جایگاه باغ‌مجسمه در فضای شهری تهران

Name: جایگاه باغمجسمه در فضای شهری تهران
Author: پدیده عادلوند

İsim	جایگاه باغ‌مجسمه در فضای شهری تهران
Yazar	پدیده عادلوند
Basım Tarihi:	1395
Basım Yeri	- Nazar research center for Art, Architecture & Urbanism, 1395.
Konu	باغ‌مجسمه, پارک, باغ‌مجسمۀ موزۀ هنرهای معاصر تهران, باغ‌مجسمۀ بوستان هنرمندان ایران, Architecture, NA1-9428
Tür	Süreli Yayın
Dil	eng,fas
Dijital	Evet
Yazma	Hayır
Fiziksel Boyutlar	electronic resource
Kütüphane:	Bursa Uludağ Üniversitesi Kütüphanesi
Demirbaş Numarası	edsdoj.0e62f4e4bcfb4c5aad9c4cf7a62f0768
Kayıt Numarası	tqjfm46zzv
Lokasyon	LCC:Architecture
Tarih	1395
Örnek Metin	باغ‌مجسمه یکی ازکامل‌ترین نمونه‌های تعامل هنر و طبیعت در شهر است که پیشینه‌ای در غرب و فرهنگ اروپایی دارد و شکل کلاسیک آن به دوران باستان می‌رسد. پس از دوران مدرن، باغ‌مجسمه گونه‌ای جدید از هنر محیطی به شمار می‌رود که رابطه انسان، طبیعت و منظر را به تجربه می‌گذارد. در دوران قاجار، تحت تأثیر هنر غرب، مجسمه به عنوان گونه‌ای از هنر عمومی وارد فضای شهری شد و بعضاً به عنوان نمادی از تجدد در باغ‌های خصوصی قرار گرفت. همچنین باغسازی، در مواجهه با تغییرات الگوهای شهرسازی به شیوۀ غربی کم‌کم جای خود را به پارک اروپایی داد. در دوران پهلوی نیز با قوت‌گرفتن جریان تجددمآبانه بر رونق پارکسازی و از طرفی حضور مجسمه در فضاهای شهری افزوده شد اما نمونه‌ای از باغ‌مجسمه به معنای اصلی خود در شهر تهران ساخته نشد. پس از گذشت حدود یک دهه از پیروزی انقلاب اسلامی به مرور بر تعداد مجسمه‌های شهری افزوده شد. تفکر جایابی مجسمه‌ها در فضای عمومی اگرچه موجب شد در چند پارک و محوطه سبز از جمله محوطة موزة هنرهای معاصر تهران و بوستان خانة هنرمندان ایران این ایده عملی شود، اما به نظر می‌رسد نمونه‌های شهری تهران همچنان از ساختار و معنای اصلی باغ‌مجسمه دور هستند. این مقاله به دنبال پاسخگویی به این پرسش که چرا باغ‌مجسمه پس از گذشت حدود یک قرن نتوانست در فضای شهری تهران جایگاهی بیابد و با قبول این نظر که باغ‌مجسمه گونه‌ای در امتداد سنت باغ‌سازی بوده و بیانی هنرمندانه از رابطه مردمان هر سرزمین با طبیعت است چنین نتیجه می‌گیرد که با جایگزینی باغ با پارک در ایران و از بین‌رفتن بستر شکل‌گیری باغ‌مجسمه به نظر می‌رسد هیچ‌گاه نتوانسته‌ایم این پدیدة وارداتی را بومی کنیم و باغ‌مجسمه به معنای حقیقی و با هویت ایرانی داشته باشیم.
ISSN	2008-7446, 2008-2169
İlişki	http://www.manzar-sj.com/article_43490_33e4ddc34ebdd83fcbc0639cfbb169b4.pdf; https://doaj.org/toc/2008-7446; https://doaj.org/toc/2008-2169

Kaynağa git Bursa Uludağ Üniversitesi Kütüphanesi

Aramaya Dön

Bursa Uludağ Üniversitesi Kütüphanesi

Kaynağa git

جایگاه باغ‌مجسمه در فضای شهری تهران

Yazar پدیده عادلوند

Basım Tarihi 1395

Basım Yeri - Nazar research center for Art, Architecture & Urbanism, 1395.

Konu باغ‌مجسمه, پارک, باغ‌مجسمۀ موزۀ هنرهای معاصر تهران, باغ‌مجسمۀ بوستان هنرمندان ایران, Architecture, NA1-9428

Tür Süreli Yayın

Dil eng,fas

Dijital Evet

Yazma Hayır

Fiziksel Boyutlar electronic resource

Kütüphane Bursa Uludağ Üniversitesi Kütüphanesi

Demirbaş Numarası edsdoj.0e62f4e4bcfb4c5aad9c4cf7a62f0768

Kayıt Numarası tqjfm46zzv

Lokasyon LCC:Architecture

Tarih 1395

Örnek Metin باغ‌مجسمه یکی ازکامل‌ترین نمونه‌های تعامل هنر و طبیعت در شهر است که پیشینه‌ای در غرب و فرهنگ اروپایی دارد و شکل کلاسیک آن به دوران باستان می‌رسد. پس از دوران مدرن، باغ‌مجسمه گونه‌ای جدید از هنر محیطی به شمار می‌رود که رابطه انسان، طبیعت و منظر را به تجربه می‌گذارد. در دوران قاجار، تحت تأثیر هنر غرب، مجسمه به عنوان گونه‌ای از هنر عمومی وارد فضای شهری شد و بعضاً به عنوان نمادی از تجدد در باغ‌های خصوصی قرار گرفت. همچنین باغسازی، در مواجهه با تغییرات الگوهای شهرسازی به شیوۀ غربی کم‌کم جای خود را به پارک اروپایی داد. در دوران پهلوی نیز با قوت‌گرفتن جریان تجددمآبانه بر رونق پارکسازی و از طرفی حضور مجسمه در فضاهای شهری افزوده شد اما نمونه‌ای از باغ‌مجسمه به معنای اصلی خود در شهر تهران ساخته نشد. پس از گذشت حدود یک دهه از پیروزی انقلاب اسلامی به مرور بر تعداد مجسمه‌های شهری افزوده شد. تفکر جایابی مجسمه‌ها در فضای عمومی اگرچه موجب شد در چند پارک و محوطه سبز از جمله محوطة موزة هنرهای معاصر تهران و بوستان خانة هنرمندان ایران این ایده عملی شود، اما به نظر می‌رسد نمونه‌های شهری تهران همچنان از ساختار و معنای اصلی باغ‌مجسمه دور هستند. این مقاله به دنبال پاسخگویی به این پرسش که چرا باغ‌مجسمه پس از گذشت حدود یک قرن نتوانست در فضای شهری تهران جایگاهی بیابد و با قبول این نظر که باغ‌مجسمه گونه‌ای در امتداد سنت باغ‌سازی بوده و بیانی هنرمندانه از رابطه مردمان هر سرزمین با طبیعت است چنین نتیجه می‌گیرد که با جایگزینی باغ با پارک در ایران و از بین‌رفتن بستر شکل‌گیری باغ‌مجسمه به نظر می‌رسد هیچ‌گاه نتوانسته‌ایم این پدیدة وارداتی را بومی کنیم و باغ‌مجسمه به معنای حقیقی و با هویت ایرانی داشته باشیم.

ISSN 2008-7446, 2008-2169

İlişki http://www.manzar-sj.com/article_43490_33e4ddc34ebdd83fcbc0639cfbb169b4.pdf; https://doaj.org/toc/2008-7446; https://doaj.org/toc/2008-2169