موضع امپراتوری عثمانی در مورد مرحله نهایی انقلاب مشروطیت در ایران (1909-1911)
| عنوان | موضع امپراتوری عثمانی در مورد مرحله نهایی انقلاب مشروطیت در ایران (1909-1911) |
|---|---|
| نویسنده | ناظم یونس عثمان، نبر بدیع عبدالعزیز |
| محل انتشار | بغداد، عراق - دانشگاه بغداد، دانشکده هنر |
| نوع | كتاب |
| زبان | ara,eng |
| دیجیتال | بله |
| نسخه خطی | خیر |
| کتابخانه: | کتابخانه سلطنتی دانمارک |
| شناسه دارایی کتابخانه | ISSN: 2075-3047 |
| شماره ثبت | cdi_emarefa_primary_1238726 |
| محل کتابخانه | EBSCO Host Historical Abstracts با متن کامل |
| یادداشتها | انقلاب مشروطیت در ایران (1911-1905) هم از نظر سبک انقلابی و نتایج آن و هم از نظر تأثیر بر نهضت ملی ایران یک رویداد مهم تاریخی و صفحه درخشانی در تاریخ ایران مدرن است. این امر منجر به تحولات سیاسی و اجتماعی، انتخاب دموکراتیک و اعلام اولین قانون اساسی کشور شده است. موضع عثمانی که از ابتدا تا انتها با انقلاب مخالف بود، در ابتدا از انقلاب حمایت کرد و سیاست خود را تا بمباران و انحلال شورای ایران در سال 1908 ادامه داد، جایی که دولت جدید عثمانی (دولت اتحادیه و ترقی) با هدف حل و فصل همه اختلافات مرزی بین دو کشور در صدد برقراری روابط حسنه با ایران بود. سلطان عثمانی سعی کرد شاه را در برابر مشروطه خواهان در ایران به هر طریقی یاری کند تا از موفقیت و گسترش آنها در داخل امپراتوری عثمانی جلوگیری کند. از سوی دیگر، طرفداران مشروطیت در دولت ادامه دادند، امپراتوری عثمانی در حمایت از نهضت مشروطیت و انقلابیون ایران علیه شاه، این تضاد بین طرفین تحولات انقلاب مشروطه را تا سرنگونی سلطان عبدالحمید دوم ادامه داد و رهبران اتحادیه و ترقی را در دست گرفت تا به زودی مجموعه رهبران دولت را تحت کنترل خود درآورند. نهضت مشروطیت و خنثی سازی قدرت های شاه در ایران، اختلاف سران اتحادیه و پیشروی با انگلیس و روسیه ادامه یافت تا نفوذ آنها را از بین ببرد و نقش آنها را برای همیشه در جبهه های داخلی و خارجی ایران محدود کند. فرصت بازپس گیری تمامی مناطقی که در اثر جنگ با قدرت های خارجی از جمله ایران از امپراتوری عثمانی سابق استخراج شده بود. با توجه به اهمیت موقعیت جغرافیایی دو کشور و رژیم های سیاسی متفاوت حاکم بر آنها، طبیعی بود که روابط در مقاطعی شاهد نوعی رقابت و در برخی مواقع نوعی همکاری و عادی سازی باشد. دولت عثمانی نماینده دروازه اسلام در غرب بود، در حالی که ایران نماینده دروازه اسلام در شرق بود. اهمیت دو کشور و ماهیت همکاری و رقابت بین آنها در منطقه، انگیزه ای اساسی برای انتخاب موضوع بوده است، به ویژه عدم وجود مطالعات علمی مستقل در این دوره، بر اساس اسناد منتشرنشده عثمانی و فارسی و نیز نیاز مبرم به مطالعه تاریخ کشورهای همسایه که بر تاریخ عراق به طور عام و به ویژه تأثیر مثبت بر تاریخ عراق به طور عام و به ویژه تأثیرات مؤثر بر ماهیت سیاسی اقلیم تأثیر منفی گذاشته است. |
| Görüntüle | مجلة دراسات في التاريخ و الآثار : مجلة علمية محكمة., 2019, Vol.2019 (72 (sup)), p.415-436 |
