احیای سبک اسلامی در مصر در دوره بین (1280 - 1339 ه.ق / 1863 - 1920 م): بررسی باستان شناسی و هنری
| عنوان | احیای سبک اسلامی در مصر در دوره بین (1280 - 1339 ه.ق / 1863 - 1920 م): بررسی باستان شناسی و هنری |
|---|---|
| نویسنده | عبدالرحمن، محمد احمد |
| نوع | كتاب |
| زبان | عربی |
| دیجیتال | بله |
| نسخه خطی | خیر |
| کتابخانه: | کتابخانه سلطنتی دانمارک |
| شناسه دارایی کتابخانه | ISSN: 2356-9654 |
| شماره ثبت | cdi_almandumah_primary_925351 |
| محل کتابخانه | دایرکتوری DOAJ از مجلات دسترسی آزاد |
| یادداشتها | قرن نوزدهم و ربع اول قرن بیستم نقطه عطف مهمی برای معماری و هنر در مصر است، زیرا این دوره شاهد تهاجم گرایش های اروپایی در تمام اشکال آن بود. این روندها در جنبه های هنری و معماری تجسم یافتند. مصر سبک های اروپایی را دریافت کرد که در قرن سیزدهم هجری / نوزدهم احیا شد، یعنی سبک های یونانی، رومی، رومی، گوتیک، رنسانس، باروک، روکوکو و غیره. در قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم، شهر قاهره شاهد رونق معماری فوقالعادهای بود، زیرا سیستم معماری در آن از ساختمانهایی که به سبک اسلامی و عثمانی ساخته شده بودند به ساختمانهایی که سبکهای وارداتی مختلف را با هم ترکیب میکردند تغییر کرد. محمد علی و خانوادهاش پس از او نقش برجستهای در دگرگونی پیشرفت معماری مصر داشتند. او و جانشینانش کارهایی را انجام دادند که تلاشی برای به کارگیری نظام معماری اروپایی به شمار می رفت و بیش از آن تلاشی برای به کارگیری نظام زندگی غربی به طور کلی بود، اما با وجود غلبه سبک های اروپایی در این دوره، این امر نتیجه انحصار معماران بود. خارجی ها در عرصه معماری در مصر. اما این امر مانع از ظهور گروهی از معماران خارجی نشد که هنر اسلامی را دوست داشتند و تمایل داشتند عناصر معماری و تزئینات اسلامی را در تأسیسات معماری خود به کار گیرند. این امر به نوبه خود منجر به تلاش هایی برای احیای سبک اسلامی در دوره بین ربع پایانی قرن نوزدهم تا آغاز قرن بیستم شد. نمونه های زیادی از سبک جدید اسلامی ظاهر شد که به آن سبک نوین اسلامی یا سبک رنسانس اسلامی می گفتند. |
| Görüntüle | Majallat al-ʻimārah wa-al-funūn wa-al-ʻulūm al-insānīyah, 2016 (2), p.153-178 |
