Yazar
Günay-Erkol, Çimen
Basım Tarihi
2020-09-01
Basım Yeri
-
Taylor ve Francis
Konu
Burhan Sönmez, Gender, Literature, Torture, Trauma, Turkey
Tür
Süreli Yayın
Dil
İngilizce
Dijital
Evet
Yazma
Hayır
Kütüphane
Özyeğin Üniversitesi
Demirbaş Numarası
1475-262X
Kayıt Numarası
3df4e203-6951-42c0-b499-30f242a19d3d
Lokasyon
Beşeri ve Sosyal Bilimler
Tarih
2020-09-01
Örnek Metin
Burhan Sönmez'in İstanbul İstanbul (2016) adlı romanı Türkiye'deki çağdaş hapishane romanlarına güçlü bir katkı sağlıyor. Roman, sistematik işkenceye maruz kalan ve kendilerini çevreleyen korkunç yıkımdan kaçamayan mahkumların etrafında dönüyor. Romanda İslam inancı, hür irade, yalnızlık ve esaret etrafında yaşanan tartışmalar, toplumsal cinsiyetin de önemli bir ağırlık merkezi olarak öne çıktığı, özdüşünümsel hafıza ve unutma hikâyeleri üretir. Bu büyük vahşet ve işkence şemasında tek kadın mahkum olan Zinê Sevda, işaret diliyle sınırlandırılıyor ve hayaletimsi varlığıyla erkeklerin travmalarını dönüştürücü bir şekilde tanımalarını kolaylaştırıyor. Bu makalede Zinê Sevda'nın sessiz tanıklığının erkekleri nasıl kendi kendilerinin gözetmeni haline getirdiğini araştırıyor ve onun işaret dilinin ima ettiği anlamlar üzerine yorum yapıyorum. Sönmez'in travmatik hafıza ve onun dayanıklılığıyla oynadığı oyunun, Türkiye'de askeri vesayetin tekrarına dair mükemmel bir metafor olduğunu düşünüyorum.
DOI
10.1080/1475262X.2021.1890384
Cilt
23
