نویسنده
ابوذر رفیعی قهساره
محل انتشار
انتشارات دانشگاه علامه طباطبایی -
موضوع
اسلام
نوع
كتاب
زبان
فارسی
دیجیتال
بله
نسخه خطی
خیر
کتابخانه
مطالعات اسلامی آکسفورد آنلاین
شناسه دارایی کتابخانه
ISSN: 2345-6140, EISSN: 2476-6208, DOI: 10.22054/qpss.2023.64112.2941
شماره ثبت
cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_48ac20ec82e141ad92a43e838d8ff52b
محل کتابخانه
دایرکتوری DOAJ از مجلات دسترسی آزاد
یادداشتها
مقدمه اسلام به دلیل ماهیت سیاسی و اجتماعی خود همواره نقش بسزایی در سیاست و حکمرانی در جوامع اسلامی داشته است. این نقش و اهمیت باعث شده است که رژیم های مستبد در این کشورها از اسلام برای مشروعیت بخشیدن به اقدامات خود در سیاست داخلی و خارجی استفاده کنند. دولت امارات از این نظر نمونه بارز است، زیرا دین را دستکاری کرده و آن را با سیاست هماهنگ کرده است. دولت امارات برای هماهنگی دین با سیاست داخلی و خارجی خود، مؤسسات مذهبی خود را تأسیس کرده و شخصیت های برجسته مذهبی را به ویژه پس از بهار عربی به خود جذب کرده است. به نظر می رسد این موسسات مستقل هستند، اما در عمل به طور کامل توسط دولت امارات حمایت می شوند. علاوه بر این، شخصیتهای برجسته مذهبی اهل سنت که از اسلام صوفیانه و غیرسیاسی حمایت میکنند، به عنوان رهبر آنها منصوب میشوند. سؤال پژوهشی: اهداف دولت امارات از هماهنگ کردن دین با سیاست خارجی خود چه بود و چه اقداماتی برای دستیابی به این اهداف انجام داد؟ نتیجهگیری دولت امارات اقدامات گستردهای را برای مقابله با گروههای اسلامگرا، از جمله جلوگیری از گسترش بالقوه اخوانالمسلمین انجام داده است. یکی از اقدامات در این راستا ایجاد مبانی دینی و فکری برای مقابله با اسلام گرایی است. در واکنش به بهار عربی، دولت امارات موسساتی مانند انجمن ترویج صلح در جوامع مسلمان، شورای فتوا، بنیاد طباح و دیگر مراکز مذهبی را تأسیس کرد. همچنین علمای نامی با گرایش های عرفانی و غیرسیاسی مانند شیخ عبدالله بن بیه، شیخ حمزه یوسف، حبیب علی زین العابدین جفری و علی ناید را به خود جذب کرد. این مراکز مذهبی از حمایت مالی قابل توجهی از سوی دولت امارات متحده عربی برخوردار بوده و در رقابت با نهادهای مذهبی تحت حمایت دولت قطر هستند. آنها یک اسلام غیرسیاسی یا نوسنت گرا را ترویج می کنند که مخالف انقلاب، طرفدار حفظ وضع موجود، و از اطاعت بی چون و چرا از نظام های سیاسی حاکم است – گرایشی که به آن الهیات اطاعت نیز می گویند. در این مقاله سه نمونه از تلاش های نظام سیاسی حاکم بر امارات برای «هماهنگی دین با سیاست خارجی» بررسی شده است: بهار عربی، قطع رابطه با قطر و برقراری رابطه با اسرائیل. در هر سه مورد مذکور، نهادهای مذهبی مذکور به طور کامل از مواضع و اقدامات دولت امارات حمایت کرده و سعی در ایجاد مشروعیت دینی برای این اقدامات و مواضع داشتند. در واقع، نظام سیاسی حاکم بر امارات علاقه زیادی به استفاده از نهادها و شخصیت های مذهبی برای مشروعیت بخشیدن به سیاست های جنجالی خود در داخل و خارج از کشور داشته است.
Bir Parçasıdır
Pizhūhishʹhā-yi rāhburdī-i siyāsat, 2023-07, Vol.12 (45), p.209-240
