طی کردند. اگرچه هر سلسله جدید سعی می کرد نقطه شروعی برای خود داشته باشد، اما مجبور بودند از پوشش هایی مانند به دست آوردن اتابگ یک شاهزاده سلجوقی یا دریافت منشور از خلیفه عباسی استفاده کنند. از این رو تنها گذشت زمان و رفتارهای آنان برای حفظ سرزمین خود عامل مشروعیتی شد که پس از چندین شورش داخلی ژنرال ها ناچار به کسب آن شدند. به عبارت دیگر، پس از مدتی، زمین به ملک اجدادی آنها تبدیل شد و سرداران ستمگر برای ساختن اموال خود به زمان نیاز داشتند. مواد و روش ها نویسنده ابتدا به زمینه های سقوط و جانشینی دولت های مورد اشاره در این دوره پرداخته است. لذا از روش توصیف زمینه ای استفاده کرد. بر این اساس، زمینه‌های سیاسی و اجتماعی سرزمین‌ها و کسانی که حکومت‌داری جدید را آغاز کردند، مورد بررسی قرار گرفت. از آنجایی که جانشینی ها از T1 تا زمان T2 در چارچوب زمان اتفاق افتاد، از روش زمانی برای تخمین تغییرات دولت استفاده شد. در نهایت، روش‌های زمانی و تاریخی به دیدگاه کمی پیوستند. گذر زمان باید جدی گرفته می شد تا ثبات دولت در دوران حکومتشان ارزیابی شود. در روش کمی نیز دروس داخلی دولت ها لحاظ شده است. نگارنده تلاش کرد تا سال فرآیند جانشینی را برای ارزیابی روندهای جایگزین و شناسایی استراتژی کمی برای این رویدادها بیابد. بحث و نتیجه‌گیری جایگزینی سلسله‌های شام در آن زمان تحت تأثیر بی‌ثباتی، ناامنی و فشار دولت‌های خارجی قرار گرفت و ضرورت برپایی یک دولت جدید در درون دولت‌های سابق را ایجاد کرد. بنابراین، افرادی که از نیروهای ترک یا نیمه ترک حمایت می کردند، می توانستند سلسله جدیدی را از دل سلسله قبلی راه بیندازند. بقای دولت جدید و مقاومت آن در برابر جایگزینی بعدی تا حد زیادی به مدیریت بحرانی بستگی داشت که در زمان خود برای شام اتفاق افتاد. از این رو، بوری ها سلجوقیان دمشق را به دست گرفتند، اما به دلیل کفایت خود برای محافظت از دمشق در برابر صلیبیون و توسعه طلبان، توانستند برای مدت طولانی در برابر روند جانشینی مقاومت کنند. اولاً فرض بر این بود که همه جانشینی‌های دولت‌های شام از یک الگوی یکپارچه پیروی می‌کنند، اما داده‌های فرضیه‌های کمی اشتباه بودن آن را ثابت کرد. بر اساس سال‌هایی که یک سلسله قدرت را در شام حفظ می‌کرد، روند جانشینی از سلجوقیان به سلسله ایوبیان افزایش یافته بود. این نشان دهنده ثبات در شام از زمان حمدانیان بود. با پایان یافتن سلسله حمدانیان، قبایل عرب بر این منطقه تسلط یافتند و منطقه ای پرآشوب را به سلجوقیان سپردند. درگیری بین حاکمان سلجوقی این هرج و مرج پیشین را به دوره جانشینان رضوان کشاند. از این رو، از زمان ورود اولین ترکمن‌ها که با دوره‌ای خشن و آشفته در شام همراه بود، این تغییرات حکومتی تا زمان سلسله ایوبیان افزایش یافت. صلاح الدین و برادرش موفق شدند سلسله ایوبیان را به ایوبیان شام و مصر تقسیم کنند. با این حال، سلسله ایوبیان در قرن هفتم هجری قمری قدرت داشتند. با این حال، ثبات و تداوم درازمدت آنها را می توان به سلطنت ممالیک و امپراتوری عثمانی تعمیم داد، که قطعاً نیاز به تحقیق دیگری دارد.
Görüntüle Nashriyyah-i pizhūhishhā-yi tārīkhī, 2022-12, Vol.14 (4), p.71-86
مشاهده در منبع کتابخانه سلطنتی دانمارک کتابخانه سلطنتی دانمارک - موتور جستجوی نسخه های خطی عثمانی
کتابخانه سلطنتی دانمارک - موتور جستجوی نسخه های خطی عثمانی کتابخانه سلطنتی دانمارک

روند زمانی جایگزینی دولت های نظامی شام از توتوش اول تا صلاح الدین

نویسنده مهدی محمدی
موضوع ایوبیان، حام
نوع كتاب
زبان فارسی
دیجیتال بله
نسخه خطی خیر
کتابخانه کتابخانه سلطنتی دانمارک
شناسه دارایی کتابخانه ISSN: 2008-6253, EISSN: 2476-3306, DOI: 10.22108/jhr.2022.135235.2417
شماره ثبت cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_0e0cedc0db864516bcee190362551f79
محل کتابخانه فهرست DOAJ از مجلات دسترسی آزاد، جستجوی آکادمیک EBSCOhost کامل شد
یادداشت‌ها چکیده از زمان شکل گیری سلجوقیان در شام، این منطقه دستخوش ناآرامی بود که روند آشفته دوران پس از حمدانیان را ادامه داد. آنچه در شام در دوره سلجوقی رخ داد، سلسله جایگزینی حکومت ها توسط سربازان همان سلسله یکی پس از دیگری از سال 478 تا 570 هجری قمری بود. این تحقیق با هدف پاسخگویی به این سؤال بود: روند جایگزینی دولت ها در این دوره چگونه بود؟ برای این هدف، باید دلایل ظهور و سقوط حکومت‌های شام و سوابق سلسله‌های جانشین را تحلیل کرد. با استفاده از روش کمی تاریخی، روند این جانشینی ها ترسیم شد. بر اساس این مطالعه، روند زمانی جایگزینی دولت ها در طول زمان افزایش یافته بود. اغتشاشات پیشین حل و فصل شد و حاکمان کوتاه مدت - میراث قبایل عرب - توسط سلسله های طولانی مانند سلسله های زنگید و ایوبی تغییر یافت. در بازه زمانی ارائه شده در این مقاله، چندین دولت محلی به این ترتیب سقوط کردند که از جمله آنها می توان به بنی عمار در طرابلس اشاره کرد. شکل دیگری از سرنگونی حکومتی وجود داشت که از درون برخاسته و حکومت را به دست گرفت. کسانی که به دولت سابق خدمت کردند، سپس صاحبان قدرت شدند و در نتیجه سلسله هایی مانند سلسله های بوری، اتابگ زنگید و ایوبیان به وجود آمدند. از آنجایی که این شکل از تسخیر در اصطلاح سیاسی آن زمان به عنوان یک قیام تعریف می شد و سلسله های جدید نیازمند تلاش مستمر برای حفظ قدرت و جمع آوری مشروعیت کافی برای خود بودند، مراحل شروع و تداوم را طی کردند. اگرچه هر سلسله جدید سعی می کرد نقطه شروعی برای خود داشته باشد، اما مجبور بودند از پوشش هایی مانند به دست آوردن اتابگ یک شاهزاده سلجوقی یا دریافت منشور از خلیفه عباسی استفاده کنند. از این رو تنها گذشت زمان و رفتارهای آنان برای حفظ سرزمین خود عامل مشروعیتی شد که پس از چندین شورش داخلی ژنرال ها ناچار به کسب آن شدند. به عبارت دیگر، پس از مدتی، زمین به ملک اجدادی آنها تبدیل شد و سرداران ستمگر برای ساختن اموال خود به زمان نیاز داشتند. مواد و روش ها نویسنده ابتدا به زمینه های سقوط و جانشینی دولت های مورد اشاره در این دوره پرداخته است. لذا از روش توصیف زمینه ای استفاده کرد. بر این اساس، زمینه‌های سیاسی و اجتماعی سرزمین‌ها و کسانی که حکومت‌داری جدید را آغاز کردند، مورد بررسی قرار گرفت. از آنجایی که جانشینی ها از T1 تا زمان T2 در چارچوب زمان اتفاق افتاد، از روش زمانی برای تخمین تغییرات دولت استفاده شد. در نهایت، روش‌های زمانی و تاریخی به دیدگاه کمی پیوستند. گذر زمان باید جدی گرفته می شد تا ثبات دولت در دوران حکومتشان ارزیابی شود. در روش کمی نیز دروس داخلی دولت ها لحاظ شده است. نگارنده تلاش کرد تا سال فرآیند جانشینی را برای ارزیابی روندهای جایگزین و شناسایی استراتژی کمی برای این رویدادها بیابد. بحث و نتیجه‌گیری جایگزینی سلسله‌های شام در آن زمان تحت تأثیر بی‌ثباتی، ناامنی و فشار دولت‌های خارجی قرار گرفت و ضرورت برپایی یک دولت جدید در درون دولت‌های سابق را ایجاد کرد. بنابراین، افرادی که از نیروهای ترک یا نیمه ترک حمایت می کردند، می توانستند سلسله جدیدی را از دل سلسله قبلی راه بیندازند. بقای دولت جدید و مقاومت آن در برابر جایگزینی بعدی تا حد زیادی به مدیریت بحرانی بستگی داشت که در زمان خود برای شام اتفاق افتاد. از این رو، بوری ها سلجوقیان دمشق را به دست گرفتند، اما به دلیل کفایت خود برای محافظت از دمشق در برابر صلیبیون و توسعه طلبان، توانستند برای مدت طولانی در برابر روند جانشینی مقاومت کنند. اولاً فرض بر این بود که همه جانشینی‌های دولت‌های شام از یک الگوی یکپارچه پیروی می‌کنند، اما داده‌های فرضیه‌های کمی اشتباه بودن آن را ثابت کرد. بر اساس سال‌هایی که یک سلسله قدرت را در شام حفظ می‌کرد، روند جانشینی از سلجوقیان به سلسله ایوبیان افزایش یافته بود. این نشان دهنده ثبات در شام از زمان حمدانیان بود. با پایان یافتن سلسله حمدانیان، قبایل عرب بر این منطقه تسلط یافتند و منطقه ای پرآشوب را به سلجوقیان سپردند. درگیری بین حاکمان سلجوقی این هرج و مرج پیشین را به دوره جانشینان رضوان کشاند. از این رو، از زمان ورود اولین ترکمن‌ها که با دوره‌ای خشن و آشفته در شام همراه بود، این تغییرات حکومتی تا زمان سلسله ایوبیان افزایش یافت. صلاح الدین و برادرش موفق شدند سلسله ایوبیان را به ایوبیان شام و مصر تقسیم کنند. با این حال، سلسله ایوبیان در قرن هفتم هجری قمری قدرت داشتند. با این حال، ثبات و تداوم درازمدت آنها را می توان به سلطنت ممالیک و امپراتوری عثمانی تعمیم داد، که قطعاً نیاز به تحقیق دیگری دارد.
Görüntüle Nashriyyah-i pizhūhishhā-yi tārīkhī, 2022-12, Vol.14 (4), p.71-86
کتابخانه سلطنتی دانمارک - موتور جستجوی نسخه های خطی عثمانی
کتابخانه سلطنتی دانمارک شما در حال هدایت مجدد هستید...

لطفاً صبر کنید