موقعیت ژئواستراتژیک کرمانشاهان در مناقشه مدعیان قدرت در ایران پس از مرگ نادرشاه (از 1160 هجری قمری تا 1176 هجری قمری)
| عنوان | موقعیت ژئواستراتژیک کرمانشاهان در مناقشه مدعیان قدرت در ایران پس از مرگ نادرشاه (از 1160 هجری قمری تا 1176 هجری قمری) |
|---|---|
| نویسنده | فریبرز ویسی قانعگلینه، نصرالله پورمحمدی املشی |
| نوع | كتاب |
| زبان | فارسی |
| دیجیتال | بله |
| نسخه خطی | خیر |
| کتابخانه: | کتابخانه سلطنتی دانمارک |
| شناسه دارایی کتابخانه | ISSN: 2345-2099, EISSN: 2717-2953, DOI: 10.22111/jhr.2022.36723.3010 |
| شماره ثبت | cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_aa7db19180b4422c8fbb8582ebeb7f02 |
| محل کتابخانه | دایرکتوری DOAJ از مجلات دسترسی آزاد |
| یادداشتها | استان کرمانشاهان در زمان نادرشاه یکی از مهمترین پایگاههای سیاسی و نظامی شاه افشار برای حمله به امپراتوری عثمانی بود. نادرشاه با ساختن قلعهای مستحکم در کرمانشاه این پایگاه را بیش از پیش تقویت کرد. همچنین موقعیت جغرافیایی این ایالت که در شاهراه ارتباطی خراسان به بغداد و خوزستان به آذربایجان قرار داشت، شرایط بسیار خوبی را برای آن فراهم می کرد. با مرگ نادر و آغاز هرج و مرج و ناآرامی در ایران، کرمانشاهان مورد توجه مدعیان حکومت ایران قرار گرفت. مدعیان سلطنت بر ایران، دستیابی به کرمانشاه را برای پیشبرد اهداف سیاسی-نظامی خود ضروری می دانستند و در جریان زد و خوردهای متعدد خود همواره برای تصرف آن به مبارزه می پرداختند. سؤال اصلی پژوهش حاضر این است که اهمیت موقعیت ژئواستراتژیک کرمانشاه برای مدعیان سلطنت در ایران چه بوده است؟ به نظر می رسد استان کرمانشاه به دلیل داشتن قلعه نظامی مستحکم و مجهز، هم مرز بودن با سرزمین عثمانی، قرار گرفتن در مسیرهای ارتباطی مهم و برخورداری از نظامیان ایلات و عشایر، برای مدعیان سلطنت ایران از اهمیت بالایی برخوردار باشد. این پژوهش با رویکرد توصیفی- تحلیلی و با هدف بررسی علل اختلافات مختلف مدعیان سلطنت بر ایران بر سر اشغال کرمانشاه تدوین شده است. یافته ها حاکی از آن است که کریم خان زند به دلیل همبستگی قومی و قبیله ای با مردم کرمانشاه، آشنایی با جغرافیای منطقه و اقدامات هوشمندانه در استفاده از موقعیت ژئواستراتژیک کرمانشاه، بیشترین بهره را از منابع طبیعی و انسانی این استان برده است. او توانست دیگر مدعیان سلطنت را شکست دهد. |
| Görüntüle | Pizhūhish/hā-yi tārīkhī-i Īrān va Islām (Online), 2022-12, Vol.16 (31), p.511-541 |
