minh qawluhu wa yaqṣidūn alayhi...

İsim	minh qawluhu wa yaqṣidūn alayhi...
Basım Tarihi:	1174
Tür	Diğer
Dil	Arapça
Dijital	Evet
Yazma	Hayır
Kütüphane:	Pompeu Fabra Üniversitesi Kütüphanesi
Kayıt Numarası	cdi_europeana_collections_9200126_93EDA6E4383F1F2A87A7AED38252B1D78BEA78C8
Lokasyon	Available Online
Tarih	1174
Örnek Metin	Paper covers, linen binding. Neskhi script, black ink, marks in the text written with red ink; marginal notes written with red ink Kartonske korice, platneni povez. neshi, crno mastilo, oznake u tekstu zabeležene su crvenim mastilom; beleške na marginama zapisane su crvenim mastilom Sufism or taṣawwuf (Arabic: تصوّف) is defined by its adherents as the inner, mystical dimension of Islam. A practitioner of this tradition is generally known as a ṣūfī (صُوفِيّ). Another name for a Sufi is Dervish. Classical Sufi scholars have defined Sufism as "a science whose objective is the reparation of the heart and turning it away from all else but God." Alternatively, in the words of the Darqawi Sufi teacher Ahmad ibn Ajiba, "a science through which one can know how to travel into the presence of the Divine, purify one's inner self from filth, and beautify it with a variety of praiseworthy traits."Classical Sufis were characterised by their attachment to dhikr (a practice of repeating the names of God) and asceticism. Sufism gained adherents among a number of Muslims as a reaction against the worldliness of the early Umayyad Caliphate (661-750 CE) Sufizam ili tasavuf njegovi sledbenici određuju kao unutarnji, mistični aspekt islama. Osoba koja se praktično bavi ovom tradicijom obično se naziva sufi. Klasični izučavaoci sufizma su tu praksu definisali kao nauku čiji je cilj dovođenje srca u ispravno stanje i okretanje od svega drugog osim Boga. S druge strane, rečima sufijskog ucitelja darkavijskog reda Ahmada ibn Adžiba "nauka pomoću koje čovek može naučiti kako otputuje u prisustvo božanskog, očisti vlastito unutarnje biće od prljavštine i ulepšaga čitavim nizom hvale vrednih postupaka". Klasični sufije su se odlikovali sklonosti dikru (vežbi ponavljanja Božjih imena) i asketizmom. Sufizam je stekao veliki broj sledbenika među muslimanima kao odgovor na svetovnost Umajadskog halifatau svom ranom periodu (661-750)
Kaynak	Europeana Collections

Kaynağa git Pompeu Fabra Üniversitesi Kütüphanesi Pompeu Fabra University Library

Aramaya Dön

Pompeu Fabra Üniversitesi Kütüphanesi

Kaynağa git

minh qawluhu wa yaqṣidūn alayhi...

Basım Tarihi 1174

Tür Diğer

Dil Arapça

Dijital Evet

Yazma Hayır

Kütüphane Pompeu Fabra Üniversitesi Kütüphanesi

Kayıt Numarası cdi_europeana_collections_9200126_93EDA6E4383F1F2A87A7AED38252B1D78BEA78C8

Lokasyon Available Online

Tarih 1174

Örnek Metin Paper covers, linen binding. Neskhi script, black ink, marks in the text written with red ink; marginal notes written with red ink Kartonske korice, platneni povez. neshi, crno mastilo, oznake u tekstu zabeležene su crvenim mastilom; beleške na marginama zapisane su crvenim mastilom Sufism or taṣawwuf (Arabic: تصوّف) is defined by its adherents as the inner, mystical dimension of Islam. A practitioner of this tradition is generally known as a ṣūfī (صُوفِيّ). Another name for a Sufi is Dervish. Classical Sufi scholars have defined Sufism as "a science whose objective is the reparation of the heart and turning it away from all else but God." Alternatively, in the words of the Darqawi Sufi teacher Ahmad ibn Ajiba, "a science through which one can know how to travel into the presence of the Divine, purify one's inner self from filth, and beautify it with a variety of praiseworthy traits."Classical Sufis were characterised by their attachment to dhikr (a practice of repeating the names of God) and asceticism. Sufism gained adherents among a number of Muslims as a reaction against the worldliness of the early Umayyad Caliphate (661-750 CE) Sufizam ili tasavuf njegovi sledbenici određuju kao unutarnji, mistični aspekt islama. Osoba koja se praktično bavi ovom tradicijom obično se naziva sufi. Klasični izučavaoci sufizma su tu praksu definisali kao nauku čiji je cilj dovođenje srca u ispravno stanje i okretanje od svega drugog osim Boga. S druge strane, rečima sufijskog ucitelja darkavijskog reda Ahmada ibn Adžiba "nauka pomoću koje čovek može naučiti kako otputuje u prisustvo božanskog, očisti vlastito unutarnje biće od prljavštine i ulepšaga čitavim nizom hvale vrednih postupaka". Klasični sufije su se odlikovali sklonosti dikru (vežbi ponavljanja Božjih imena) i asketizmom. Sufizam je stekao veliki broj sledbenika među muslimanima kao odgovor na svetovnost Umajadskog halifatau svom ranom periodu (661-750)

Kaynak Europeana Collections