تبیین پایداری بحران منطقهای غرب آسیا: مطالعه موردی، سوریه پس از 2010
| عنوان | تبیین پایداری بحران منطقهای غرب آسیا: مطالعه موردی، سوریه پس از 2010 |
|---|---|
| نویسنده | روح الله طالبی آرانی، یحیی زرین نرگس |
| موضوع | خاورمیانه، سوریه |
| نوع | كتاب |
| زبان | فارسی |
| دیجیتال | بله |
| نسخه خطی | خیر |
| کتابخانه: | کتابخانه سلطنتی دانمارک |
| شناسه دارایی کتابخانه | ISSN: 1019-7052, EISSN: 2538-4384 |
| شماره ثبت | cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_6d1feaa0590b4d878db56dd4244cf067 |
| محل کتابخانه | دایرکتوری DOAJ از مجلات دسترسی آزاد |
| یادداشتها | غرب آسیا پس از فروپاشی امپراتوری عثمانی، بحرانزدهترین منطقه در ژئوپلیتیک جهانی بوده است، که در آن ما همواره شاهد خشونتترین و بیسابقهترین درگیریها، چه مدنی یا منطقهای و چه بینالمللی بودهایم. در این میان، بحرانهای منطقهای به طور فزایندهای در آغاز هزاره سوم در نتیجه مداخلات فرامنطقهای گسترده، اشغالهای غیرقانونی بینالمللی، جنگهای داخلی منطقهای فزاینده تشدید شده است. به طور مستقیم یا غیرمستقیم، دولتهای منطقهای در غرب آسیا و همچنین بازیگران فرامنطقهای، اعم از قدرتهای بزرگ یا سازمانهای امنیتی بینالمللی، در خشنترین و مهلکترین درگیریهای نظامی درگیر بودهاند، تا جایی که به نظر میرسد این بحرانهای ژئوپلیتیکی تشدید شده، ویژگی خودپایهای و خودتقویتکننده دارند که نمونهای از این بحرانها در سوریه است. این مقاله به دنبال تبیین تداوم بحرانهای ژئوپلیتیک منطقهای، بهویژه بحران سوریه در غرب آسیا، با استفاده از روش تبیینی- تحلیلی، با استفاده از شواهد تجربی روز و همچنین دادههای تاریخی به منظور ارائه یک توضیح جامع چند متغیره و اجتناب از تقلیلگرایی ذاتی در تحلیلهای بینالمللی کنونی است. در این راستا، با ارائه یک تحلیل سه سطحی، میتوان ادعا کرد که مجموعه هم افزایی متقابلی از برخی عوامل سازنده و اجازهدهنده، موجب تداوم بحرانهای ژئوپلیتیکی در غرب آسیا، بهویژه بحران سوریه شده است. بر این اساس، این مقاله با ترکیب عوامل فرعی ملی، ملی و بینالمللی در یک مدل نظری جامع که میتواند برای مطالعه بحران سوریه به کار رود، نشان میدهد که بحرانهای ژئوپلیتیک در غرب آسیا همچنان ادامه دارند و به دلیل چالشهای انباشته شده فزاینده آن، در فرامنطقهای نیز سرایت میکنند. یک راه حل عملی برای مقابله با چنین وضعیت نامطلوبی، عادی سازی نظام دولتی بر اساس رفع مجوزها و موانع تشکیل دهنده است که می تواند شامل اقداماتی چون دولت های پایدار موثر، مدیریت منازعات منطقه ای و عدم مداخله گری فرامنطقه ای گسترده باشد. |
| Görüntüle | Taḥqīqāt-i jughrāfiyāʼī, 2018-04, Vol.33 (1), p.51-64 |
