بازگشت به جستجو

گرامیداشت یاد و خاطره آتاتورک

عنوان	گرامیداشت یاد و خاطره آتاتورک
نویسنده	پیتارد، یوجین
محل انتشار	آنکارا - چاپخانه انجمن تاریخی ترکیه
نوع	سند
زبان	eng,tur
دیجیتال	بله
نسخه خطی	خیر
کتابخانه:	Biblioteca de la Universidad de Alcalá
شناسه دارایی کتابخانه	ISSN: 0041-4255, DOI: 10.37879/ttkbelleten.1418201
شماره ثبت	cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_df0b8841d34843faaa43e11620b36dc2
محل کتابخانه	متن کامل موجود است
یادداشت‌ها	من این افتخار را داشتم که چندین بار در استانبول، آنکارا و در خانه‌ای که در یالووا به منظور انزوا و استراحت بر روی پایه‌هایی در یالوا ساخته بود، این مرد شگفت‌انگیز را که ترکیه افتخار و سعادت دیدار در غم‌انگیزترین لحظه تاریخ خود را داشت، نزدیک کنم. می توان حدس زد که چه نوع خاطراتی را از این تأملات حفظ کرده ام که برخی از آن ها آنقدر کوتاه هستند که زودگذر و برخی طولانی تلقی شوند. وقتی این سطور را می نویسم، دوباره هیجانی را احساس می کنم که روزی که برای آخرین بار آتاتورک را ملاقات کردیم، ما را فرا گرفت: ما در چانکایا بودیم. آتاتورک که شاید احساس می‌کرد بیمار، ضعیف و به‌طور خطرناکی مبتلا شده است، می‌خواست کمی بیشتر از خودش برایمان بگوید، زیرا می‌دانست که پشتیبانی ما نزدیک است.
Parçası olduğu eser	Belleten (Türk Tarih Kurumu), 1939-04, Vol.3 (10), p.183-190

مشاهده در منبع Biblioteca de la Universidad de Alcalá

Biblioteca de la Universidad de Alcalá

گرامیداشت یاد و خاطره آتاتورک

نویسنده پیتارد، یوجین

محل انتشار آنکارا - چاپخانه انجمن تاریخی ترکیه

نوع سند

زبان eng,tur

دیجیتال بله

نسخه خطی خیر

کتابخانه Biblioteca de la Universidad de Alcalá

شناسه دارایی کتابخانه ISSN: 0041-4255, DOI: 10.37879/ttkbelleten.1418201

شماره ثبت cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_df0b8841d34843faaa43e11620b36dc2

محل کتابخانه متن کامل موجود است

یادداشت‌ها من این افتخار را داشتم که چندین بار در استانبول، آنکارا و در خانه‌ای که در یالووا به منظور انزوا و استراحت بر روی پایه‌هایی در یالوا ساخته بود، این مرد شگفت‌انگیز را که ترکیه افتخار و سعادت دیدار در غم‌انگیزترین لحظه تاریخ خود را داشت، نزدیک کنم. می توان حدس زد که چه نوع خاطراتی را از این تأملات حفظ کرده ام که برخی از آن ها آنقدر کوتاه هستند که زودگذر و برخی طولانی تلقی شوند. وقتی این سطور را می نویسم، دوباره هیجانی را احساس می کنم که روزی که برای آخرین بار آتاتورک را ملاقات کردیم، ما را فرا گرفت: ما در چانکایا بودیم. آتاتورک که شاید احساس می‌کرد بیمار، ضعیف و به‌طور خطرناکی مبتلا شده است، می‌خواست کمی بیشتر از خودش برایمان بگوید، زیرا می‌دانست که پشتیبانی ما نزدیک است.

Parçası olduğu eser Belleten (Türk Tarih Kurumu), 1939-04, Vol.3 (10), p.183-190