بازگشت به جستجو

محدودیت - دعاوی تعرض

عنوان	محدودیت - دعاوی تعرض
تاریخ انتشار:	19/03/1870 — 16/12/1286
موضوع	دعاوی تعرض
نوع	سند
زبان	عربی
دیجیتال	بله
نسخه خطی	خیر
کتابخانه:	بنیاد مطالعات اسلامی و علوم انسانی ملک عبدالعزیز آل سعود
شماره ثبت	display9544
تاریخ	19/03/1870 — 16/12/1286
یادداشت‌ها	الحمدلله به اذن کسی که خداوند او را گرامی دارد. دو شهیدش جوان بزرگوار مولای احمد بن سیدی محمد بن عبدالرحمن علوی را دید که در اتاقی در خانه اول در سمت راست کوچه بالای بالاترین مسجد راس الجنان دراز کشیده و جلوی سرش زخمی به بزرگی دو انگشت بود که پوست بدنش را بریده و پوستش را بریده بود. این کاری است که یک انسان منطقی خودش انجام نمی دهد. از او پرسیدند که چه کسی با او چنین کرده است، پس ذکر کرد که دیروز در رأس الجرنیه تاریخش بوده و پسر زراد پسر عطار نزد او آمده است. دو نفر از اهالی چشمه با سنگ و چاقو عمداً و با ضربات تهاجمی به وی ضربه زدند تا این که زخم عفونی وارد شد. اگر خداوند مرگ او را از آن مقدر کرده بود، گفته می شد که او بی گناه شناخته شد، پس دو اعتصابی که ذکر شد، مسؤول و منتفع هستند. هر که آن را شاهد بود، از او یاد کرد و شنید، و او در حال وصف بود، و قبرش در شانزدهم حجه سال هشتاد و شش و دو هزار و یک هزار از او معلوم شد. الحمدلله پس از آن که به پدر اطرافیان شهادت دادند که متهم اطراف خود را از زخم شفا داد. پسرش که در اطرافش بود کاملاً تبرئه شد، حتی اگر منجر به مرگ او شود، به طوری که دیگر حرفی با آنها نماند. به خاطر همان چیزی است که ایشان ذکر کردند. پسر المطار در اطراف او حضور یافت و برادرش سیدی محمد، ام کلثوم بنت ادریس الزراد نماینده او از طرف پسرش الزراد ذکر کرد و مدعی اطراف او را با برائت کامل و کلی تبرئه کردند. آنها ارزش او را می دانستند، که توسط او به طور کامل تأیید شده بود. او در اطراف خود و از او در حبس می دانست و می دانست که جز آن زن چه کسانی را در دهم ماه در اطراف خود می دانست.

مشاهده در منبع بنیاد مطالعات اسلامی و علوم انسانی ملک عبدالعزیز آل سعود

بنیاد مطالعات اسلامی و علوم انسانی ملک عبدالعزیز آل سعود

محدودیت - دعاوی تعرض

تاریخ انتشار 19/03/1870 — 16/12/1286

موضوع دعاوی تعرض

نوع سند

زبان عربی

دیجیتال بله

نسخه خطی خیر

کتابخانه بنیاد مطالعات اسلامی و علوم انسانی ملک عبدالعزیز آل سعود

شماره ثبت display9544

تاریخ 19/03/1870 — 16/12/1286

یادداشت‌ها الحمدلله به اذن کسی که خداوند او را گرامی دارد. دو شهیدش جوان بزرگوار مولای احمد بن سیدی محمد بن عبدالرحمن علوی را دید که در اتاقی در خانه اول در سمت راست کوچه بالای بالاترین مسجد راس الجنان دراز کشیده و جلوی سرش زخمی به بزرگی دو انگشت بود که پوست بدنش را بریده و پوستش را بریده بود. این کاری است که یک انسان منطقی خودش انجام نمی دهد. از او پرسیدند که چه کسی با او چنین کرده است، پس ذکر کرد که دیروز در رأس الجرنیه تاریخش بوده و پسر زراد پسر عطار نزد او آمده است. دو نفر از اهالی چشمه با سنگ و چاقو عمداً و با ضربات تهاجمی به وی ضربه زدند تا این که زخم عفونی وارد شد. اگر خداوند مرگ او را از آن مقدر کرده بود، گفته می شد که او بی گناه شناخته شد، پس دو اعتصابی که ذکر شد، مسؤول و منتفع هستند. هر که آن را شاهد بود، از او یاد کرد و شنید، و او در حال وصف بود، و قبرش در شانزدهم حجه سال هشتاد و شش و دو هزار و یک هزار از او معلوم شد. الحمدلله پس از آن که به پدر اطرافیان شهادت دادند که متهم اطراف خود را از زخم شفا داد. پسرش که در اطرافش بود کاملاً تبرئه شد، حتی اگر منجر به مرگ او شود، به طوری که دیگر حرفی با آنها نماند. به خاطر همان چیزی است که ایشان ذکر کردند. پسر المطار در اطراف او حضور یافت و برادرش سیدی محمد، ام کلثوم بنت ادریس الزراد نماینده او از طرف پسرش الزراد ذکر کرد و مدعی اطراف او را با برائت کامل و کلی تبرئه کردند. آنها ارزش او را می دانستند، که توسط او به طور کامل تأیید شده بود. او در اطراف خود و از او در حبس می دانست و می دانست که جز آن زن چه کسانی را در دهم ماه در اطراف خود می دانست.