Yazar
Köksal, Ayşe Hazar
Basım Tarihi
2019-07
Basım Yeri
-
Taylor ve Francis
Konu
Toplumsal Tahayyül, Garbiyatçılık, Müze Kuramları, Sanat Tarihi Yazımı, İstanbul Modern
Tür
Süreli Yayın
Dil
İngilizce
Dijital
Evet
Yazma
Hayır
Kütüphane
Özyeğin Üniversitesi
Demirbaş Numarası
0197-3762
Kayıt Numarası
29d360bd-b555-410a-a12e-db65509b97ad
Lokasyon
Endüstriyel tasarım
Tarih
2019-07
Örnek Metin
Bu makale, Batı dışı bir bağlamla ilişkilendirilen Türk modernliğinin diyalojik bir yapımı olarak Garbiyatçılığın, sanat alanının toplumsal tahayyülü olarak çağdaş döneme nasıl uzandığını tartışıyor. Charles Taylor'ın tanımladığı şekliyle sosyal tahayyül, anlamların paylaşılan yapısıdır ve ortak uygulamaların üretilmesi için bir temel sağlarken aynı zamanda bir grup insana meşruiyet duygusu da verir. Bu bağlamda makale, nihai olarak Batı ve Doğu olarak tahayyül edilenin sınırlarının yönetimine gönderme yapan Garbiyatçılığın, sanatsal toplumsal tahayyül mitinin altını çizdiğini ileri sürmektedir. Garbiyatçı tahayyül, sanatçıları, değişen çağrışımlarıyla Batı ile Doğu, geçmiş ile günümüz, yerel ile küresel arasındaki sınır yönetiminin yetkin icracıları olarak onaylıyor. Taylor'ın belirttiği gibi, insanların toplumsal varoluşlarını hayal etme biçimleri görüntülerde, öykülerde ve efsanelerde taşınır. Bu makale, hem olgusal hem de normatif anlayışları kavramak için sanat müzesi sergilerindeki anlatıları incelemektedir. Makale, Garbiyatçı tahayyüldeki değişim ve süreklilik arasındaki etkileşimi anlamak için, 2004 yılında İstanbul'da kurulan modern ve çağdaş sanat müzesi İstanbul Modern'e odaklanıyor. Sergiler aracılığıyla üretilen anlatıların analizi ve müze koleksiyonlarının yorumlanması, yalnızca Garbiyatçı tahayyülün üretim biçimlerindeki kalıpları ve değişimleri ortaya çıkarmakla kalmıyor, aynı zamanda onun küresel çağdaş çağa yayılmasını sürdüren mantığı da gösteriyor.
DOI
10.1080/01973762.2019.1632579
Cilt
36
