Erken dönem İmâmiyye Şîası’nda gaybetin temelleri, toplum ve rivayetlerdeki yansımaları

Name: Erken dönem İmâmiyye Şîası’nda gaybetin temelleri, toplum ve rivayetlerdeki yansımaları
Author: Oktan,Yusuf, Özsoy,Abdulvahap, Kesgin,Salih, Özdemir,Veysel, Ürkmez,Ahmed

İsim	Erken dönem İmâmiyye Şîası’nda gaybetin temelleri, toplum ve rivayetlerdeki yansımaları
Yazar	Oktan,Yusuf, Özsoy,Abdulvahap, Kesgin,Salih, Özdemir,Veysel, Ürkmez,Ahmed
Basım Yeri	Prof. Dr. Veysel Özdemir - Prof. Dr. Veysel Özdemir
Konu	Hadith (Online), 2021-12, Vol.2021 (7), p.126-155
Tür	Kitap
Dil	ara,tur
Dijital	Evet
Yazma	Hayır
Kütüphane:	Mektup Kütüphanesi
Demirbaş Numarası	ISSN: 2667-5455, EISSN: 2667-5455, DOI: 10.5281/zenodo.5812455
Kayıt Numarası	cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_2a48b7dd643f4a1e8c1382b1a5811c0e
Lokasyon	DOAJ Directory of Open Access Journals
Notlar	Toplumda lidere yönelik gösterilen sevgi, muhabbet ve bağlılık, onun müntesipleri tarafından kurtarıcı olduğu düşüncesine sebep olabilmektedir. Liderin ölümüyle bu durumu kabullenemeyen müntesipler; onun ölmediğini, geri döneceğini ve onlara vaadedilen adalet, huzur ve refahı getireceğine inanabilmektedirler. Bununla beraber liderin ölümünden sonra onun gaybete girdiği iddiası öne çıkan inançlar arasındadır. Kökeni İslam öncesi muhtelif din ve inançlarda görülen gaybet nazariyesi, İslam dairesinde birçok Şiî fırkada görülmüş, en önemli şeklini ise halen günümüzde akidelerinin önemli bir parçasını oluşturan İmamiyye Şîası’nda almıştır. Mehdî addedilen Muhammed b. Hasan’ın, 260/874 yılında öncelikle sefirlerin bulunduğu ve müntesipleriyle onlar vesilesiyle iletişim halinde olduğu gaybet-i suğrâ’ya girdiği ileri sürülmüştür. 329/941 tarihinde son sefirin ölümüyle Allah’ın murâd ettiği bir vakitte ortaya çıkmak üzere gaybet-i kübrâya girdiği iddia edilmiştir. Erken dönemde imamın ortaya çıkmasını bekleyen müntesipler, zaman ilerledikçe ve özellikle sürenin ortalama insan ömrünü geçmesi üzerine gaybet inancında şüpheye düşmüşlerdir. Gaybet konulu kitaplar telif eden Şiî ulema, böylelikle, Şiî toplumu içinde bulundukları sıkıntıdan kurtarmayı hedeflemişlerdir. Bu süreçte imamın ömrü, gaybetteki durumu, gaybetin süresi, iki gaybet nazariyesi gibi sorular sorulmuş, bunlara cevaben muhtelif rivayetler nakledilmiştir. Buna göre makale, gaybet inancı etrafında ortaya sürülen nazariyeleri, gaybetin kökeni başta olmak üzere incelemeyi ve mezkûr konunun, gaybetin ilk dönemlerinde Şiî literatürdeki seyrini ele almayı hedeflemektedir.
Detaylı Başlık	Erken dönem İmâmiyye Şîası’nda gaybetin temelleri, toplum ve rivayetlerdeki yansımaları

Kaynağa git Mektup Kütüphanesi Leitir Library

Aramaya Dön

Mektup Kütüphanesi

Kaynağa git

Erken dönem İmâmiyye Şîası’nda gaybetin temelleri, toplum ve rivayetlerdeki yansımaları

Yazar Oktan,Yusuf, Özsoy,Abdulvahap, Kesgin,Salih, Özdemir,Veysel, Ürkmez,Ahmed

Basım Yeri Prof. Dr. Veysel Özdemir - Prof. Dr. Veysel Özdemir

Konu Hadith (Online), 2021-12, Vol.2021 (7), p.126-155

Tür Kitap

Dil ara,tur

Dijital Evet

Yazma Hayır

Kütüphane Mektup Kütüphanesi

Demirbaş Numarası ISSN: 2667-5455, EISSN: 2667-5455, DOI: 10.5281/zenodo.5812455

Kayıt Numarası cdi_doaj_primary_oai_doaj_org_article_2a48b7dd643f4a1e8c1382b1a5811c0e

Lokasyon DOAJ Directory of Open Access Journals

Notlar Toplumda lidere yönelik gösterilen sevgi, muhabbet ve bağlılık, onun müntesipleri tarafından kurtarıcı olduğu düşüncesine sebep olabilmektedir. Liderin ölümüyle bu durumu kabullenemeyen müntesipler; onun ölmediğini, geri döneceğini ve onlara vaadedilen adalet, huzur ve refahı getireceğine inanabilmektedirler. Bununla beraber liderin ölümünden sonra onun gaybete girdiği iddiası öne çıkan inançlar arasındadır. Kökeni İslam öncesi muhtelif din ve inançlarda görülen gaybet nazariyesi, İslam dairesinde birçok Şiî fırkada görülmüş, en önemli şeklini ise halen günümüzde akidelerinin önemli bir parçasını oluşturan İmamiyye Şîası’nda almıştır. Mehdî addedilen Muhammed b. Hasan’ın, 260/874 yılında öncelikle sefirlerin bulunduğu ve müntesipleriyle onlar vesilesiyle iletişim halinde olduğu gaybet-i suğrâ’ya girdiği ileri sürülmüştür. 329/941 tarihinde son sefirin ölümüyle Allah’ın murâd ettiği bir vakitte ortaya çıkmak üzere gaybet-i kübrâya girdiği iddia edilmiştir. Erken dönemde imamın ortaya çıkmasını bekleyen müntesipler, zaman ilerledikçe ve özellikle sürenin ortalama insan ömrünü geçmesi üzerine gaybet inancında şüpheye düşmüşlerdir. Gaybet konulu kitaplar telif eden Şiî ulema, böylelikle, Şiî toplumu içinde bulundukları sıkıntıdan kurtarmayı hedeflemişlerdir. Bu süreçte imamın ömrü, gaybetteki durumu, gaybetin süresi, iki gaybet nazariyesi gibi sorular sorulmuş, bunlara cevaben muhtelif rivayetler nakledilmiştir. Buna göre makale, gaybet inancı etrafında ortaya sürülen nazariyeleri, gaybetin kökeni başta olmak üzere incelemeyi ve mezkûr konunun, gaybetin ilk dönemlerinde Şiî literatürdeki seyrini ele almayı hedeflemektedir.

Detaylı Başlık Erken dönem İmâmiyye Şîası’nda gaybetin temelleri, toplum ve rivayetlerdeki yansımaları