بازگشت به جستجو

دیوان شاهی

عنوان	دیوان شاهی
تاریخ انتشار:	1600
موضوع	ایران، نسخ خطی، فارسی--واشنگتن (D.C.)
نوع	سند
زبان	فارسی
دیجیتال	بله
نسخه خطی	بله
کتابخانه:	کتابخانه هاروارد
شناسه دارایی کتابخانه	LCCN: 2012498628, LCCallNum: PK6451 .A594 1600z
شماره ثبت	TN_cdi_loca_primary_2012498628
محل کتابخانه	دسترسی آنلاین
تاریخ	1600
یادداشت‌ها	مجموعه اشعار امیرشاهی سبزواری. دیوان شاهی (مجموعه اشعار شاهی) دیوان (مجموعه) ابیات امیرشاهی سبزواری (متوفی 1453؛ 857 هجری قمری)، شاعر برجسته ایرانی عصر تیموری است که در بسیاری از قالب های کلاسیک شعر فارسی سروده است. شعر امیرشاهی متعلق به سنت شعر عاشقانه عرفانی فارسی است. این مجموعه شامل اشعاری است که در قالب های غزل (شکل متریک بیان کننده درد فقدان و زیبایی عشق)، قصیده (غزل) و رباعی سروده شده است. امیرشاهی در سبزوار (ایران کنونی) به دنیا آمد، اما تحصیلات خود را در هرات (افغانستان کنونی) گذراند و در آنجا به دربار شاهرخ پسر تیمور (1377-1447) و پسر شاهرخ بایسونقور میرزا (143-1397) پیوست. زندگی نامه نویسان از امیرشاهی به عنوان شاعری برجسته و همچنین نقاش، موسیقی دان و خوشنویس یاد می کنند. شعر او توسط عبدالرحمن جامی (1414-1414) و همچنین نویسندگان بعدی، مانند علیشیر نوایی (1441-1501) بسیار مورد تحسین قرار گرفت. دولتشاه سمرقندی (متوفی حدوداً 1494) در تذکرة الشعراء (یادبود شاعران) مرگ نابهنگام بایسونقر میرزا را پس از یک دوره عیاشی مستانه توصیف می کند و مرثیه ای را که توسط امیرشاصدهی در مسیر همتای او سروده شده بود، برای او ذکر می کند. می گویند امیرشاهی بیش از 12000 بیت سروده است، اما گلچین باقی مانده از او کمتر از یک دهم این بیت را در بر می گیرد. اعتقاد بر این است که خود او بخشی از آیه خود را که آن را حقیر می دانست، از بین برده است. امیرشاهی در گرگان درگذشت و در سبزوار در خانقاه (لژ دراویش صوفی) که اجدادش تأسیس کرده بودند به خاک سپرده شد. نسخه خطی کنونی دیوان شاهی نسخه ای منور و بدون تاریخ است که با دست نستعلیق روان نوشته شده است. یکی از ویژگی‌های غیرمعمول این اثر، شیوه‌ای است که هر شعر با عربی و لحو اعیان یا ایضان لحو (به‌علاوه، او سروده است) تنظیم می‌شود. کتابخانه دیجیتال جهانی
Kaynak	Library of Congress Digital Collections: All Content
Başlık	Dīvān-i Shāhī

مشاهده در منبع کتابخانه هاروارد کتابخانه هاروارد - موتور جستجوی نسخه های خطی عثمانی

کتابخانه هاروارد

دیوان شاهی

تاریخ انتشار 1600

موضوع ایران، نسخ خطی، فارسی--واشنگتن (D.C.)

نوع سند

زبان فارسی

دیجیتال بله

نسخه خطی بله

کتابخانه کتابخانه هاروارد

شناسه دارایی کتابخانه LCCN: 2012498628, LCCallNum: PK6451 .A594 1600z

شماره ثبت TN_cdi_loca_primary_2012498628

محل کتابخانه دسترسی آنلاین

تاریخ 1600

یادداشت‌ها مجموعه اشعار امیرشاهی سبزواری. دیوان شاهی (مجموعه اشعار شاهی) دیوان (مجموعه) ابیات امیرشاهی سبزواری (متوفی 1453؛ 857 هجری قمری)، شاعر برجسته ایرانی عصر تیموری است که در بسیاری از قالب های کلاسیک شعر فارسی سروده است. شعر امیرشاهی متعلق به سنت شعر عاشقانه عرفانی فارسی است. این مجموعه شامل اشعاری است که در قالب های غزل (شکل متریک بیان کننده درد فقدان و زیبایی عشق)، قصیده (غزل) و رباعی سروده شده است. امیرشاهی در سبزوار (ایران کنونی) به دنیا آمد، اما تحصیلات خود را در هرات (افغانستان کنونی) گذراند و در آنجا به دربار شاهرخ پسر تیمور (1377-1447) و پسر شاهرخ بایسونقور میرزا (143-1397) پیوست. زندگی نامه نویسان از امیرشاهی به عنوان شاعری برجسته و همچنین نقاش، موسیقی دان و خوشنویس یاد می کنند. شعر او توسط عبدالرحمن جامی (1414-1414) و همچنین نویسندگان بعدی، مانند علیشیر نوایی (1441-1501) بسیار مورد تحسین قرار گرفت. دولتشاه سمرقندی (متوفی حدوداً 1494) در تذکرة الشعراء (یادبود شاعران) مرگ نابهنگام بایسونقر میرزا را پس از یک دوره عیاشی مستانه توصیف می کند و مرثیه ای را که توسط امیرشاصدهی در مسیر همتای او سروده شده بود، برای او ذکر می کند. می گویند امیرشاهی بیش از 12000 بیت سروده است، اما گلچین باقی مانده از او کمتر از یک دهم این بیت را در بر می گیرد. اعتقاد بر این است که خود او بخشی از آیه خود را که آن را حقیر می دانست، از بین برده است. امیرشاهی در گرگان درگذشت و در سبزوار در خانقاه (لژ دراویش صوفی) که اجدادش تأسیس کرده بودند به خاک سپرده شد. نسخه خطی کنونی دیوان شاهی نسخه ای منور و بدون تاریخ است که با دست نستعلیق روان نوشته شده است. یکی از ویژگی‌های غیرمعمول این اثر، شیوه‌ای است که هر شعر با عربی و لحو اعیان یا ایضان لحو (به‌علاوه، او سروده است) تنظیم می‌شود. کتابخانه دیجیتال جهانی

Kaynak Library of Congress Digital Collections: All Content

Başlık Dīvān-i Shāhī