Yazar
Günay-Erkol, Çimen
Basım Tarihi
2012-09
Basım Yeri
-
Wiley
Konu
Imperial trauma, Orhan Kemal, Masculinity, Ottoman Empire, Turkey
Tür
Süreli Yayın
Dil
İngilizce
Dijital
Evet
Yazma
Hayır
Kütüphane
Özyeğin Üniversitesi
Demirbaş Numarası
0047-2441
Kayıt Numarası
9f68d069-b2d7-493b-8272-c65252ca3b2a
Lokasyon
Beşeri ve Sosyal Bilimler
Tarih
2012-09
Notlar
Telif hakkı kısıtlamaları nedeniyle bu makalenin tam metnine erişim yalnızca abonelik yoluyla mümkündür.
Örnek Metin
Babamın Evi-Boş Yıllar, Türk edebiyatının devlerinden Orhan Kemal'in otobiyografik romanıdır. Romanın açıkça odak noktası işçi sınıfı atmosferinde kendini gerçekleştirme peşinde büyüyen bir oğlan çocuğudur. Hikaye, çöken Osmanlı İmparatorluğu'nun küllerinden yeni doğan Türkiye Cumhuriyeti'nin, gelişen kapitalizmin getirdiği baskıcı koşullara uyum sağlamaya çalıştığı ani bir dönüşüm döneminde geçiyor. Orhan Kemal üzerine yapılan araştırmalar, onun sosyalist gerçekçiliğini ve Türkiye tarihine alışılmışın dışındaki bakış açısını kapsamlı bir şekilde ortaya çıkardı ve ortaya koydu, ancak Kemal'in emek ve siyasal iktidara bakışının tartışılmaz bir parçası olan erkeklik meselesiyle yeterince ilgilenmedi. Bu makale Kemal'in otobiyografik romanlarına erkeklik kuramlarıyla yaklaşmaya yönelik ilk girişimdir. Babamın Evi – Boş Yıllar'ın, imparatorluk kaybı krizi olarak adlandırılabilecek bir durumda erkekliğe geçiş ritüellerini araştırdığını ileri sürüyorum: Parçalanmış Osmanlı İmparatorluğu'nun kendi kendini yöneten ulus devletlere dönüşümüne sembolik bir paralellik içinde, erkek çocuk, babasının mağdur edilmiş erkekliğini yeniden kurma çabasıyla büyüyor. Kemal, Osmanlı İmparatorluğu'nun parçalanmasının yarattığı istikrarsızlığı temsil etmek için babası gibi olamayan genç bir çocuğun toplumsal cinsiyet kaygılarının yarattığı istikrarsızlığı kullanarak, kaybı metaforik olarak ele alıyor. Babamın Evi – Boş Yıllar'ı Osmanlı sonrası Türkiye'nin Oedipalleşmiş hikayesi olarak inceliyorum.
DOI
10.1177/0047244112449965
Cilt
42
