تابآوری روانشناختی و عوامل مرتبط با آن در بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی I در دوره اوتایمیک.
| عنوان | تابآوری روانشناختی و عوامل مرتبط با آن در بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی I در دوره اوتایمیک. |
|---|---|
| نویسنده | Uygun، E.، Köseoğlu، Aylin، Küçükgöncü، S.، Erkoç، Ş. ن. |
| تاریخ انتشار: | 2018-06-21 |
| محل انتشار | - انجمن روان درمانی و تحقیقات شناختی رفتاری |
| موضوع | اختلال دوقطبی، فعالیت بدنی، خودکشی، تاب آوری روانی، شاخص توده بدنی، اختلال دوقطبی، شاخص توده بدنی، فعالیت بدنی، تاب آوری روانی، خودکشی |
| نوع | دوره ای |
| زبان | ترکی |
| دیجیتال | بله |
| نسخه خطی | خیر |
| کتابخانه: | دانشگاه اوزیغین |
| شناسه دارایی کتابخانه | 2146-9490 |
| شماره ثبت | 7e60ba4e-23a2-4dc0-a597-7e2b701beeb7 |
| تاریخ | 2018-06-21 |
| متن نمونه | اختلال دوقطبی یک زیرشاخهای از اختلال دوقطبی است که با دورههای افسردگی و همچنین شیدایی مشخص میشود و عوامل سببشناختی این اختلال شامل عوامل روانشناختی و اجتماعی و همچنین عوامل بیولوژیکی است. این وضعیت توجه را به تاب آوری روانی جلب کرده و آن را به موضوعی برای تقویت عوامل محافظتی در برابر بیماری تبدیل کرده است. تاب آوری روانی پدیده ای است که توانایی فرد را برای مقابله با استرس و بازیابی از رویدادهای استرس زا بیان می کند. این مطالعه با هدف بررسی عوامل معنوی، اجتماعی و سبک زندگی که ممکن است با تابآوری روانشناختی مرتبط باشد، انجام شد. نمونه پژوهش شامل بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی I در بخش درمان سرپایی بیمارستان روانی و عصبی باکرکوی (BRSHH) می باشد. شرط لازم این است که بیماران بین 18 تا 69 سال سن داشته باشند، بخوانند و بنویسند و بیماری را در مرحله اتیمیک داشته باشند. «فرم اطلاعات شخصی» و «مقیاس تابآوری روانشناختی برای بزرگسالان» بهعنوان مقیاس در این پژوهش استفاده شد. با بررسی نتایج مشخص شد که 67.4 درصد از افراد شرکت کننده در مطالعه زن و میانگین سنی 37.7 سال بوده است. بین انجام قبلی اقدام به خودکشی و تاب آوری روانی رابطه معناداری مشاهده شد (t=-2.4 و p=0.02). هنگامی که رابطه بین فعال بودن بدنی و استقامت روانی بررسی شد، مشخص شد که بین مدت زمان غیرفعال بودن به غیر از خواب (r = -0.35 و p = 0.02) و مدت خواب بیش از نه ساعت (r = -0.35 و p = 0.021) رابطه معنادار و منفی وجود دارد. در نتیجه، تابآوری روانشناختی یک عامل محافظتی است که میتواند توسط عوامل مختلف افزایش یابد و این که به عنوان عاملی عمل میکند که هم شدت بیماری را کاهش میدهد و هم از شروع بیماری جلوگیری میکند یا آن را به تأخیر میاندازد، نشاندهنده اهمیت آن از نظر بیماریهای روانپزشکی است. این واقعیت تاب آوری روانی را به سمت خود جذب می کند که توانایی مقابله با توجه به رویدادهای استرس زا زندگی و غلبه بر تجربیات آسیب زا است. هدف از این مطالعه بررسی عوامل اجتماعی، بالینی و فیزیکی است که می تواند تاب آوری روانی را افزایش دهد. آزمودنیهای پژوهش در سنین 18 تا 69 سال، ادبیات و در فاز خلقوخو بودند. در این مطالعه 67.4 درصد از افراد مورد مطالعه زن و میانگین سنی 37.7 سال بود. مقیاسها «فرم اطلاعات شخصی» و «مقیاس تابآوری روانشناختی برای بزرگسالان» بودند. مشخص شد که بین اقدام به خودکشی و تاب آوری روانی رابطه معناداری وجود دارد (02/0=p و 4/2- t=). وقتی رابطه بین فعال بودن جسمانی و تابآوری روانشناختی بررسی شد، مشخص شد که بین تابآوری روانشناختی و سبک زندگی بیتحرک (02/0=p و 35/0-=r) و بین تابآوری روانشناختی و زمان سپری شده در خواب (021/0=p و 35/0-=r) همبستگی معنادار و منفی وجود دارد. در نتیجه تابآوری عاملی است که با عوامل مختلفی میتوان آن را افزایش داد و هم در روند اختلال برای هموارسازی سیر اختلال و هم قبل از ظهور علائم اختلال نقشهایی را ایفا میکند. |
| Cilt | 7 |
