Kitābu ṣadri š-šarī‘a

İsim	Kitābu ṣadri š-šarī‘a
Basım Tarihi:	1454
Tür	Diğer
Dil	Arapça
Dijital	Evet
Yazma	Hayır
Kütüphane:	Pompeu Fabra Üniversitesi Kütüphanesi
Kayıt Numarası	cdi_europeana_collections_9200126_9EA82E93DEF9078B2BB96E942D7A5296E072D73B
Lokasyon	Available Online
Tarih	1454
Örnek Metin	Without covers, binding untied, folios damaged because of humidity. Neskhi script, black ink, certain terms and marks in the text written with red ink. Marginal notes written with black ink. Neshi. Rukopis pisan crnim mastilom, pojedini termini i oznake u tekstu napisani su crvenim mastilom. Rukopis nema korice. Povez se raspao. Listovi su oštećeni usled vlage. Beleške na marginama napisane su crnim mastilom. Sharia (Arabic: šaria, "way" or "path") is the code of conduct or religious law of Islam. Most Muslims believe Sharia is derived from two primary sources of Islamic law: the precepts set forth in the Qur'an, and the example set by the Islamic Prophet Muhammad in the Sunnah. Fiqhjurisprudence interprets and extends the application of Sharia to questions not directly addressed in the primary sources by including secondary sources. These secondary sources usually include the consensus of the religious scholars embodied in ijma, and analogy from the Qur'an and Sunnah through qiyas. Shia jurists prefer to apply reasoning ('aql) rather than analogy in order to address difficult questions. Šerijat (arapski: šaria, put ili staza) predstavlja kodeks ponašanja ili islamski religijski zakon. Većina muslimana veruje da šerijat proističe iz dva prvobitna izvora islamskog zakonodavstva: propisa ustanovljenih u Kuranu i primera koji je dao Muhamed u suni. Zakonodavstvo fikha tumači i proširuje primenu šerijata na pitanja na koja se neposredno ne upućuje u primarnim izvorima uvođenjem drugostepenih izvora. Ti drugostepeni izvori obično uključuju saglasnost učenjaka iz oblasti religije otelotvorenu u idžmi i analogiji iz Kurana i sune posredstvom kijasa. Šiitski zakonodavci više vole da primene sud (akl) od analogije kako bi se posvetili teškim pitanjima.
Kaynak	Europeana Collections

Kaynağa git Pompeu Fabra Üniversitesi Kütüphanesi Pompeu Fabra University Library

Aramaya Dön

Pompeu Fabra Üniversitesi Kütüphanesi

Kaynağa git

Kitābu ṣadri š-šarī‘a

Basım Tarihi 1454

Tür Diğer

Dil Arapça

Dijital Evet

Yazma Hayır

Kütüphane Pompeu Fabra Üniversitesi Kütüphanesi

Kayıt Numarası cdi_europeana_collections_9200126_9EA82E93DEF9078B2BB96E942D7A5296E072D73B

Lokasyon Available Online

Tarih 1454

Örnek Metin Without covers, binding untied, folios damaged because of humidity. Neskhi script, black ink, certain terms and marks in the text written with red ink. Marginal notes written with black ink. Neshi. Rukopis pisan crnim mastilom, pojedini termini i oznake u tekstu napisani su crvenim mastilom. Rukopis nema korice. Povez se raspao. Listovi su oštećeni usled vlage. Beleške na marginama napisane su crnim mastilom. Sharia (Arabic: šaria, "way" or "path") is the code of conduct or religious law of Islam. Most Muslims believe Sharia is derived from two primary sources of Islamic law: the precepts set forth in the Qur'an, and the example set by the Islamic Prophet Muhammad in the Sunnah. Fiqhjurisprudence interprets and extends the application of Sharia to questions not directly addressed in the primary sources by including secondary sources. These secondary sources usually include the consensus of the religious scholars embodied in ijma, and analogy from the Qur'an and Sunnah through qiyas. Shia jurists prefer to apply reasoning ('aql) rather than analogy in order to address difficult questions. Šerijat (arapski: šaria, put ili staza) predstavlja kodeks ponašanja ili islamski religijski zakon. Većina muslimana veruje da šerijat proističe iz dva prvobitna izvora islamskog zakonodavstva: propisa ustanovljenih u Kuranu i primera koji je dao Muhamed u suni. Zakonodavstvo fikha tumači i proširuje primenu šerijata na pitanja na koja se neposredno ne upućuje u primarnim izvorima uvođenjem drugostepenih izvora. Ti drugostepeni izvori obično uključuju saglasnost učenjaka iz oblasti religije otelotvorenu u idžmi i analogiji iz Kurana i sune posredstvom kijasa. Šiitski zakonodavci više vole da primene sud (akl) od analogije kako bi se posvetili teškim pitanjima.

Kaynak Europeana Collections