A fragment from the Ottoman-Russian relations: `the negotiations' of the treaty of Akkerman of 1826

Name: A fragment from the Ottoman-Russian relations: `the negotiations' of the treaty of Akkerman of 1826
Author: Aslantas, Selim

İsim	A fragment from the Ottoman-Russian relations: `the negotiations' of the treaty of Akkerman of 1826
Yazar	Aslantas, Selim
Konu	Diplomacy, International relations, Military relations, Ottoman Empire, Treaties
Tür	Belge
Dil	Belirlenmemiş dil
Dijital	Evet
Yazma	Hayır
Kütüphane:	Bavyera Eyalet Kütüphanesi
Demirbaş Numarası	ISSN: 1304-7310, EISSN: 1304-7310
Kayıt Numarası	cdi_proquest_miscellaneous_1418128228
Lokasyon	Available Online
Örnek Metin	ABSTRACT IN TURKISH: Bu makalede 1826 Akkerman Andlasmasi'nin müzakereleri, Osmanli arsiv kaynaklari kullanilmak suretiyle incelenmektedir. Çar I. Nikola Bâb-i Âli'ye verdigi bir ültimatomla, Osmanli Imparatorlugu'ndan 1812 Bükres Andlasmasi'nin maddelerini 'açikliga kavusturmak' için müzakere yapmak üzere sinira murahhas göndermesini talep etmistir. O dönemde siyasi-askeri açidan kritik bir durumda bulunan Osmanli Imparatorlugu, bu talebe olumlu cevap vermek zorunda kalmis ve Ruslarla müzakerelerde bulunmak için iki murahhas tayin etmistir. Iki ay devam eden müzakerelerin sonunda Ruslar, bazi önemsiz ayrintilar disinda bütün taleplerini Osmanlilara kabul ettirmislerdir. Akkerman Andlasmasi, Osmanlilar için çaresizligin diplomasisi olarak tanimlanabilir. Akkerman görünüste çok kisa ömürlü olmasina ragmen, iki devlet arasinda 1828-29 savasindan sonra imzalanan Edirne Andlasmasi'nin omurgasini teskil etmesi bakimindan önemlidir. // ABSTRACT IN ENGLISH: This article focuses on the negotiations that led to the Treaty of Akkerman, based on the Ottoman sources. Delivering an ultimatum to the Sublime Porte, Tsar Nicholas I demanded from the Ottoman Empire that she was to dispatch plenipotentiaries to the border in order to `clarify' the stipulations of the Treaty of Bucharest of 1812 through negotiations. The Ottoman Empire which mattered in the political and military affairs of at that time had to yield to this demand and appointed two plenipotentiaries to negotiate with the Russians. At the end of two-month negotiations, Russians made the Ottomans accept, with the exception of some minor issues, all their demands. The Treaty of Akkerman can be described a kind of `the diplomacy of desperation' for the Ottomans. Though Akkerman was apparently a shortlived, it is very important because of the fact that it constitutes foundation for the Treaty of Adrianople of 1829 that was signed between the two empires after the War of 1818-29.
Parçası olduğu	Uluslararasi Iliskiler / International Relations, 1901-01, Vol.9 (36), p.149-172
Kaynak	Alma/SFX Local Collection

Kaynağa git Bavyera Eyalet Kütüphanesi Bayerische Staatsbibliothek

Aramaya Dön

Bavyera Eyalet Kütüphanesi

Kaynağa git

A fragment from the Ottoman-Russian relations: `the negotiations' of the treaty of Akkerman of 1826

Yazar Aslantas, Selim

Konu Diplomacy, International relations, Military relations, Ottoman Empire, Treaties

Tür Belge

Dil Belirlenmemiş dil

Dijital Evet

Yazma Hayır

Kütüphane Bavyera Eyalet Kütüphanesi

Demirbaş Numarası ISSN: 1304-7310, EISSN: 1304-7310

Kayıt Numarası cdi_proquest_miscellaneous_1418128228

Lokasyon Available Online

Örnek Metin ABSTRACT IN TURKISH: Bu makalede 1826 Akkerman Andlasmasi'nin müzakereleri, Osmanli arsiv kaynaklari kullanilmak suretiyle incelenmektedir. Çar I. Nikola Bâb-i Âli'ye verdigi bir ültimatomla, Osmanli Imparatorlugu'ndan 1812 Bükres Andlasmasi'nin maddelerini 'açikliga kavusturmak' için müzakere yapmak üzere sinira murahhas göndermesini talep etmistir. O dönemde siyasi-askeri açidan kritik bir durumda bulunan Osmanli Imparatorlugu, bu talebe olumlu cevap vermek zorunda kalmis ve Ruslarla müzakerelerde bulunmak için iki murahhas tayin etmistir. Iki ay devam eden müzakerelerin sonunda Ruslar, bazi önemsiz ayrintilar disinda bütün taleplerini Osmanlilara kabul ettirmislerdir. Akkerman Andlasmasi, Osmanlilar için çaresizligin diplomasisi olarak tanimlanabilir. Akkerman görünüste çok kisa ömürlü olmasina ragmen, iki devlet arasinda 1828-29 savasindan sonra imzalanan Edirne Andlasmasi'nin omurgasini teskil etmesi bakimindan önemlidir. // ABSTRACT IN ENGLISH: This article focuses on the negotiations that led to the Treaty of Akkerman, based on the Ottoman sources. Delivering an ultimatum to the Sublime Porte, Tsar Nicholas I demanded from the Ottoman Empire that she was to dispatch plenipotentiaries to the border in order to `clarify' the stipulations of the Treaty of Bucharest of 1812 through negotiations. The Ottoman Empire which mattered in the political and military affairs of at that time had to yield to this demand and appointed two plenipotentiaries to negotiate with the Russians. At the end of two-month negotiations, Russians made the Ottomans accept, with the exception of some minor issues, all their demands. The Treaty of Akkerman can be described a kind of `the diplomacy of desperation' for the Ottomans. Though Akkerman was apparently a shortlived, it is very important because of the fact that it constitutes foundation for the Treaty of Adrianople of 1829 that was signed between the two empires after the War of 1818-29.

Parçası olduğu Uluslararasi Iliskiler / International Relations, 1901-01, Vol.9 (36), p.149-172

Kaynak Alma/SFX Local Collection