این شامل دوبیتی از غزلی از اندرونلو واسیف، یکی از شاعران دیوان قرن نوزدهم است که نویسنده آن ناشناخته است. بگذار آن گل سرخ شال قرمز رنگ بپوشد و راه برود / بگذار نوک او مثل قلب من دنبالش بیاید و راه برود.