قاعده اضافه در دیوان کبیر
| عنوان | قاعده اضافه در دیوان کبیر |
|---|---|
| نویسنده | فاطمه مدرسی, امید یاسینی |
| نویسنده اورجینال | فاطمه مدرسی امید یاسینی |
| تاریخ انتشار: | 1387-10 |
| محل انتشار | - دانشگاه شهید بهشتی |
| نوع | دوره ای |
| زبان | عربی |
| دیجیتال | بله |
| نسخه خطی | خیر |
| کتابخانه: | Biblioteques de la Universitat Autonoma de Barcelona |
| شناسه دارایی کتابخانه | ISSN: 2008-7349, EISSN: 2588-6878 |
| شماره ثبت | cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_297ad04870744a5c98e623ddfdb3b834 |
| محل کتابخانه | در دسترس آنلاین |
| تاریخ | 1387-10 |
| متن نمونه | افزودن قانون یکی از روش های آشنایی زدایی در مکتب فرمالیسم روسی است. در این روش قواعدی به قواعد زبان معیار اضافه می شود که آن ها را در متن ادبی برجسته می کند. زالو تأکید را به دو صورت امکان پذیر می داند: عدول از قواعد حاکم بر زبان (Deviation) و افزودن قواعدی به قواعد حاکم بر زبان (جمع قانون). یاکوبسن معتقد است که فرآیند جمع قاعده چیزی جز تعادل در معنای وسیع آن نیست و این تعادل از طریق «تکرار کلامی» حاصل می شود. صنایعی که از طریق تعادل به دست می آیند ماهیت یکسانی ندارند، به همین دلیل باید انواع تعادل را در سطوح مختلف تحلیل بررسی کرد. استفاده از اضافه قاعده بیانگر توانایی شاعر در استفاده از قابلیت های زبانی برای ناآشنا و برجسته ساختن زبان است که فرمالیست های روسی آن را عامل شکل گیری یک اثر ادبی می دانند. کولریج، شاعر و منتقد انگلیسی، معتقد بود که شاعر با قوه تخیل خود، به ویژه با استفاده از اضافه قاعده، این عادت را از ذهن مخاطب حذف می کند و واقعیت امور را به شیوه ای جدیدتر به خوانندگان ارائه می دهد. در این پژوهش سعی بر آن است که دیوان کبیر از طریق جمع قاعده به عنوان یکی از روش های آشنایی زدایی در سطوح تحلیل آوایی و واژگانی بررسی شود تا گوشه هایی از زیبایی و برجستگی اشعار مولانا از طریق این قطعه برای ما آشکار شود. |
