روابط عثمانی و مصر (1863-1879)
| عنوان | روابط عثمانی و مصر (1863-1879) |
|---|---|
| نویسنده | نبراس خلیل ابراهیم، ایمان عبدالله حمود |
| محل انتشار | بغداد، عراق - دانشگاه بغداد، دانشکده آموزش دختران |
| نوع | كتاب |
| زبان | ara,eng |
| دیجیتال | بله |
| نسخه خطی | خیر |
| کتابخانه: | کتابخانه سلطنتی دانمارک |
| شناسه دارایی کتابخانه | ISSN: 1680-8738, EISSN: 2663-547X |
| شماره ثبت | cdi_emarefa_primary_652684 |
| محل کتابخانه | دایرکتوری DOAJ از مجلات دسترسی آزاد |
| یادداشتها | حقایق و اطلاعات موجود در تبرها را نشان می دهد روابط عثمانی مصر (1863-1879) را طی کرده است، مراحلی را طی کرده است که بین جزر و مد متفاوت بوده است، شاهد خدیو اسماعیل سه سلطان عثمانی عبدالعزیز مراد پنجم، عبدالحمید دوم بوده و از زمان خدیو اسماعیل برای قضاوت در صدد بود تا به بسیاری از مصریان استقلال دسترسی داشته باشد. امپراتوری برای رسیدن کشور به استقلال، با پرداخت پول و هدایا برای کسب استقلال، بدون توسل به اسلحه انتخاب شده است و از این نقطه خدیو برای کسب امتیازات، پول زیادی به دست می آورد، دولت عثمانی قرار نبود فرمان صادر کند، بلکه در مقابل پول های هنگفت، و در نتیجه آن سیاست، Furman را تحت فرمان انصاف و انحصار 18 فرود آورد. به طور خصوصی در سال 1867 با اعطای عنوان خدیو، اما تلاش خدیو اسماعیل برای نشان دادن ظاهر پادشاه مستقل عامل بحران عثمانی مصر بین سال های 1869 تا 1872 این است که بلندپروازی های خدیو اسماعیل این است که او را وادار به نزدیک شدن به دولت آستانه کرده است که بیش از 1872 توانسته است به حکومت آستانه نزدیک شود. در تعقیب خدیو برای به دست آوردن استقلال کامل، اوج یک فینال، به اوج خود رسید و تحت ارتباط آن با دولت عثمانی که وجود نداشت. از فرمانهای بدست آمده توسط خدیو اسماعیل مصری برای پیوند دولت عثمانی به صورت اسمی مشخص می شود، آیا دیگر دولت عثمانی حق مداخله و انتصاب به مصر و همچنین استقلال مصر از نظر اقتصادی از امپراتوری عثمانی را ندارد. از سوی دیگر، سیاست خدیو اسماعیل نادرست بود و مبالغ هنگفتی از بانک های خارجی قرض گرفت، کشورهای اروپایی در زمان سلطنت او به مداخله در امور مصر فشار آوردند تا اینکه مشخص شد این کشورها ترس از عدم پرداخت بدهی ها را آغاز کرده اند، به طوری که انگلیس و فرانسه در باب تحت فشار قرار گرفتند تا الخدیوعه را منزوی کنند. الحقائق و المعلومات الواردة فی محاور البحث أن العلاقات العثمانية المصرية (1863-1879)، قد مرت بمراحل متفاوتة بين المد و الجزير، فقد العصر الخديوي إسماعيل ثلاثة سلاطين عثمانية و هم علي. منذ تولي الخديوي إسماعيل للحكم سعى إلى طوسى استقلال مصر بالحصول على امتيازات عدة من الدولة العثمانية صاحب السيادة على مصر، كي يصل بالبلاد إلى الاستقلال، و قد اختار على الاعلى القلال، لعلى و اختار از طريق الأمواللى. اللجوء إلى الصلاح، و من هذا المنطلق بذل الخديوي الكثير من الأموال للحصول على الامتيازات، فالدولة العثمانية لم تكن لتصدر الفرمانات إلا در مقابل الأموال الطائلة، و نتيجة للحصول، و نتيجة للحصول، و نتيجة لتلك. بموجبه عدل نظام وراثة العرش، و فرمان عام 1867 الخاص بمنحه لقب الخدیوي، إلا أن مساعي الخديوي إسماعيل لكي يظهر بمظهر الملك المستقل كان غير على حدوث الأزمة المصرية 18 طمعى 1. الخديوي إسماعيل التي لا حد لها جعلته يسعي للتقرب إلى حكومة الاستانة للحصول على المزيد من الفرمانات، إلى أن تمكن من الحصول على الفرمان الجامع لعام 1873، و الذي توجعقليا سعييل. و یتضح من الفرمانات التی حصلیة الخدیوی إسماعیل أن ارتباط مصر بالدولة العثمانية أصبح اسميا، فلم يعد للدولة العثمانية حق التدخل في معيار والي مصر، فضلا عن استقلال مصر من الناحية الاقتصادية الاقتصادية العثية. على الفرمان الجامع الذى بموجبة أصبح للحكومة المصرية الحق في عقد الاتفاقيات الكمركية و المعاهدات الجارية. و من آخر، أن سياسة الخديوي إسماعيل الخاصة و اقتراضه الأموال الطائلة من البنوك الأجنبية، دفعت الدول الأوربية للتدخل في شؤون مصر أبان حكمه، حتى وصل النّاحسد از من ديدن، تلكّد الخطاً. ضغطت كل من بريطانيا و فرانسه على الباب العالى لعزل الخديوي إسماعيل و تم لها ذلك في السادس و العشرين من حزيران 1879م. |
| Görüntüle | Mağallaẗ kulliyyaẗ al-tarbiyaẗ li-l-banāt, 2015, Vol.26 (3), p.792-807 |
