تحلیل ساختار محتوای سنورنامه ها (تشکیل، تکامل و کارکردها)
| عنوان | تحلیل ساختار محتوای سنورنامه ها (تشکیل، تکامل و کارکردها) |
|---|---|
| نویسنده | سید محمود سادات، فرهاد نمبرشد |
| نوع | كتاب |
| زبان | فارسی |
| دیجیتال | بله |
| نسخه خطی | خیر |
| کتابخانه: | کتابخانه سلطنتی دانمارک |
| شناسه دارایی کتابخانه | ISSN: 1680-9637, EISSN: 2676-5977, DOI: 10.30481/lis.2023.386409.2052 |
| شماره ثبت | cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_86286aa5c82542cf9aaba193616d07f1 |
| محل کتابخانه | دایرکتوری DOAJ از مجلات دسترسی آزاد |
| یادداشتها | هدف: پس از جنگ چالدران، دولت صفوی عهدنامه (اماسیه، 962 هجری قمری) با عثمانی را پذیرفت که در آن جزئیات حدود و شکاف مورد قبول طرفین قرار نگرفت و همین امر زمینه ساز بسیاری از درگیری های آینده شد. در قرارداد شاه عباس صفوی و سلطان مراد سوم عثمانی، مبنای شکل گیری اسنادی به نام سنورنامه که نوعی قرارداد مرزی بود، شکل گرفت. هدف این پژوهش، تحلیل ساختاری و تحلیل محتوای این نوع اسناد می باشد. روش شناسی: این پژوهش با روش توصیفی و تحلیلی بر اساس اسناد سنورنامه های موجود و متن برخی از نسخه های خطی و منابع کتابخانه ای به ساختار سنورنامه ها می پردازد. یافتهها: سنورنامهها بیان میکنند که چه آگاهی تاریخی از درگیریهای منطقهای خاندانهای حاکم و اقوام ساکن در این مرزهای غربی وجود داشته است و جزئیات بیشتر و مشخصتری از مرزها دارد. قلمرو ایران و عثمانی را معرفی می کنند. این معاهدات مرزی از نظر شرایط، مفاد و وظایف خود بسیار گسترش یافت. بر اساس یافتههای این پژوهش، سنورنامهها به تدریج از یک توافق امنیتی مرزی به یک سازش آشکار تبدیل شدند. نقشه های مرزی تاریخچه شکل گیری مرز و تحولات آن - به ویژه در مرزهای غربی ایران - و همچنین نقش و حضور اقوام مرزی را در این معاهدات مرزی به تصویر می کشد. نتیجهگیری: مطالعات اسنادی سنورنامهها کمکی دوسویه به تاریخ درگیریهای مرزی ایران به منظور گشودن دریچه جدیدی از منابع و مآخذ برای پژوهشهای آتی و کمک به علم شناخت اسناد به منظور ملموستر کردن دادههای تاریخی اسناد است. و ارائه آنها مطلوب و کاربردی تلقی می شود. جنگهای ایران و عثمانی و لشکرکشیها و خصومتهای سراسری این دو دولت نه تنها موجب ایجاد و تداوم استفاده از چنین معاهدات و مقرراتی نشد، بلکه با اهمیت یافتن این قراردادها، مقررات در دوره بعد، بهعنوان مصالحهای آزادانه و بهعنوان تنظیمکننده ارتباطات در مرزها مطرح شد و به عنوان یک تنظیمکننده ارتباطات در مرزها مطرح شد و به عنوان ناظر رسمی ارتباطات و کمکهای تجاری به مرزها، ناظر و ناظر رسمی ارتباطات ایلات تبدیل شد. مقررات بازرگانی در منطقه چنین مرزبندی با مکان یابی قلمرو حکومت و تسلط نظام های حاکم، به تدریج نوعی وابستگی و هویت سیاسی جدید ایجاد کرد. در نهایت سنورنامه ها که در ابتدا برای نقش جدایی سیاسی و امنیتی خلق شدند، نقش وحدت بخشی به فرهنگ و هویت اقوام را بر عهده گرفتند و بعدها به نوعی همگن کننده سیاسی و فرهنگی افراد شدند. |
| Görüntüle | Kitābdārī va iṭṭilā'rasānī, 2023-08, Vol.26 (2), p.133-155 |
